Jólajóla.
Nau nau nau. Tveir póstar á tveimur vikum, hvað er að ske?
Nú fer að styttast í jólin. Fólk er stöðugt að minna mig á það, sem gerir það að verkum að ég er í næstum stöðugu taugaáfalli yfir öllu sem ég þarf að klára áður en ég kem heim. Ég fékk þá brilliant hugmynd að reyna að búa til sem flestar jólagjafir þetta árið, en við sjáum til hvernig það fer… það eru víst ekki nema 24 klst í sólarhringnum. Stefnan er tekin á að búa sem flestar til um helgina og sjá svo hvernig staðan er með restina.
Svo er búið að setja upp jólamarkað hér í Göttingen. Þetta er mér frekar óhagstætt vegna þess að ég neyðist til að hjóla í gegnum hann á leiðinni heim, sem er í fyrsta lagi stórhættulegt því fólk er ekkert að athuga hvert það er að fara, og í öðru lagi dýrt, því það er svo góð lykt af öllum óholla matnum sem er í boði þar…
Í dag fór ég með skrifstofufólkinu á jólamarkaðinn í Gluhwein-drykkjuferð (Gluhwein = heitt, kryddað vín, ekkert líkt jólaglöggi, nb.). Það var skemmtilegt en kalt, og nú er ég búin að borða svo mikið af óhollum mat að ég get varla hreyft mig. Og svo varð maður að halda áfram að drekka Gluhwein því það var eiginlega eina leiðin til að halda á sér hita.
Að öðru leyti heldur lífið bara áfram. Ég hélt framsögu um efnahagsaðlögun A-Evrópulandanna eftir inngöngu í Evrópusambandið – sem eru svosem troðnar slóðir fyrir mig, en gerðu það að verkum að ég gat komið af stað líflegum umræðum meðal nemendanna.
Nemendurnir halda svosem áfram að kvarta – og þau kvarta yfir ÖLLUM HUGSANLEGUM OG ÓHUGSANLEGUM HLUTUM. Trúið mér ekki, eða haldið að ég sé að ýkja? Hér er smá dæmi:
Þegar ég fer yfir heimildaskárnar þeirra til að sjá hvort þau hafa skráð rétt geri ég alltaf svona “ok” merki við hliðina á öllum réttum færslum, svona “check!”
Um daginn kvörtuðu nemendurnir yfir því að merkin mín væru of stór.
Sumt fólk er ekki hægt að gera ánægt.
Inga Þóra, þegar ég var að barma mér yfir þessu, sagði að nemendurir hljómuðu eins og þau réðu ekki við neitt flóknara en litabækur. Ég sé það fyrir mér:
“Í dag ætlum við að læra um EVRÓPUSAMBANDIÐ. Það er mjög FLÓKIÐ. Litið Evrópusambandslöndin fimmtán með RAUÐUM LIT, löndin sem bættust við 2004 og 2007 með GRÆNUM LIT, löndin sem stefna að því að ganga í sambandið með GULUM LIT og öll önnur lönd með BLÁUM LIT. OK? Nei, þið þurfið ekki að lita sjóinn, já ég veit að sjórinn er blár, OK OK ÞIÐ MEGIÐ LITA HIN LÖNDIN FJÓLUBLÁ, OK…”
Að öðru leyti eru þau ósköp ágæt greyin. Verst þykir mér að horfa upp á hópinn sem ákvað að gera rannsóknarritgerð um efnahagsinnlimun A-Evrópuríkjanna án þess að skrifa um beinar erlendar fjárfestingar, útflutnings- og innflutningshlutfall, fjármagnsflæði eða gengi gjaldmiðla. Mig grunar að annað hvort verði þetta frekar skondið, eða tímamótaverk sem endurmótar hagfræði eins og við þekkjum hana.
Annars er ég að fara til London á miðvikudaginn. Eeeeek, ég er ekki andlega tilbúin til þess að halda jól, aðallega vegna þess að ég gæti svo svarið það að það sé ennþá október. En ég hitti Matta í London, og Julianne vinkonu mína, og það verður æðislegt.
Ég hlakka líka frekar mikið til að koma heim – verst ég verð svo stutt. En ég ætti samt að ná að segja hæ við alla… vinsamlegast panta tíma í kommentakerfinu, takk 
Hehem.
Elín Arna Ellertsdóttir lýsir eftir eftirfarandi hlutum sem hafa á einhvern óskiljanlega hátt glatast henni:
- Nóvembermánuði. Hann lét ekki sjá sig í Göttingen þetta árið.
- Svartri prjónahúfu úr flauelsgarni.
- Skammtímaminni. Til þess sást síðast í júní 2007, á Bifröst, Íslandi.
- Grein sem ég las haustið 2006 um NATO og framtíð þess. Allar vísbendingar um hvar hún gæti verið niðurkomin á harðadisknum mínum eru vel þegnar.
- Bók eftir Joe Hill sem heitir “Heart Shaped Box” – Besta bók sem ég hef lesið lengi en hún hefur á einhvern dularfullan hátt horfið úr bóka… uh… hrúgunni minni. (Á ekki bókahillu.)
- Skipulagsgáfa – hefur sennilega misfarist og orðið eftir á Kárahnjúkum hér um árið.
Ennfremur óskast keypt, ódýrt:
- Jólaskap – kemst ekki almennilega í það árin sem ég baka ekki smákökur.
- Sjálfsagi og einbeiting – ATH: Framtaksleysi og frestunarárátta fæst gefins á sama stað.
- Evrur og/eða sterlingspund.
- Eyðieyja í Karabíska hafinu
- Þolinmæði – helst ónotuð
- Almennileg vekjaraklukka sem lifir af samvistir við undirritaða lengur en 3 mánuði í senn. Hún þarf sennilega að vera hönnuð af NASA.
Kveðja,
Elín
Haustdagar.
Haustlitir
Hér í Göttingen er komið haust eins og annarsstaðar, og maður veður haustlaufið upp í ökkla á leiðinni í skólann. Það er frekar lýsandi fyrir andrúmsloftið hér þessa dagana. Það er farið að dimma fyrr á daginn – núna er til dæmis orðið aldimmt – og maður neyðist til að klæða sig betur.
Annars ríkti almenn kátína í Göttingen 5. nóvember eftir að Obama vann. Fólk brosti að tilefnislausu og öðru hvoru heyrði maður fólk hrópa “Yes, we can.” Það er eins og allur heimurinn andi léttar. Nú er bara að vona að hann standi undir væntingum.
Það er búið að vera frekar mikið að gera hjá mér í skólanum. Er að bögglast í rannsóknum og ritgerðum og slíku, og svo er ég aðstoðarkennari í rannsóknaraðferðanámskeiði. Sem þýðir að ég hef nemendur. Ég er búin að komast að því að það er algert pain.
Fyrst kvörtuðu þau yfir að þau þyrftu að læra það sem við vorum að reyna að kenna þeim.
Svo kvörtuðu þau yfir því að námið væri ekki nógu efnismiðað.
Síðan kvörtuðu þau yfir því að það sem við vorum að reyna að kenna þeim væri eitthvað sem þau kynnu.
Á mánudagskvöldið, þegar ég og Arwed vorum búin að sitja undir kvartanahrinu frá tveimur námsmeyjum í Evrópumenningarfræðum í 45 mínútur og vorum alveg að gefast upp á lífinu yfirleitt, fékk ég hinsvegar hugmynd um það hvernig hægt væri að leysa öll þessi vandamál á einu bretti.
Þannig að nú er ég að innleiða misserisverkefni, Bifröst-style, í Göttingen, mér til lúmskrar skemmtunar. Þau fá reyndar lengri tíma til að skrifa, en verða að skila inn allskonar millistigum af ritgerðinni.
Annars er ósköp fátt að frétta. Haustið er að leggjast eitthvað illa í mig – ég er lystarlaus, alltaf þreytt og sjúk í sælgæti. Svo er náttúrlega áhugavert þegar maður hittir fólk svona á förnum vegi og það segir manni að það hafi verið að lesa um “The Icelandic Crisis”. Smá sjálfsímyndaraðlögun í gangi á þessum bæ.
Ég er svosem ekkert illa stödd, þannig séð. Ég hef efni á að borða og vera til, og það dugar í bili. Ég er kannski ekki vön að lifa neinu munaðarlífi á mínum ferðum, en ég hef ekki þurft að horfa í hverja krónu eins og núna síðan áður en ég byrjaði á Kárahnjúkum. Maður er að reyna að komast áfallalaust frá þessari vitleysu, en það heppnast nú bara so-so.
Fyrst eftir að allt fór í klósettið gat maður ekki rifið sig frá fréttunum. Ég sat við tölvuna og las allt sem ég komst yfir um Ísland og gjaldeyrismálin, las öll blogg og allar athugasemdir… þetta var hálf sjúkt. Svo kom þreyta í refresh-puttann, og svo kom þreyta í sálina, þar sem Íslendingar virðast ætla að láta þetta yfir sig ganga eins og allt annað, og ég gafst upp. Núna fletti ég í gegnum mbl.is svona einusinni á dag og les ekkert nema fyrirsagnirnar.
Enda ekki nokkuð skapaðan hlut að marka íslenska fréttamennsku frekar en fyrri daginn. Stundum finnst mér eins og forvitnin hafi verið fjarlægð úr íslensku þjóðinni með skurðaðgerð.
Þó lítur út fyrir að það hafi nú eitthvað gengið á um síðustu helgi – eggjakast í Alþingishúsið og svona. Veit svosem ekki alveg hvort eggjakast er að gera sig, en mér fannst frekar skondið að einhver næði að draga Baugsfána að húni þar. Nú er bara að vona að um næstu helgi verði enn fleiri og að ríkisstjórnin fari að leggja við hlustir. Þetta er ekki hægt – ég sit hér úti og mér finnst ekkert vera að gerast. Allir sem hafa eitthvað vit á málunum botna ekkert í aðgerðarleysinu.
En maður verður bara að halda sínu striki. Og af því tilefni fór ég í verslunarferð um helgina. Jább, verslunarferð. Algerlega takmarkalaus bjartsýni, finnst ykkur ekki?
Nei, það var nú svo að ég var í vandræðum með skófatnað, það er að segja, þegar ég flutti út var ekki gert ráð fyrir vetrarskóm. Þar af leiðandi er mér búið að vera “kalt á bilinu” í allt haust (bilinu milli þess að skórnir enda og buxurnar byrja) og þar sem mér var veittur afmælisstyrkur fyrir stígvélum og ég og Ruo vorum báðar orðnar leiðar á að hanga heima í Göttingen um hverja helgi þá lögðum við upp í leiðangur til Hanover síðasta Laugardag.
Þar var gluggaverslað allverulega, bæði í skóbúðum og öðruvísi búðum – og svei mér þá, ég endaði með þessi líka dömulegu stígvél. Takk fyrir afmælisgjöfina, mamma og Guðný Lára 
Næst á dagskrá hjá mér og Ruo er að fara til Berlín, og til Heidelberg. Vinkona hennar er að koma í heimsókn… en ég hef ekki efni á að fara nema að ég geti fært peninga frá Tékklandi til Þýskalands. Ó mig auma, það er erfitt að vera Íslendingur þessa dagana.
Ætla ekki að hafa þetta lengra. Annars neyðist ég til að skrifa um hagfræði, og það vil ég forðast.
Matti, gjaldeyriskreppa og Köln, úje.
Eftir að Matti tók það sem voru, að því að mér skilst, skrilljón próf (meira um það á hans bloggi hér) ákváðu foreldrar vorir að splæsa á hann flugmiða hingað til mín, og lestarmiða fyrir mig til Köln. Ég og Matti vorum mikið búin að hlakka til og hvarflaði ekki til hugar að hætta við þrátt fyrir yfirstandandi gjaldeyriskreppu, sem náði lítið að slá á gleðina hjá okkur þessa helgi. Eða, við létum það allavega ekki trufla okkur.
Ég fékk frí í vinnunni á föstudeginum til að fara til Köln og hitta Matta. Ég vaknaði nógu seint til þess að ég þurfti að hjóla á milljón á lestarstöðina og hlaupa upp á brautarpall. Ég stökk af hjólinu og ég læsti því einhversstaðar fyrir utan lestarstöðina án þess að veita því mikla athygli hvar það var. Þetta gerði það að verkum að ég og Matti þurftum að ganga nokkra hringi í kringum reiðhjólastæðin og ég var farin að velta fyrir mér hvort ég fyndi það nokkurntímann aftur. Viðbrögð Matta við reiðhjólastæðinu fyrir utan lestarstöðina voru nokkuð lýsandi – hann sagði; “Vó.” Og svo var bara þögn.
Hingað koma reiðhjól til að deyja.
Í lestinni uppgötvaði ég að ég hafði gleymt aukaprjónunum í prjónadótið mitt. Þannig að ég gat ekkert prjónað. Í staðinn hlustaði ég á tónlist og las grein í International Herald Tribune um að Ísland stefni í gjaldþrot. Gaman gaman. Enda horfði ég ákveðið framhjá öllum dagblaðastöndum, bæði í Kassel og í Dortmund þar sem ég skipti um lestir, og reyndi að hugsa ekki um að ég veit ekki hvort Visakortið mitt virkar í þessu ástandi.
Matti var kominn til Köln á undan mér og beið á lestarstöðinni. Þar urðu fagnaðarfundir og við ákváðum að fara fyrst á hótelið, þar sem Matti var frekar slæptur eftir að hafa sofið á Heathrow og ég hafði gleymt að greiða mér um morguninn í flýtinum við að komast út úr húsinu. Hótelherbergið var ekki tilbúið, en þeir tóku töskurnar okkar, svo við röltum út í næsta bakarí og borðuðum hádegissnarl. Á leiðinni reyndum við að taka út úr hraðbanka. Það virkaði ekki.
Við stóðum við hraðbankann og ræddum kenningar okkar um það í hversu djúpum skít við værum eiginlega ef að við ættum engan pening. Skyndilega snýr maðurinn í átómatinu við hliðina sér að okkur og segir: “I hope you’re not trying to get money from Landsbanki!” Svo tístir í honum og hann snýr sér aftur að eigin bankaviðskiptum.
Íslendingar eru ekki vinsælasta fólk á jarðarkringlunni eins og stendur.
Eftir hádegismat fórum við aftur á hótelið (sem við vorum ekki viss um að geta borgað fyrir…) og komum okkur fyrir – fórum í sturtu, tékkuðum á fréttum og sáum að búið var að loka fyrir millifærslur til og frá Íslandi. Það var allavega enging hætta á að við hefðum ekki nóg að tala um!
Moment of Truth
Við ákváðum að gera gott úr hlutunum og fórum út í bæ til að skoða okkur um og fá okkur kaffi (þ.e.a.s. Elín fékk sér kaffi.) Eftir að hafa mælt út götur miðbæjarins og skoðað innviði dómkirkjunnar ákváðum við að gera áhlaup á annan hraðbanka. Þar hélt hann okkur í óvissu í örugglega tvær mínútur, en ég hef aldrei upplifað eins stressandi bið eins og biðina meðan á skjánum stóð; “we are processing your request.” En við fengum pening. Húrra!
Við fögnuðum því með því að drekka bjór.
Svo ráfuðum við um aðeins meir í leit að veitingastað. Enduðum á að borða súpergóða pitsu og pasta á ítölskum stað, og fórum svo heim á hótel, þar sem Matti ætlaði að “leggja sig” fyrir kvöldfréttir sjónvarpsins, en mér tókst ekki að vekja hann meir fyrr en morguninn eftir.
Systkin!
Við hófum laugardaginn á að fá okkur morgunmat. Það er, við hófum laugardaginn á því að kaupa Berlínarbollur.
Ich bin ein Berliner
Svo fórum við niður að á, settumst í grasið og nutum lífsins.
Hamingja!
Þar sem við höfðum byrjað daginn svona vel ákváðum við að bæta um betur og fara á safn. Súkkulaðisafn. Þar var sýnt hvernig súkkulaði er búið til, og talað um hvaðan kakóbaunin kemur og hvernig súkkulaði var borðað í gamladaga. Vissuð þið að súkkulaðistykki urðu ekki til almennilega fyrr en í kringum 1850? Fram að því var súkkulaði bara drukkið. Og til að drekka súkkulaði þurfti maður 1. að vera ríkur og 2. að hita könnuna alltaf vegna þess að annars storknaði drykkurinn. Þessvegna eru sérstakar súkkulaðikönnur alltaf með tréhaldfangi. Mér þótti þetta merkilegt.
Mér þótti líka merkilegt að komast að því að á hverri sekúndu eru 418 manns að bíta í KitKat, og að miðað við framleiðsluhraðann á KitKat væri hægt að byggja Eiffelturn úr framleiðslu fimm mínútna.
Til að setja punktinn yfir heimsóknina á súkkulaðisafnið fórum við á kaffihús safnsins. Þar pöntuðum við heitt súkkulaði, Matti með Baileys og ég með myntulíkjör.
Það má eiginlega segja að þögn hafi slegið á okkur á þessum tímapunkti, þar sem súkkulaðið var svo yfirgengilega gott að við sátum bara og nutum þess í botn. Namm. Mig langar aftur. Og í meir.
Til að vinna af okkur súkkulaðið og berlínarbollurnar ákváðum við að heimsækja dómkirkjuna aftur. Það er að segja, dómkirkjuturninn.
Varúð, tröppur.
Okkur fannst þessi viðvörun frekar fyndin, þar sem tekið var fram í miðasölunni að um væri að ræða 157 metra klifur, eða heilar 509 tröppur.
Og svo var klifrað af stað, hring eftir hring eftir hring. Okkur var farið að svima, og ég var farin að anda eins og eimreið. Við hvern einasta hring hugsaði ég; “þetta hlýtur að fara að enda…” en áfram héldum við, upp, upp, upp. Loksins fóru að koma svona mjóir gluggar, og við gátum séð að við vorum komin hátt, nógu hátt til að vera í svipaðri hæð og minni turnarnir. Þá héldum við nú að það gæti ekki verið langt eftir, en mér reiknaðist svo til eftirá að við höfum verið hálfnuð um það leyti sem gluggarnir byrjuðu. Þegar við vorum loksins komin efst í turninn vorum við bæði andstutt og sveitt, og algerlega ófær um að ganga beint eða beygja til vinstri, þar sem hringstiginn hafði snúið til hægri.
En það var ekki nóg að komast efst á turninn, nei, til að sjá eitthvað útsýni þurfti maður að fara upp í þak. Þegar hér var komið sögu vorum við orðin svo þreytt að 200 tröppur í viðbót voru ekkert vandamál, svo við höfðum okkur alla leið upp. Og svimaði. Ekki nóg með að Kölnardómkirkja sé að flatarmáli stærri en sumir íslenskir smábæir, heldur er hún líka mun hærri en maður á einhvernveginn von á – auðvitað sér maður á jörðu niðri að hún sé svimandi há, en maður nær því einhvernveginn ekki fyrr en mann byrjar að svima.
Eftir að hafa notið útsýnisins og skoðað kirkjuklukkurnar lögðum við af stað niður. Þá beygði stiginn náttúrlega til vinstri, sem var erfitt fyrst, en þegar við loksins komumst út var mjög erfitt að byrja aftur að beygja til hægri.
Við höfðum fjörutíu mínútur, svo við skutluðum í okkur einum bjór – en þurftum svo að hlaupa á hótelið til að ná í töskurnar, og til baka á lestarstöðina. Það var pínu erfitt, sérstaklega þar sem hvorugt okkar var komið upp á lag með að beygja til hægri, og lestin sem við áttum að fara í var hægra megin á brautarpallinum… en það hafðist allt á endanum.
Við þurftum að skipta tvisvar um lest áður en við komum til Göttingen, og svo ákváðum við að labba heim, með ferðatöskuna hans Matta í eftirdragi. Þegar við loksins komum í Númer Níu var klukkan orðin ansi margt, og við ákváðum að senda tölvupóst með beiðni um aðföng á næsta Joey’s. Mér finnst alltaf jafn merkilegt að panta pitsu í tölvupósti, en Matti segir að maður geti gert það á Íslandi líka.
Svo sátum við með pitsuna og horfðum á Iron Man, sem er svona bíómynd þar sem maður þarf ekki heilastarfsemi nema í algeru lágmarki til að hafa gaman af. Mamma og pabbi hringdu, og við tékkuðum á fréttunum – eyjan okkar var ekki sokkin í sæ, en peningarnir okkar voru jafn pikkfastir á Íslandi.
Svona er lífið. Ég held að Matti ætli að skrifa meir um næstu tvo daga bráðlega – getur verið að ég geri það líka. Ef þið viljið sjá allar myndirnar úr ferðinni er albúmið mitt hér.
Svo skil ég ykkur eftir með þessa uppskrift, sem varð til þegar ég vann misserisverkefni um hvort gengiskreppa væri í nánd á Íslandi, vorið 2006.
Verðbólguskot.
Hálft skotglas Jägermeister
Hálft skotglas Absinth
1 kreist sítrónusneið
Hrærið saman í viskíglasi og kveikið í. Drekkið logandi.
Nesti og nýir skór…
Stundum þegar maður gerir nóg af því að flækjast um heiminn endar maður á því að lenda í ævintýrum, algerlega óvart. Og stundum lendir maður í hryllingssögum.
Málið er bara að maður er aldrei viss um í hvernig sögu maður endar fyrr en maður er kominn á staðinn.
Þegar ég og Ruo komum til Nordstemmen, sem er næsta lestarstöð við kastalann sem við ætluðum að skoða, vorum við eiginlega vissar um að við værum lentar í hryllingssögu.
Fyrsta vísbendingin var lestarstöðin, sem var vægast sagt spúkí. Allir gluggar voru brotnir og huldir með krossviðarplötum, en það var smá vindur og golan gerði draugaleg hljóð þegar hún hvein í rafmagnslínunum.
Ástandið batnaði ekki þegar við lögðum af stað í gegnum bæinn til að komast að kastalanum, en þangað áttu að vera um það bil þrír kílómetrar. Hvergi var líf að sjá. Við gengum meðfram aðalgötunni, og reyndum að koma auga á fólk, en allar verslanir virtust lokaðar, og meira að segja lókalbarirnir voru dimmir og tómir. Ein blómabúð virtist opin, en þrátt fyrir að við reyndum að sjá hver héldi blómabúð opinni á laugardegi þegar enginn var á ferli sáum við engan. Það voru ekki einusinni bílar á ferð á götunni. Það var eins og bæjarbúar hefðu verið numdir á brott.
Við þurftum að ganga töluverðan spotta í gegnum íbúðarhverfi, sem var óþægilega hljótt. Á hlýjum laugardegi á Íslandi myndi fólk alltaf vera á ferli: krakkar úti að leika sér, íbúðareigendur í haustverkum í garðinum, fjölskyldur á leið til afa og ömmu í laugardagsmat. Í Nordstemmen sáum við gardínur bærast stundum þegar við löbbuðum framhjá, en að öðru leyti var eina lífið við tvær og þrjár kindur sem voru í girðingu miðja vegu á leiðinni og komu hlaupandi þegar þær sáu okkur eins og þær hefðu ekki séð fólk í margar vikur.
Okkur var hætt að lítast á blikuna, og ekki leið okkur betur þegar við gengum fram hjá stærðarinnar steinslípunarverksmiðju þar sem voru til sýnis legsteinar af öllum stærðum og gerðum. Hinum megin við götuna var krá með Biergarten, þar sem var stór leikvöllur fyrir börn… rólurnar sveifluðust til og frá, en enginn sat í garðinum, meira að segja þó klukkan væri akkúrat passlega hádegismatur.
Allan tímann meðan við gengum í gegnum bæinn vorum við búnar að reyna að tala saman, til þess að slá á þögnina, og þegar hér var komið sögu var okkur farinn að liggja hátt rómur því þögnin var svo þrúgandi.
“ÞETTA ER SVOLÍTIÐ DRAUGALEGT,” sagði Ruo.
“HEFUR ÞÚ TEKIÐ EFTIR EINHVERJUM Á FERLI?” spurði ég.
“ÉG SÁ KONU Í ELDHÚSGLUGGA Á EINU HÚSINU,” svaraði Ruo.
“NÚJÆJA, ÞÁ ER ÞETTA EKKI DRAUGABÆR!” sagði ég.
“ÉG ER EKKI VISS,” sagði Ruo, “HÚN GÆTI HAFA VERIÐ UPPVAKNINGUR. EÐA VAMPÍRA.”
Það fór um mig hrollur. “KANNSKI VEIT HÚN AÐ ÞAÐ ERU UPPVAKNINGAR EÐA VAMPÍRUR Á FERLI OG HÚN ÞORIR EKKI AÐ KOMA ÚT? KANNSKI ERU ALLIR BÆJARBÚAR AÐ FELA SIG VEGNA ÞESS AÐ EITTHVAÐ HRÆÐILEGT LIGGUR Í LEYNI.”
Við þögðum í smá stund.
“Ef eitthvað hræðilegt liggur í leyni,” hvíslaði Ruo, “þá ættum við ekki að tala svona hátt.”
Við þögðum það sem eftir var út úr bænum, þangað til kastalinn kom í ljós uppi á næstu hæð.
Eftir þennan draugalega bæ áttum við hálfvegis von á því að kastalinn væri umsetinn af dreka, að við myndum þurfa að berja okkur leið gegnum þyrnigerði, eða að í efsta turninum væri prinsessa með nógu síða fléttu til að leyfa okkur að klifra alla leiðina upp, en þrátt fyrir að kastalinn væri eins og klipptur út úr ævintýri var ekkert slíkt á seyði.
Okkur leið aðeins betur að vera komnar út úr draugabænum Nordstemmen og þrátt fyrir að eiga hálft í hvoru von á að prins á hvítum hesti tæki fram úr okkur hvað á hverju vorum við aftur farnar að velta fyrir okkur hvernig í ósköpunum okkur hefði tekist að ganga í gegnum meðalstórt þorp um hádegisbil á laugardegi án þess að sjá hræðu. Við vorum rétt nýbúnar að komast að þeirri niðurstöðu að við værum bara ímyndunarveikar og það væri ekkert að ske, þegar hópur af slökkviliðsmönnum hljóp framhjá okkur í áttina að bænum.
Við litum fyrst á hvor aðra og störðum svo í forundran á eftur þeim. “Sást þú þetta líka?” spurði ég Ruo á endanum.
“Uppvakningar,” sagði Ruo, “eru hræddir við eld.”
Við héldum áfram upp hæðina að kastalanum, og reyndum að láta sem ekkert væri þegar tveir aðrir hópar af slökkviliðsmönnum hlupu framhjá okkur.
Kastalinn var fullur af ferðamönnum, og við fengum leiðsögn í gegnum flottustu herbergin í hóp. Kastalar verða pínku þreytandi eftir ákveðinn tíma, ekki síst kastalar í Þýskalandi, þar sem smákóngar ríktu yfir hálfum héröðum og byggðu sér fáránlega velútbúna kastala. Til þess að botna nokkurn skapaðan hlut í sögu kastalans reynist manni því nauðsynlegt að reyna að rekja ættartré smákónganna saman við einhvern sem maður kannast við, eða að reyna að átta sig á því hvernig landið lá fyrir tvöhundrað árum. Og svo er þetta allt skylt, og alltaf verið að benda manni á að þessi prinsessa hafi gifst þessum kóngi og að þessi skápur hafi verið brúðargjöf handa þessum konungbornu hjónum þegar þau giftu sig, og svo framvegis. Algerlega vonlaust mál.
Mér var hinsvegar alveg fullkomlega saman þegar ég sá bókasafnið. Mig langaði að eignast það eins og það lagði sig. Þetta var flottasta bókaherbergi sem ég hef nokkurntíman séð, þar með talið bókasafnið í Strahov og Carolinum í Prag.
Verst að ég fann ekki stærri og betri mynd. Búhiss.
Við stoppuðum í smástund í kastalagarðinum til að fá okkur hressingu, enda báðar þyrstar eftir klifrið upp á kastalahæðina. Þar sem klukkan var ekki nema tæplega þrjú ákváðum við að halda áfram til Hildesheim – en það þýddi að við urðum að fara til baka til Nordstemmen.
Þar hafði ekkert breyst; rólur sveifluðust drungalega, þögnin var yfirgnæfandi, og meira að segja kindurnar, sem við höfðum hálf hlakkað til að sjá aftur, voru horfnar. Hvergi var manneskja á ferli, og við sáum hvorki tangur né tetur af slökkuliðsmönnunum.
Okkur var farið að hlakka til að komast burt – burt, burt, bara með fyrstu lest, en burt héðan – þegar við rákumst á fyrstu lifandi manneskjuna sem við höfðum séð í bænum, og svo ótrúlega vildi til að það var herbergisfélagi minn, hún Sabine. Þegar við vorum búnar að spyrja hvor aðra í forundran hvað hin væri eiginlega að gera HÉR bauð Sabine okkur far til Hildesheim, því þar á hún heima, og mamma hennar var á leiðinni til að ná í hana. Meðan við biðum svipuðumst við um eftir merkjum um líf, og útskýrðum fyrir Sabine að við hefðum verið á ferli í bænum allan eftirmiðdaginn og ekki séð lifandi hræðu.
“Ég kem oft hér í gegn og hef aldrei séð neinn. Og það er eins og lestarstöðin hafi orðið fyrir árás,” sagði hún.
Úff. Við vorum mikið fegnar þegar mamma hennar birtist og við gátum klifrað inn í bílinn. Þegar við keyrðum út af aðalgötunni sáum við stelpu standandi uppi við húsgafl að reykja. “Þarna er manneskja,” sagði Sabine. “En hún gæti verið uppvakningur, aldrei að vita.”
Við Ruo samsinntum. Það var ekki fyrr en við vorum búin að keyra í fimm mínútur að við sáum næstu merki um líf. Það var fyrir utan slökkviliðsstöðina í bænum; þar var lúðrasveit að koma sér fyrir, hoppukastali, og meirihluti bæjarbúa samankomnir að borða pulsur.
Ójæja. Okkur Ruo kemur allavega vel saman því við erum með álíka ofvirkt ímyndunarafl.
Sagan endurtekur sig?
Símtal við móður mína, 18. apríl 2003.
Elín: Ykkur getur ekki verið alvara. Lóð?
Mamma: Hún er á rosafínum stað í Hafnarfirði. Akkúrat niðri í miðbæ.
Elín: Þið gerið ykkur grein fyrir því að ef að þið kaupið lóð verðið þið að byggja annað hús.
Mamma: Þetta er nú bara svona til gamans gert, það eru engar líkur á að við fáum þetta. Við erum bara að sjá hvað gerist.
Elín: Langar ykkur virkilega að eyða næstu milljón árum í áframhaldandi byggingarvinnu?
Símtal við móður mína, 18. ágúst 2008.
Elín: Ég trúi ekki að þið hafið gert tilboð. Þið eruð galin.
Mamma: Þetta er náttúrlega gamall sumarbústaður, það væri gaman að eiga heima þarna, flottur staður.
Elín: Já, en er húsið ekki ónýtt? Pabbi sagði það. Ætlið þið að byggja annað hús?
Mamma: Þetta er nú bara svona til gamans gert, það eru engar líkur á að við fáum þetta. Við erum bara að sjá hvað gerist.
Elín: … ég hef heyrt þennan áður.
Ég held að foreldrum mínum vanti eitthvað þægilegt og róandi hobbí, eins og fallhlífarstökk eða rallíakstur.
4500 kílómetrar – and counting
Mér telst svo til eftir nákvæmar fyrirspurnir – Google er besti vinur minn – að á rúmum mánuði hafi mér tekist að ferðast rúmlega 4500 kílómetra. Fyrir þá sem gera sér enga grein fyrir því hvað þetta er langt þá er Þjóðvegur 1 á Íslandi 1381 km. Það er að segja, ég er búin að fara þrisvar sinnum hringinn og vel það.
Þessir 4500 kílómetrar eru semsé ferðalagið til Kraká í Póllandi – sem ég hef ekkert talað um (ég er enn að bíða eftir að það hafi verið gaman) – og svo nýlegt ferðalag mitt á ættarmót í London. Eða þannig. Þar voru allavega mamma og pabbi og Matti, og svo voru Guðný Lára og Erla með okkur nokkra daga.
Það væri gaman að sjá hversu mikið vegalengdin lengdist ef tekið væri með í reikninginn allt sem við vorum látin gera í Póllandi, öll skiptin sem ég tók lestina frá Kingston og inn til London (og til baka) með pabba, allt ráfið okkar pabba hingað og þangað í London og allt sem ég gekk. Ég hugsa að það nái því alveg að verða fjórði hringurinn kringum Ísland.
Það eru nokkrir hlutir sem eru alveg bráðnauðsynlegir til þess að svona ferðalög gangi yfirleitt upp.
- Númer 1: Góð ferðataska.
Samanburðarstærð á venjulegum bakpoka og yðar einlægri.
Ferðataskan sem ég kom með hingað og ég ferðast með núna er í daglegu tali innan fjölskyldunnar kölluð “baðkarið”. Ég læt ykkur um að ímynda ykkur hvað það þýðir hvað varðar stærðina á henni. Hún er það stór að maður verður virkilega að halda aftur af sér ef maður ætlar sér ekki að borga yfirvigt í flugvélum. Ég held að það sé hugsanlega ástæðan fyrir því að mér finnast lestar æðislegar… ég þoli ekki vesenið á flugvöllum.
- Númer 2: Góðir skór.
Ekki alveg.
Þegar ég var í Póllandi var svo sjúklega heitt að maður vildi helst ekki vera í fleiri fötum en var bráðnauðsynlegt. Eitt af því augljósasta til að sleppa voru sokkar. Af þessu leiddi að þegar ég kom heim voru allir skór sem ég hafði tekið með mér gersamlega viðurstyggilegir. Ýmsum aðferðum var beitt til að ná úr þeim táfýlunni. Svörtu strigaskórnir mínir voru erfiðastir, en voru þó húsum hæfir eftir nokkuð rækilegan þvott, svo ég ákvað að taka þá með til London.
Á dauða mínum átti ég von frekar en því að helvítis skórnir tækju upp á því að hlaupa í þvotti.
Sem betur fer fann ég skóbúð þar sem var útsala og keypti mér annað par, en ekki fyrr en þeir voru búnir að kvelja mig í nokkra daga. Pabbi minn, sem ég og mamma eigum til að láta fást við allt sem er óþægilegt, sárt, eða leiðinlegt, (þetta er ástæðan fyrir því að pabbi vaxar á okkur fótleggina) stakk svo á blöðruna, svo ég gat gengið daginn eftir.
Sem betur fer voru þeir ekki byrjaðir að meiða mig þegar ég og pabbi keyptum eldhúsinnréttinguna og fórum með hana í neðanjarðarlestina. En það er önnur saga.
- Númer 3: Þolinmæði.
Ég ætla ekki að setja inn neina mynd við þetta atriði, en bendi ykkur þess í stað á myndina af mér sem prýðir bloggið mitt að staðaldri. Fyrir þá sem ekki vita er sú mynd tekin af mér á flugvellinum í Glasgow, þar sem 3 sentimetrar af snjó urðu til þess að flugvellinum var lokað. Eftir að við höfðum beðið á honum allan daginn (og ég hafði reynt að tengjast internetinu) vorum við keyrð á hótel og flogið með okkur morguninn eftir. Þetta varð til þess að ég missti af lokaprófi á Bifröst.
Finnst ykkur ég ekki einstaklega þolinmóð á svipinn á þessari mynd?
- Númer 4: Góðir ferðafélagar.
Mamma, pabbi og Matti á ströndinni í Bournemouth. (Ég tók þessa mynd bara til að geta sagt "STOPPSTOPPSTOPP TAKA MYND" því þau voru komin lengst á undan mér, enda skórnir að drepa mig.)
Það er ekki næstum því eins skemmtilegt að ferðast einn. Það er ekki leiðinlegt, en það er miklu meira gaman ef maður er með skemmtilegu fólki. Annað fólk gerir það yfirleitt að verkum að maður skoðar hluti sem maður myndi annars aldrei sjá. Eins og byggingavöruverslanir (pabbi), smábæi á suðurströndinni (Matti) úthverfi London þar sem eru næstum engir ferðamenn (mamma) og hitt og þetta annað skemmtilegt. Og svo er það líka alltaf þannig að maður kynnist fólki allt öðruvísi þegar maður ferðast með því. Ég og pabbi eigum til dæmis ýmis sameiginleg áhugamál (bjór) og ég og mamma vinnum alveg hrikalega vel saman á ferðalögum.
- Númer 5: Nóg – og þá meina ég NÓG – af bjór.
Bjór
Ég neita að vera verri bloggari en bróðir minn.
Jæja gott fólk.
Þegar ég skrifaði síðustu færslu – í tilefni af því að maí átti bráðum að vera búinn – var ég svona á mörkunum með það að fara á límingunum. Ég var alltaf búin að tala um að það myndi hægjast aðeins um hjá mér í lok maí, og þá ætti ég að geta farið að taka lífinu með aðeins meiri ró.
Í stuttu máli sagt var þetta algerlega kolbandvitlaust hjá mér. Júní herti þumalskrúfurnar á okkur, ef eitthvað var.
Það er alltaf frekar strembið að byrja svo að skrifa eftir svona langa pásu. Um hvað á maður að tala? Allt sem gerðist í millitíðinni? Hvað ef það sem gerðist í millitíðinni er eitthvað sem best er að útskýra með eftirfarandi grafi:
Semsé: Ritgerðir. Og fleiri ritgerðir.
Svo ég hlakkaði vitanlega til þess að fara til Kraká. Þó Kraká væri ráðstefnuferð á vegum Evrópufræðaprógrammsins í heild sinni vissi ég að það yrðu skoðunarferðir, og ég myndi hitta fólk sem ég hafði ekki séð síðan í Olomouc og það yrði ógeðslega gaman. Og þó að þetta væri vinnuferð hlyti að vera einhver frítími, og ferðin myndi allavega vera tilbreyting.
Tímanotkun nemanda í Evrópumenningarfræði í Kraká er best sýnd með ÞESSU grafi:
Og það var alveg sama hvað maður reyndi: Maður þurfti alltaf að taka þrjár sturtur – það var ÓGEÐSLEGA HEITT – það var alltaf biðföð eftir kaffi, það var alltaf hæg þjónusta á öllum veitingastöðum, og það voru alltaf vandræði að finna leigubíl.
Ég er, í stuttu máli sagt, enn að jafna mig.
Auðvitað er meira frá Kraká að segja en að útskýra að þegar maður var ekki að gera eitthvað var maður að hlaupa á milli staða. En ég er að hugsa um að setja það í sérpóst. Með myndum. Semég tók á myndavélina, en bjó ekki til í Excel…
En svona til að gefa ykkur forskot á þennan planaða myndapóst ætla ég að pósta hér eina mynd alveg sérstaklega fyrir föður minn:
Snjallir lesendur geta líka elt þennan link aftur á myndasíðuna mína, sem er hér
Örstutt, í tilefni af því að maí er bráðum búinn.
Ég skulda sexþúsund orð í Evrópufræði.
Ég er búin með sautján, og vona því öðrum þræði
(og það þó að framtíð mín liggi víst öll að veði)
að ég fari nú bráðum endanlega á geði.
Nýr skóli, nýtt blogg, nýtt líf.
Nú er ég búin að vera í næstum tvær vikur hér í Göttingen og allar góðar áætlanir um að uppfæra þessu blessaða bloggi mínu reglulega (helst einu sinni í viku!) runnu út í sandinn á fyrsta degi. Bæði vegna þess að ég var fyrst í dag að fá skólanetið til að virka, og líka vegna þess að aðstæður heima hjá mér voru ekki góðar til vélritunar. Ég er nefnilega ekki enn búin að verða mér úti um skrifborð – þó að það líti út fyrir að ég fái eitt slíkt á morgun! Vei!
Þar fyrir utan var netsnúran mín of stutt, svo að ég er núna í tvær vikur búin að liggja á maganum fyrir framan tölvuna ef ég notaði netið. Prufið að vélrita í þeirri stellingu… það er ekkert sérstaklega þægilegt.
En nú sit ég á bókasafninu í háskólanum – sem er dásamlegt - og skrifa á skólanetinu og drekk kaffi. Af þessu tilefni er ég búin að breyta útlitinu á blogginu smá. Mamma kvartaði nefnilega yfir að það væri of dökkt og mér var farið að finnast kominn tími á tilbreytingu.
í gær var svo fyrsti tíminn í skólanum. Jább, ég er búin að vera í fjögurra mánaða fríi frá því að mæta í fyrirlestra, og hvort sem þið trúið því eða ekki þá var ég hreinlega orðin hundleið á því. Það var ágætt að vera heima, þó að það sé kannski ekki skemmtilegasti tíminn til að vera á Íslandi – Janúar, febrúar og mars – en ég var sko meira en tilbúin að setja mig í stellingarnar upp á nýtt. Ég á jú að heita að vera í námi, fjandinn hafi það.
Og hvað haldiði að mér hafi heppnast að gera? Ég skildi heilann eftir heima! Það er eina hugsanlega útskýringin á því að ég tók viljandi og vitandi vits að mér að halda framsögu og skrifa ritgerð um skoðanir Richards Rorty á Evrópumálum. Ef einhverjir gamlir HHSingar skoða þetta blogg þá skilja þeir hvað ég er að fara. Ég er viss um að næstum allir HHSingar sem sæju grein eftir hann á leslista fyrir námskeið myndu súpa hveljur – sem ég og gerði – og kannski fara að hlæja þegar kennarinn spyr hvort einhver kannist við náungann – sem ég gerði líka.
Ekki misskilja mig hér. Mér þótti ekki leiðinlegt í Kenningum í Heimspeki – sem var námskeiðið þar sem við lásum bókina hans. Það var bara eitt mest krefjandi námskeið sem við vorum sett í gegnum í HHS. Og það hjálpaði ekki að Rorty er torlesinn. Og maður er ekki alltaf í stuði til að meðtaka algera endurhugsun á heiminum eins og maður sér hann klukkan átta á fimmtudagsmorgnum.
En ég held að ef ég ætti að nefna námskeið sem ég græddi hvað mest á þá myndi ég telja Kenningar í Heimspeki með – ef eingöngu vegna þess að maður komst alls ekki í gegnum það nema að hugsa eins og heimspekingur. Sem eftir á að hyggja var sennilega tilgangurinn með því. Og eftir Rorty er önnur heimspeki almennt lítið mál.
Ég held að það hafi verið lógíkin bak við það að ég valdi Rorty. Það voru nefnilega aðrir menn á listanum, eins og Habermas og Derrida og fleiri kumpánar, og ég var allavega með það 100% á hreinu að ég kemst í gegnum Rorty. Ég þoli nefnilega hvorki Habermas né Derrida. (Maður má jú halda upp á heimspekinga eins og hvað annað, ekki satt?)
Meðan ég man, getur einhver sagt mér hvort það gerðist eitthvað merkilegt á Íslandi árið 1968? Við eigum að gera verkefni um 1968 og velja land, og ég bara hef ekki hugmynd um það hvort það var einhver “1968-kynslóð” á Íslandi.
Að öðru leyti lítur út fyrir að lífið fari smám saman að komast í einhverjar fastar skorður. Þessa vikuna er ég að reyna að velja góða valkúrsa. Og ég þarf að fara að koma mér – ég er að fara í tíma um Islam og Evrópu…
