Poetry.

As every flower fades and as all youth
Departs, so life at every stage,
So every virtue, so our grasp of truth,
Blooms in its day and may not last forever.
Since life may summon us at every age
Be ready, heart, for parting, new endeavor,
Be ready bravely and without remorse
To find new light that old ties cannot give.
In all beginnings dwells a magic force
For guarding us and helping us to live.
Serenely let us move to distant places
And let no sentiments of home detain us.

The Cosmic Spirit seeks not to restrain us
But lifts us stage by stage to wider spaces.
If we accept a home of our own making,
Familiar habit makes for indolence.
We must prepare for parting and leave-taking
Or else remain the slave of permamence.
Even the hour of our death may send
Us speeding on to fresh and newer spaces,
And life may summon us to newer races.
So be it, heart: bid farewell without end.

- Herman Hesse

Tsukiji

“Það er svolítið eins og það sé verið að leiða okkur til slátrunar,” segir mamma.

Ég og pabbi samsinna, og pabbi togar í bláa vestið sem okkur var úthlutað til að sýna að við megum vera hér.

Sólin er rétt nýkomin upp og klukkan er eitthvað rúmlega fimm, tæplega sex. Mér gengur alltaf illa að henda reiður á því hvað klukkan er þegar ég vakna fyrir allar aldir. Við erum í röð sem trítlar á eftir einkennisklæddum lögreglumanni og reynum sem mest við getum að verða hvorki fyrir bíl né vélknúnu fisktrillunum sem fara hreint óþægilega hratt yfir. Sem verður auðvitað til þess að ég stíg í eitthvað ógeðslegt, og ég er bara í sandölum.

Áfangastaðurinn er stór salur, þægilega svalur, og fullur af gaddfreðnum túnfiski og japönskum karlmönnum í stígvélum (hefði betur lært af þeim). Háværar raddir hljóma úr næsta sal við hliðina á, sérstök syngjandi japanska sem ég þekki helst úr daglegu lífi þegar maður segir eitthvað sem er orðin alger rútína.

Japönsku karlmennirnir rölta um og höggva í túnfiskana með krókum, pota í sporðbitann, þar sem er búið að skera flipa svo sést í kjötið.

“Þeir eru að velja hvað þeir vilja bjóða í,” segir pabbi, og við mamma nikkum og veltum fyrir okkur hvað það sé sem þeir sjái.

Og svo allt í einu byrjar hávær bjölluhljómur, hróp og köll, og mér finnst helst eins og verið sé að kalla mig inn úr frímínútum í Álftanesskóla… Inga Gangó var einmitt með svona handbjöllu. Einn af Japönunum stekkur upp á kassa, setur sig í stellingar, og svo byrjar ballið, og hávaðinn er ekki lengur í næsta sal heldur beint fyrir framan okkur. Uppboðshaldarinn tónar eins og prestur, og kaupendurnir gefa merki með fingrunum, þangað til að öllum finnst nóg komið fyrir þennan ákveðna fisk og uppboðashaldarinn tónar að fiskurinn sé seldur og heldur áfram.

Uppboðið fer fram nánast á ljóshraða – ein röð af túnfiski seld, og maðurinn á kassanum hoppar yfir í næstu og byrjar upp á nýtt. Á bak við hann birtast menn á vélknúnu trillunum ógurlegu, en líka eldri menn með handkerrur, og starfsmenn markaðsins höggva í fiskinn með krókum og sveifla honum upp á farartæki kaupandans, hvert svo sem það kann að vera.

Og svo eins og hendi væri veifað er uppboðið í okkar sal búið, og einkennisklæddi lögreglumaðurinn gefur okkur merki um að elta sig, gegnum króka og kima, nema nú erum við í ganginum sem túnfiskurinn fer í gegnum og allsstaðar eru menn með kerrur og á mótortrillum með frosna fiska, heila eða sagaða, og ég er svo upptekin af að verða ekki keyrð niður að ég stíg í eitthvað ógeðslegt með hinn fótinn.

Á Tsukiji fiskmarkaðnum (‘u-ið’ er ekki borið fram, svo nafnið hljómar meira eins og Tskvídjí) eru seld 2300 tonn af fiski á hverjum degi. Maður þarf að mæta klukkan fimm ef maður ætlar að sjá uppboðið, og svo má maður ráfa um ákveðin svæði þar sem allskonar annar matur og matartengdur varningur er seldur.

Við röltum heim á hótel í gegnum sushibásana skömmu eftir sjö – himininn var enn að blána – og ég lét mér fátt um finnast þó tærnar á mér væru frekar óspennandi og skreið undir sæng.

Pabbi lýsti því svo yfir þegar við fórum aftur af stað að honum fyndist dagurinn eiginlega ónýtur því við fórum ekki af hótelinu fyrr en klukkan tíu.

Ég held að ef pabbi fengi að ráða í öllum ferðalögum myndum við leggja af stað klukkan fimm út af hótelinu á hverjum degi.

Illa teiknaðar myndasögur / Terribly drawn comics

Svona hefur vikan mín liðið // This has been my week:

Fyrst fór ég til læknis á þriðjudaginn vegna þráláts hósta. // I first saw a doctor on Tuesday due to a persistent cough.

Svo hefur vikan bara liðið á sömu nótunum: // And the week has been along a persistent theme:

Þangað til mér fannst þetta vera komið gott og fór aftur til læknis á föstudaginn: // Until I felt things were not going anywhere and saw a doctor again yesterday:

Í stuttu máli sagt: sum lyf á ekki að taka saman. Sumir læknar þurfa að læra heimavinnuna sína betur. Og mér er andskotans sama hvað hver segir, næst þegar mér verður boðin uppáskrift upp á pensillín verður svarið “NEI FJANDINN HAFI ÞAÐ.”

//

In short: some drugs should not be taken together. Some doctors need to redo their homework. And I don’t give a shit what anyone says, the next time someone offers me scrip for penicillin, the answer will be “FUCK NO.”

Um Icesave

Undanfarin tvö og hálft ár hefur stöðugt komið betur og betur í ljós að góðærið í landinu fram til haustsins 2008 var fengið að láni á okurvöxtum. Það er alveg ljóst að sama hvernig fer á laugardaginn breytist í raun ekkert við það – forsendur hagkerfisins verða þær sömu að morgni mánudags og þær voru að kvöldi föstudags, áður en talið var upp úr kjörkössunum.

Í þeirri ógurlegu skuldasúpu sem við sitjum er Icesave skuldin ekki beint það sem sker úr um það hvort íslenska þjóðin er á kúpunni eða ekki. Við erum blönk. Punktur. Ef við borgum Icesave erum við töluvert blankari, jú, en ef við neitum erum við samt blönk og eigum eftir að verða það í einhvern tíma.

Það getur enginn lofað neinu um það hvað framtíðin ber í skauti sér. Ef einhver þykist hafa einhverjar stöðugar tölur um það hvað Icesave mun kosta ef við kjósum að borga er hann lygari. En á hinn bóginn er fólkið sem heldur því fram að það hafi stöðugar tölur um það að ‘Nei’ sé betri valkostur líka að fara með algera þvælu.

Part af mér – sennilega parturinn sem skemmti sér stórvel í hagfræði í háskóla – langar til að telja hér upp meðrök og mótrök og útskýra nákvæmlega hvað gæti gerst í hvoru tilviki fyrir sig. En ég held að ef ég færi að þylja hér upp statistik um gengisáhættu og erlent fjármagn myndi enginn nenna að lesa, og ég myndi skilja það vel. Ég les hagfræði mér til ánægju en er samt komin með upp í kok.

Það hvernig atkvæðið mitt féll hafði heldur frekar lítið með hagfræði að gera, þegar allt kom til alls.

Kommon, fólk. Horfumst í augu við þetta. Við erum ekki að kjósa milli tveggja kosta; við erum að kjósa milli tveggja Ókosta. Báðir valmöguleikar eru skítlélegir.

Mig langar ekki rassgat að borga Icesave. En gerið ykkur engar grillur; ég mun borga Icesave á einn eða annan hátt. Ég hef ekki nokkra trú á því að ef niðurstaðan á Laugardaginn verður “Nei” losni almenningur undan því að borga. Við munum kannski ekki borga beint, en það kemur í sama stað niður og sá staður er peningaveski hins almenna Íslendings. Spyrjið sjálf ykkur: hefur eitthvað gerst síðastliðin tvö og hálft ár sem bendir til þess að ástandið lagist ef við segjum nei? Hafa íslensk stjórnvöld staðið sig sérstaklega vel í hagstjórn? Hafa erlendir fjárfestar sýnt áhuga á því að fjárfesta á Íslandi? Hefur krónan styrkst, hafa skuldir heimilanna lækkað, hefur atvinnuleysi minnkað, hefur gjaldþrotum fyrirtækja fækkað, hefur lánshæfismat ríkisins batnað, hvernig er með viðskiptahallann?

Nei?

Í alvöru. Hefur nokkur hérna nokkra trú á því að ef við segjum ‘Nei’ muni það í alvörunni ekki kosta okkur neitt? Eða er þetta bara spurning um að “stick it to the man”?

Sannleikurinn er sá að afleiðingarnar af því að segja ‘Nei’ gætu orðið ægilegar. Við erum algerlega út af hagfræðikortinu, ef svo má segja – það eru engin fordæmi fyrir því hvað myndi gerast – svo ef við segjum ‘Nei’ er allavega öruggt að við munum tryggja okkur frægð í hagfræðibókum framtíðarinnar. Og svo gætu afleiðingarnar auðvitað orðið frekar litlar og léttvægar. (Ég vil taka það fram að allt sem ég veit um hagfræði gefur til kynna að afleiðingarnar eru mun líklegri til að verða skelfilegar en léttvægar: að kostnaður við málaferli sé óútreiknanlegur, að hagkerfið þoli varla lengri pattstöðu, að óvissa sé eitur í beinum fjárfesta (afhverju er enginn að tala um þetta atriði, í alvörunni?) og að framtíðarsamningsstaða Íslendinga á alþjóðavettvangi yrði verulega skert.)

Og ég viðurkenni fúslega að við getum í raun ekki sagt nema að takmörkuðu leyti fyrir um hvað mun gerast ef við segjum ‘Já’: þetta er náttúrlega stór skuld sem gæti orðið ógnvænlegur baggi á hagkerfinu – en svo gætu afleiðingarnar auðvitað orðið frekar litlar og léttvægar. (Og í þessu tilfelli eru “litlar og léttvægar” raunhæfur möguleiki – fyrir því eru mörg fordæmi.)

Svo hvernig á maður að velja? Ég sagði ‘Já’. Fyrir því voru tvær forsendur.

1. Ef við segjum “Já” og tökum á okkur skuldina verður það talið okkur til tekna. Það að segja “Já” verður aldrei litið neikvæðum augum af fjárfestum, hagspekingum, erlendum seðlabönkum eða alþjóðasamfélaginu. Tónninn í sumum umræðum um Icesave virðist gefa til kynna að sumir Íslendingar haldi að það yrði okkur til minnkunar að borga þessa skuld: við erum algerlega ein um það álit. Alþjóðasamfélagið myndi líta “Já” jákvæðari augum. Þetta er kannski ekkert svakalega stór plús, en við erum þá allavega ekki í mínus ímyndarlega séð, þó við séum í mínus allsstaðar annarsstaðar.
   Í ofanálag, ef svo færi að gjaldeyrisáhættan yrði okkur að falli og skuldin hækkaði upp úr öllu valdi, ef við ráðum ekki við afborganirnar, ef allt fer til fjandans – sem getur gerst alveg sama hver niðurstaðan verður – ef við segjum “Já” erum við allavega viðræðuhæf. Ef við segjum “Nei” er alveg klárt að það verður engin frekari samningagerð, alveg sama hversu þungar afleiðingarnar kunna að reynast.
2. Ég hef, þrátt fyrir allt, ennþá trú á Íslendingum. Ég hef einfaldlega trú á því að ef við sköpum réttar forsendur – og að segja “Já” er partur af því – geti Íslendingar reist hagkerfið við á tiltölulega skömmum tíma og komið sér í aðstæður þar sem Icesave skuldin reynist léttvæg, þegar til langs tíma er litið.

Staðreyndin er sú að síðan haustið 2008 hefur í raun ekkert gerst, hagfræðilega séð, á Íslandi. Ekki nokkur skapaður hlutur. Nema, jú, Orkuveitan fór á hausinn. Sem er kannski… ekki það sem maður vonaðist eftir. Við erum í pattstöðu – hagkerfið heldur áfram að ganga, en það er vegna þess að það er það sem hagkerfi gerir; það gengur, næstum eins og eilífðarvél. Það er alveg sama hvert er litið: íslenska hagkerfið hrjáist af krónískri ákvarðanafælni, og helstu hagstjórnaraðgerðir sem farið hefur verið út í eru ekki heildstæðar björgunaraðgerðir heldur yfirborðs-fegrunaraðgerðir. Við þurfum ferska vinda, við þurfum erlent fjármagn, við þurfum að losa okkur við óvissuna sem liggur eins og mara yfir öllu saman.

Hvort þú metur það sem svo að “Nei” eða “Já” sé líklegra til að fá fram þá niðurstöðu er þitt mat.

Þakka fyrir lesturinn.

Kv.

Elín.

Nýjustu fréttir.

Það er alltaf erfitt að byrja að blogga upp á nýtt eftir langt hlé. Manni finnst einhvernveginn alltaf eins og maður eigi að uppdeita alla á öllu sem hefur skeð síðan maður uppfærði síðast (í júní 2010, ómægod).

Svo hér er stutt samantekt yfir það sem ég hef verið að gera síðustu… 9 mánuði: Vinna. Borða. Sofa.

Hafandi afgreitt það…

Fjöldi fólks hefur haft samband við mig síðan jarðskjálftinn varð þann 11. mars. Flestir falla í bilið einhverstaðar á milli þess að velta fyrir sér hvort það sé í lagi með mig, og að spyrja hvort ég ætli nú bara ekki að koma heim.

Svörin við þessum spurningum eru, í réttri röð: “Jú, allt í besta,” og “Nei, ekki að ræða það.”

Og þar með verður hugsanleg heimför mín ekki rædd frekar.

Eins og stendur er ég heima hjá mér, með öll ljós slökkt og flest rafmangstæki aftengd, vel dúðuð í peysuteppi og ullarsokkum til að þurfa ekki að keyra hitarann á fullu blússi. Við höfum verið beðin um að spara rafmagn eins og hægt er, og þar sem flestum Tókýóbúum finnast þeir hálf-gagnslausir þessa dagana, ég þar með talin, þá eru ljós dempuð í höfuðborginni þessa dagana, þar sem fólk gerir hvað það getur til að spara.

Ég gisti hjá vini mínum í gærkvöldi og við nutum þess að vera aðeins minna ein í heiminum… bæði niganakatta-gaijin – þ.e.a.s. útlendingur sem skeit ekki á sig og lét sig hverfa við fyrstu merki um vandræði – en búin að vera aðeins of límd við fréttirnar síðustu daga. Við elduðum góðan mat, drukkum bjór og horfðum á vídeó. Hann er á tíundu hæð, svo þegar eftirskjálfti varð á ellefta tímanum sveiflaðist húsið fram og til baka eins og maður væri í rólu.

Íbúðin mín er hinsvegar staðsett við hliðina á umferðargötu þar sem þungaviktartraffík er algeng og verð að viðurkenna að trukkaumferðin er svolítið að taka mig á taugum – ég er vön að húsið hristist, en nú bíð ég alltaf eftir að húsið haldi áfram að hristast.

Ég þarf sennilega að hjóla í vinnuna á morgun, þar sem Group 1 (sem ég er í) missir rafmagnið um 6.20 og fær það ekki aftur fyrr en klukkan 9. Það munu sennilega ekki ganga lestir. Ég veit hinsvegar að allt japanska starfsfólkið verður á sínum stað og ég get ekki verið minni manneskja en þau, allra síst þegar ég veit að sú staðreynd að ekkert okkar hefur yfirgefið landið skiptir samstarfsfólk mitt máli.

Þar fyrir utan veit ég að krakkarnir koma á morgun til að ná í einkunnirnar sínar, og ég vil geta horft framan í nemendur mína þegar ég kenni þeim á næsta ári. Þetta er landið þeirra, og þau geta ekkert farið.

Það eru ellefu dagar frá jarðskjálftanum í dag. Hljómurinn í umræðunum lyftist um skeið eftir að 16 ára strákur og amma hans fundust á lífi á Sunnudaginn. Japanir eru ansi góðir í að vona. En það sem þeir virðast vera bestir í er að halda áfram, þrátt fyrir að lífið sé allt úr skorðum gengið – hér kvartar enginn og samkenndin er ótrúleg.

Á hverjum degi finnst mér meira og meira til þessa fólks koma.

Og á hverjum degi fæ ég hlýlegri og hlýlegri viðtökur í nágrenninu þar sem ég bý. Fólk brosir til mín úti í búð, gefur sig á tal við mig, og spyr mig hvort mig vanti eitthvað. Hvort ég sé á leiðinni heim, hvort ég hafi verið hrædd… og ég segi að ég sé frá Íslandi, og vön því að jörðin skjálfi.

Lífið gengur sinn vanagang. Ég veit að erlendir fréttamiðlar hafa algerlega misst sig í dómsdagsspám, en ég lagði það á mig strax á Sunnudag að læra allt sem ég einusinni kunni í geislafræði upp á nýtt, og ég veit nákvæmlega hverju ég þarf að hafa áhyggjur af. Ég er yfir 200 km frá Fukushima og í vel öruggri fjarlægð.

Það var loksins einhver sem bjó til skiljanlegt graf yfir geislun, kíkið á það: http://blog.xkcd.com/2011/03/19/radiation-chart/

Ég reikna fastlega með að uppfærslur í framtíðinni verði vonandi algengari, en styttri.

Kveðja,

Elínin

In Medias Res.

“Heldurðu að þetta sé nokkuð japönsk heilabólga?” fæ ég í símapósti á þriðjudagseftirmiðdegi. Það er greinilega ekki nóg að forðast sjálfur Dr. Google eins og heitann eldinn þegar maður verður óvænt snögglega mjög veikur í útlöndum, heldur verður maður líka að klippa á internetið hjá samstarfsfélögunum.

“Nei,” skrifa ég til  baka. “Ég held þetta séu streptókokkar.” Það tekur mig sirka hálftíma að skrifa orðið “streptókokkar” enda enn óvön lyklaborðinu á símanum mínum.

“Nei bara,” fæ ég um hæl. “Því þú eyddir miðvikudagsmorgninum í síðustu viku á hrísgrjónaakrinum og mér var sagt að þú hefðir verið berfætt. Heldurðu að það hafi ekkert með þetta að gera?” Ég reyni að halda svarinu stuttu; samstarfskona mín er vís til að kalla út hjálparsveit ef það tekur mig of langan tíma að skrifa.

“Ég varð náttúrlega rennandi blaut því það var rigning, en það voru allir berfættir,” sendi ég til baka.

“Ertu ekki stíf í hálsinum?” skrifar samstarfskonan, ekki af baki dottin. “Þú varst að tala um að þig vantaði hitateppi…” Ég er reyndar helaum í hálsinum, en… líka í bakinu, öxlunum, mjöðmunum, handleggjunum og magavöðvunum.

Ég pikka inn svar. “Ég held það hafi meira að gera með það að ég eyddi sunnudagskvöldinu á hvolfi.”

“Já Mariko sagði mér það. Hvernig var?”

“Fínt,” svara ég og vona að veikindi mín séu þarmeð horfin af málefnaskrá. “Ég fer örugglega aftur. Og ég fann gallabuxur í GAP svo stóra buxnavandamálið eru úr sögunni.”

Það líða 45 mínútur þangað til ég fæ næst skilaboð, sem ég átti von á, enda umræddur samstarfsfélagi í vinnunni. Ég kíki á klukkuna og það stemmir akkúrat; hún var að kenna fimmtu skólastund.

“Vantar þig saumastofu?” kemur næst. “Ég þarf að fara með buxur fyrir manninn minn, ég get kippt þínum með ef þú ert enn í vandræðum.”

“Neh,” skrifa ég. “Hefurðu ekki tekið eftir því að ég er stundum í bláum buxum núna? Ég fann stofu og heppnaðist meira að segja að tjá mig?”

“Er ekki yfirkennarinn himinlifandi?” kemur þegar sjöttu skólastund er lokið.

“Örugglega,” svara ég. “En ég á bara ekki fleiri föt eins og stendur. Hann verður bara að sætta sig við það að ég sé stundum í bláum buxum. Hey, það gæti verið verra, ég gæti komið í grænni skyrtu.”

“Líður þér örugglega betur?” fæ ég eftir nokkra stund.

“Ég lofa,” svara ég, “að ef ég dey í svefni í nótt skal ég hringja í þig fyrst.”

+++

EAE: Ég verð að uppfæra, en það er svo langt síðan síðast að ég veit ekki hvar ég á að byrja!

IÞ: In medias res. (Lat: Byrja í miðjunni.)

+++

Þetta var ekki japönsk heilabólga. Þetta voru streptókokkar. Ég er að fara til læknis á morgun.

+++

Sunnudagskvöld á hvolfi líta út fyrir að verða reglulegur fídus hjá mér. Ég man ekki til þess að Jóhanna Jóhanns hafi látið okkur eyða svona miklum tíma á hausnum í jóga á Bifröst forðum daga, en þetta tók bæði á og var mjög afslappandi á sama tíma. Einhvern veginn.

+++

Inga Þóra: Hvað varstu að gera á hrísgrjónaakri?
Elín: Nú, planta hrísgrjónum.
Inga Þóra: Afhverju varstu að planta hrísgrjónum?
Elín: Vegna þess að það var hrísgrjónaplöntunardagurinn.
Elín: … ég er að gefa þér smá innsýn í líf mitt.
Inga Þóra: Þar sem þú hefur hrísgrjónaplöntunardaga?
Elín: Þar sem ég spyr spurninga eins og “bíddu, planta hrísgrjónum?” og fæ svör eins og “Því hrísgrjónaplöntunardagur, já?”
Inga Þóra: Ó Japan
Elín: só
Elín:  Eftir því sem ég næst kemst, þá er allt heila fyrirtækið gert til þess að fá börnin til að skilja HVAÐAN MATURINN KEMUR. Þessvegna planta fyrstu og þriðjubekkingarnir hrísgrjónum á vorin.
Elín: Og það er hellingur af hrísgrjónaumhugsun og hrísgrjónaheimsóknum og hvað veit ég og svo er uppskerudagur.
Inga Þóra: Virðist mjög lærdómsríkt.
Elín: Líka mjög drullugt.

+++

Stefnan er að uppfæra meir. Sjáum hvernig þróunin verður.

Kv. EA

Elín í tíu Spurningum og Svörum, Apríl 2010.

[English version below]

Úff, þetta blogg er orðið svolítið ryðgað og rykugt, ekki satt?

Ég ætti eiginlega að fara að sofa í staðinn fyrir að uppfæra, en mig er búið að langa til þess núna í nokkrar vikur án þess að geta það, og eftir að hafa fundið út úr öllum fixunum sem ég þurfti til að geta yfirleitt uppfært langar mig svolítið til þess… ég get sofið þegar ég er dauð og ég þarf ekki að mæta í vinnuna á morgun fyrr en um hádegið – þó að ég eigi samt að komast inn í miðborg (1,5 klst) og borða (45 mín), svo ég þarf hvort eð er að vakna klukkan átta. Einfaldasta leiðin til að uppfæra eftir svona langan tíma er sennilega þessi:

Elín í tíu Spurningum og Svörum, Apríl 2010.

Spurning 1: Svo… inn í miðborg? 1,5 klst? Hvar í ósköpunum ertu niðurkomin?

Svar: Uh, ef ég á að vera fullkomlega hreinskilin er ég ekki alveg viss… Ég hef íbúð en enginn sagði mér hvert heimilisfangið er og þar sem ég kann ekki að lesa eins og stendur hef ég ekki minnstu hugmynd.

Spurning 2: Bíddu… kanntu ekki að lesa? Síðan hvenær kanntu ekki að lesa?

Svar: Síðan ég flutti til Japan fyrir þremur vikum síðan.

Spurning 3: Japan? Fyrir þremur vikum? Þú ert ekki beint búin að vera mjög dugleg að uppfæra fólk, er það?

Svar: Eeeeh, nei, sorrý.

Spurning 4: Svo, þrjár vikur? Hversvegna ertu ekki búin að pósta neitt?

Svar: Tölvan mín ákvað að hún væri leið á lífinu. Þegar mér heppnaðist að hreinsa út af henni alla vírusana og spyware-ið sem náði að safnast fyrir á henni í þær þrjár sekúndur milli þess að ég fræsti hana niður og reinnstallaði Windows og þess að ég náði að setja inn vírusvörn, var tölvan komin með nýja strategíu. Nú vill hún ekki lengur vera með “Enter” lykil eða “Delete” lykil. Það tók mig viku – út af skorti á interneti – að komast til botns í þvi hvort þetta væri forritavandamál eða mekkanískt vandamál. Ég kaupi laust lyklaborð fljótlega, en í millitíðinni er ég að nota svona sex mismunandi aðferðir við að skrifa þennan póst. Og minntist ég a að ég hef ekki haft mjög gott internet? Eða að ég er í Japan?

Spurning 5: Við náðum því. Japan? Hvað ertu að gera þar?

Svar: Ég er að kenna ensku í grunnskóla. Og tónlist. Á ensku, þeas. Ég hefði sennilega ekki átt að ljóstra því upp að ég spilaði á fiðlu í 13 ár, en það var annaðhvort að upplýsa að ég kann tónfræði eða eiga á hættu að mér væri falið að kenna leikfimi.

Spurning 6: Leikfimi?

Svar: Eg sagði þeim líka að ef þeir létu mig kenna leikfimi ættu þeir á hættu að verða á óbeinan hátt móður minni að bana, þar sem ég er nokkuð viss um að hún hefði hlegið þangað til hún fengi einhverskonar áfall.

Spurning 7: En í alvörunni, leikfimi?

Svar: Það er ekki það fyndnasta; það fyndnasta er að ég má ekki vera með naglalakk þegar ég fer í vinnunna… eða í háhæluðum skóm. Eða kannski er það fyndnasta að ég þarf að vera í einhverju dragtarlegu í vinnunni (það þarf ekki að vera heil dragt sem betur fer) helst með hvítri skyrtu. Ég má líka vera í eftirfarandi “litum”: Gráu, svörtu, dökk til ljósbrúnu, dökkbláu. Spennandi! Þegar ég fór að kaupa skyrtur með vinnufélaga mínum var ég að reyna að spyrja hana um aðra liti og hún sagði mér: “Ein af kennslukonunum í hlutastarfi á græna peysu sem hún er stundum í… Ég held ekki að neinn hafi SAGT NEITT við hana…”

Spurning 8: Ertu ekki að grínast?

Svar: Ónei. Það eru lika flóknar reglur um skyrtukraga og jakkakraga. Í stuttu máli sagt; ef ég er í peysu eða skyrtu sem er ekki með kraga verð ég að vera í jakka með kraga, en ef ég er í skyrtu með kraga kemst ég upp með að vera í kragalausum jakka…

Spurning 9: Bíddu, þú ert að ekki að tala um það sem skiptir mestu máli! JAPAN?

Svar: Þetta er góð vinna og vel borguð. Samstarfsfélagarnir virðast líka mjög kúl og rútínan sem þeir setja mann i hér er eiginlega nokkuð þægileg. Og þegar maður mætir a fund og fær allt niðurnjörfað, frá kennsluplani niður i það hver á hvaða skó-hólf og hversu margir stólar eiga að vera í hvaða stofu, eftir mörg ár þar sem ég hef bara lifað eftir hentugleika, er bara nokkuð skemmtilegt. Þar fyrir utan, eftir að hafa verið á flakki af og á síðan 2003 er það fínt að vera að koma sér fyrir einhversstaðar til langframa.

Spurning 10: Bíddu, langframa? Áttirðu ekki kærasta? Hvað ætlarðu að vera þarna lengi?

Svar: Kærastinn minn tók upp á því að fá vinnu í sínu fagi rétt áður en ég fór, svo auðvitað er eg ánægð fyrir hans hönd, en kemst ekki hjá því að vona hálft í hvoru að hann verði mjög hrifinn af landinu og ákveði að koma og vera þegar hann kemur í heimsókn Eg skrifaði upp á samning til eins árs, með sjens a að lengja hann, svo við sjáum til.

Spurning 11: En…

Svar: Sorrý, uppiskroppa með spurningar! Og ég verð að fara að sofa Goða nótt (dag!) og ef þið þekkið fólk í Japan, látið mig vita!

---

Okay, then! This journal is just a mite dusty, isn’t it?

I… probably should go to bed instead of updating but I’ve been wanting to update for a couple of weeks now and not been able to, and I’m using about six different workarounds to do this post, so what the hell, I can sleep when I’m dead, and I don’t have to be at work tomorrow until noon – though I do have to make my way into the city (1,5 hours) and eat (45 minutes), so that means I have to get up at eight, anyway… In any case, probably the simplest way to do this is this:

Sarka ten Questions and Answers for April, 2010.

Question 1: So… into the city? 1,5 hours? Where in the world is , anyway?

Answer: Uh, to be perfectly honest, I am not rightly sure. I have an apartment, but nobody bothered to tell me the address and since I am currently unable to read, I have no clue.

Question 2: Hang on a second, unable to read? Since when are you unable to read?

Answer: Since I moved to Japan three weeks ago.

Question 3: Japan? Three weeks ago? You haven’t really kept us up to date recently, have you?

Answer: Uh, no, sorry about that.

Question 4: So three weeks? How come you haven’t posted anything?

Answer: My computer decided that it was sick and tired of working at all. Once I’d managed to clean out the whole host of viruses it accumulated in the three seconds between the time I erased the harddrive and reinstalled windows and the time I managed to install virus protection, it came up with a new strategy and has now become extremely tired of having an enter key. And a backspace key. It took me a week – because of the no internet thing – to determine that I had a hardware problem, not a software problem. I’ll be buying a new keyboard soonish. In the meantime, you don’t even want to KNOW the lengths I went to to be able to write this post. Also, did I mention the “not so much internet” thing? And maybe the I’M IN JAPAN thing?

Question 5: We got that. Seriously, Japan? What are you doing there?

Answer: Teaching English at an elementary school. And music. In English. I should probably not have mentioned the thing about playing violin for 13 years, but it was either reveal that I know my music theory or risk being made to teach PE.

Question 6: PE?

Answer: I also told them that if they made me teach PE, they might become indirectly responsible for the untimely death of my mother, as I’m fairly certain she would have immediately laughed herself into some sort of an attack.

Question 7: But seriously, PE?

Answer: Oh, that’s not even the best part, the best part is the one where I am not allowed to wear nailpolish to work. Or heels. Or maybe the best part is that I have to wear a dark suit-ish thing (fortunately, it doesn’t have to be a matching suit) with preferably a white shirt. I’m also allowed the following colours: Gray, Black, Dark brown to light brown, Navy. Exciting, right? When I went shopping for shirts with a coworker, I tried to feel her out a bit about other colours… she told me that “One of the Part Time Teachers has a green cardigan she wears sometimes… I don’t think anybody has ever SAID ANYTHING to her…”

Question 8: Are you serious?

Answer: Oh yeah. There are also extensive rules about shirt collars and jacket collars. In short, if I’m wearing a shirt or cardigan that doesn’t have a collar, I need to be wearing a jacket with one. If I’m wearing shirts with a collar, I can put on the collar-less jacket.

Question 9: Wait, you’re distracting us. JAPAN?

Answer: It’s a good job, and it’s well paid. Also, so far my coworkers seem awesome and the level of routine they impose is a little refreshing, actually. It’s kind of nice to go to a meeting where they hand out everything from teaching assignments to shoe locker assignations and tell you how many chairs and tables there should be in each classroom, after years of playing my life by the ear. And I’ve been transient on and off since 2003, it’s kind of an interesting feeling to be purposefully settling somewhere.

Question 10: Wait didn’t you have a boyfriend? Is he there? How long are you going to stay?

Answer: My boyfriend, much to my mixed emotions, managed to get a job in Iceland just before I left. I’m happy for him, naturally, because it’s what he’s trained for and in his field, but… I am kind of hoping he falls in love with Japan when he comes for a visit and decides to stick around with me over here I have signed a contract for one year, but they’re already making noises about wanting me to stay longer. We’ll see. It depends very much on the circumstances.

Question 11: Don’t you….

Answer: You had ten questions.Sorry! Still have to translate this whole thing into Icelandic, too! Cheers, and by all means, if any of you are in Japan, or have friends in Japan, I totally need more friends over here!

Jólajóla.

Nau nau nau. Tveir póstar á tveimur vikum, hvað er að ske?

Nú fer að styttast í jólin. Fólk er stöðugt að minna mig á það, sem gerir það að verkum að ég er í næstum stöðugu taugaáfalli yfir öllu sem ég þarf að klára áður en ég kem heim. Ég fékk þá brilliant hugmynd að reyna að búa til sem flestar jólagjafir þetta árið, en við sjáum til hvernig það fer… það eru víst ekki nema 24 klst í sólarhringnum. Stefnan er tekin á að búa sem flestar til um helgina og sjá svo hvernig staðan er með restina.

Svo er búið að setja upp jólamarkað hér í Göttingen. Þetta er mér frekar óhagstætt vegna þess að ég neyðist til að hjóla í gegnum hann á leiðinni heim, sem er í fyrsta lagi stórhættulegt því fólk er ekkert að athuga hvert það er að fara, og í öðru lagi dýrt, því það er svo góð lykt af öllum óholla matnum sem er í boði þar…

Í dag fór ég með skrifstofufólkinu á jólamarkaðinn í Gluhwein-drykkjuferð (Gluhwein = heitt, kryddað vín, ekkert líkt jólaglöggi, nb.). Það var skemmtilegt en kalt, og nú er ég búin að borða svo mikið af óhollum mat að ég get varla hreyft mig. Og svo varð maður að halda áfram að drekka Gluhwein því það var eiginlega eina leiðin til að halda á sér hita.

Að öðru leyti heldur lífið bara áfram. Ég hélt framsögu um efnahagsaðlögun A-Evrópulandanna eftir inngöngu í Evrópusambandið – sem eru svosem troðnar slóðir fyrir mig, en gerðu það að verkum að ég gat komið af stað líflegum umræðum meðal nemendanna.

Nemendurnir halda svosem áfram að kvarta – og þau kvarta yfir ÖLLUM HUGSANLEGUM OG ÓHUGSANLEGUM HLUTUM. Trúið mér ekki, eða haldið að ég sé að ýkja? Hér er smá dæmi:

Þegar ég fer yfir heimildaskárnar þeirra til að sjá hvort þau hafa skráð rétt geri ég alltaf svona “ok” merki við hliðina á öllum réttum færslum, svona “check!”

Um daginn kvörtuðu nemendurnir yfir því að merkin mín væru of stór.

Sumt fólk er ekki hægt að gera ánægt.

Inga Þóra, þegar ég var að barma mér yfir þessu, sagði að nemendurir hljómuðu eins og þau réðu ekki við neitt flóknara en litabækur. Ég sé það fyrir mér:

“Í dag ætlum við að læra um EVRÓPUSAMBANDIÐ. Það er mjög FLÓKIÐ. Litið Evrópusambandslöndin fimmtán með RAUÐUM LIT, löndin sem bættust við 2004 og 2007 með GRÆNUM LIT, löndin sem stefna að því að ganga í sambandið með GULUM LIT og öll önnur lönd með BLÁUM LIT. OK? Nei, þið þurfið ekki að lita sjóinn, já ég veit að sjórinn er blár, OK OK ÞIÐ MEGIÐ LITA HIN LÖNDIN FJÓLUBLÁ, OK…”

Að öðru leyti eru þau ósköp ágæt greyin. Verst þykir mér að horfa upp á hópinn sem ákvað að gera rannsóknarritgerð um efnahagsinnlimun A-Evrópuríkjanna án þess að skrifa um beinar erlendar fjárfestingar, útflutnings- og innflutningshlutfall, fjármagnsflæði eða gengi gjaldmiðla. Mig grunar að annað hvort verði þetta frekar skondið, eða tímamótaverk sem endurmótar hagfræði eins og við þekkjum hana.

Annars er ég að fara til London á miðvikudaginn. Eeeeek, ég er ekki andlega tilbúin til þess að halda jól, aðallega vegna þess að ég gæti svo svarið það að það sé ennþá október. En ég hitti Matta í London, og Julianne vinkonu mína, og það verður æðislegt.

Ég hlakka líka frekar mikið til að koma heim – verst ég verð svo stutt. En ég ætti samt að ná að segja hæ við alla… vinsamlegast panta tíma í kommentakerfinu, takk

Hehem.

Elín Arna Ellertsdóttir lýsir eftir eftirfarandi hlutum sem hafa á einhvern óskiljanlega hátt glatast henni:

1. Nóvembermánuði. Hann lét ekki sjá sig í Göttingen þetta árið.
2. Svartri prjónahúfu úr flauelsgarni.
3. Skammtímaminni. Til þess sást síðast í júní 2007, á Bifröst, Íslandi.
4. Grein sem ég las haustið 2006 um NATO og framtíð þess. Allar vísbendingar um hvar hún gæti verið niðurkomin á harðadisknum mínum eru vel þegnar.
5. Bók eftir Joe Hill sem heitir “Heart Shaped Box” – Besta bók sem ég hef lesið lengi en hún hefur á einhvern dularfullan hátt horfið úr bóka… uh… hrúgunni minni. (Á ekki bókahillu.)
6. Skipulagsgáfa – hefur sennilega misfarist og orðið eftir á Kárahnjúkum hér um árið.

Ennfremur óskast keypt, ódýrt:

1. Jólaskap – kemst ekki almennilega í það árin sem ég baka ekki smákökur.
2. Sjálfsagi og einbeiting – ATH: Framtaksleysi og frestunarárátta fæst gefins á sama stað.
3. Evrur og/eða sterlingspund.
4. Eyðieyja í Karabíska hafinu
5. Þolinmæði – helst ónotuð
6. Almennileg vekjaraklukka sem lifir af samvistir við undirritaða lengur en 3 mánuði í senn. Hún þarf sennilega að vera hönnuð af NASA.

Kveðja,

Elín

Haustdagar.

Haustlitir

Hér í Göttingen er komið haust eins og annarsstaðar, og maður veður haustlaufið upp í ökkla á leiðinni í skólann. Það er frekar lýsandi fyrir andrúmsloftið hér þessa dagana. Það er farið að dimma fyrr á daginn – núna er til dæmis orðið aldimmt – og maður neyðist til að klæða sig betur.

Annars ríkti almenn kátína í Göttingen 5. nóvember eftir að Obama vann. Fólk brosti að tilefnislausu og öðru hvoru heyrði maður fólk hrópa “Yes, we can.” Það er eins og allur heimurinn andi léttar. Nú er bara að vona að hann standi undir væntingum.

Það er búið að vera frekar mikið að gera hjá mér í skólanum. Er að bögglast í rannsóknum og ritgerðum og slíku, og svo er ég aðstoðarkennari í rannsóknaraðferðanámskeiði. Sem þýðir að ég hef nemendur. Ég er búin að komast að því að það er algert pain.

Fyrst kvörtuðu þau yfir að þau þyrftu að læra það sem við vorum að reyna að kenna þeim.

Svo kvörtuðu þau yfir því að námið væri ekki nógu efnismiðað.

Síðan kvörtuðu þau yfir því að það sem við vorum að reyna að kenna þeim væri eitthvað sem þau kynnu.

Á mánudagskvöldið, þegar ég og Arwed vorum búin að sitja undir kvartanahrinu frá tveimur námsmeyjum í Evrópumenningarfræðum í 45 mínútur og vorum alveg að gefast upp á lífinu yfirleitt, fékk ég hinsvegar hugmynd um það hvernig hægt væri að leysa öll þessi vandamál á einu bretti.

Þannig að nú er ég að innleiða misserisverkefni, Bifröst-style, í Göttingen, mér til lúmskrar skemmtunar. Þau fá reyndar lengri tíma til að skrifa, en verða að skila inn allskonar millistigum af ritgerðinni.

Annars er ósköp fátt að frétta. Haustið er að leggjast eitthvað illa í mig – ég er lystarlaus, alltaf þreytt og sjúk í sælgæti. Svo er náttúrlega áhugavert þegar maður hittir fólk svona á förnum vegi og það segir manni að það hafi verið að lesa um “The Icelandic Crisis”. Smá sjálfsímyndaraðlögun í gangi á þessum bæ.

Ég er svosem ekkert illa stödd, þannig séð. Ég hef efni á að borða og vera til, og það dugar í bili. Ég er kannski ekki vön að lifa neinu munaðarlífi á mínum ferðum, en ég hef ekki þurft að horfa í hverja krónu eins og núna síðan áður en ég byrjaði á Kárahnjúkum. Maður er að reyna að komast áfallalaust frá þessari vitleysu, en það heppnast nú bara so-so.

Fyrst eftir að allt fór í klósettið gat maður ekki rifið sig frá fréttunum. Ég sat við tölvuna og las allt sem ég komst yfir um Ísland og gjaldeyrismálin, las öll blogg og allar athugasemdir… þetta var hálf sjúkt. Svo kom þreyta í refresh-puttann, og svo kom þreyta í sálina, þar sem Íslendingar virðast ætla að láta þetta yfir sig ganga eins og allt annað, og ég gafst upp. Núna fletti ég í gegnum mbl.is svona einusinni á dag og les ekkert nema fyrirsagnirnar.

Enda ekki nokkuð skapaðan hlut að marka íslenska fréttamennsku frekar en fyrri daginn. Stundum finnst mér eins og forvitnin hafi verið fjarlægð úr íslensku þjóðinni með skurðaðgerð.

Þó lítur út fyrir að það hafi nú eitthvað gengið á um síðustu helgi – eggjakast í Alþingishúsið og svona. Veit svosem ekki alveg hvort eggjakast er að gera sig, en mér fannst frekar skondið að einhver næði að draga Baugsfána að húni þar. Nú er bara að vona að um næstu helgi verði enn fleiri og að ríkisstjórnin fari að leggja við hlustir. Þetta er ekki hægt – ég sit hér úti og mér finnst ekkert vera að gerast. Allir sem hafa eitthvað vit á málunum botna ekkert í aðgerðarleysinu.

En maður verður bara að halda sínu striki. Og af því tilefni fór ég í verslunarferð um helgina. Jább, verslunarferð. Algerlega takmarkalaus bjartsýni, finnst ykkur ekki?

Nei, það var nú svo að ég var í vandræðum með skófatnað, það er að segja, þegar ég flutti út var ekki gert ráð fyrir vetrarskóm. Þar af leiðandi er mér búið að vera “kalt á bilinu” í allt haust (bilinu milli þess að skórnir enda og buxurnar byrja) og þar sem mér var veittur afmælisstyrkur fyrir stígvélum og ég og Ruo vorum báðar orðnar leiðar á að hanga heima í Göttingen um hverja helgi þá lögðum við upp í leiðangur til Hanover síðasta Laugardag.

Þar var gluggaverslað allverulega, bæði í skóbúðum og öðruvísi búðum – og svei mér þá, ég endaði með þessi líka dömulegu stígvél. Takk fyrir afmælisgjöfina, mamma og Guðný Lára

Næst á dagskrá hjá mér og Ruo er að fara til Berlín, og til Heidelberg. Vinkona hennar er að koma í heimsókn… en ég hef ekki efni á að fara nema að ég geti fært peninga frá Tékklandi til Þýskalands. Ó mig auma, það er erfitt að vera Íslendingur þessa dagana.

Ætla ekki að hafa þetta lengra. Annars neyðist ég til að skrifa um hagfræði, og það vil ég forðast.