Ferðalangar hér á jörð…

Áætlunin mín um að vera nú dugleg að blogga fór eiginlega í norður og niðurfallið strax á fyrsta degi. Það er nefnilega svo margt að sjá og gera og arranséra þegar maður er á svona nýjum stað, ýmislegar útréttingar reynast nauðsynlegar og svo þarf nú á endanum að taka upp úr töskunum, þegar maður er kominn á áfangastað.

Það fór nefnilega svo að eftir þriggja tíma flug til Stansted, tveggja tíma bið eftir Ryanair, tveggja tíma flug til Brno, töluverða bið á lestarstöðinni, tveggja tíma hossulestarferð og leigubíl heim á kolejið, þar sem ég mætti um níuleytið á mánudagskvöldinu, var ég ekki í neinu andlegu ástandi til að takast á við það sem beið mín. Mig hlakkaði bara til að komast í rúm og var búin að telja sjálfri mér trú um að það mætti vera hvaða rúm sem er.

Svo þegar ég segi að það hvarflaði varla að mér að vera þar sem ég var niðurkomin fyrsta kvöldið, þrátt fyrir þrettán tíma ferðalag með 25 kílóa tösku í eftirdragi, fiðluna og tölvutöskuna hangandi utan á mér og kápuna á handleggnum, þá skiljið þið að ástandið var virkilega slæmt, og varla mönnum bjóðandi.

Svo ég gerði það sem allar sjálfstæðar og ákveðnar ungar konur hefðu gert í sömu aðstæðum: ég settist á rúmið og reyndi að halda aftur af tárunum, sem reyndar heppnaðist einungis takmarkað. Sjokkið var svo mikið að mér féllust algerlega hendur og það var ekki fyrr en mamma hringdi til að gá hvort ég væri nú örugglega ekki á lífi að ég hafði mig í að gera eitthvað í málunum. Mamma nefnilega hefur þann eiginleika að hún verður alltaf reiðari fyrir mína hönd heldur en mér heppnast í fyrstu tilraun, sem gerir það aftur að verkum að ég þarf að verða sæmilega reið sjálfrar mín vegna til þess að koma í veg fyrir að hún mæti hreinlega á svæðið og geri allt vitlaust.

Svo meðan mamma leitaði á netinu að hótelum sem ég gæti farið á marséraði ég niður í afgreiðslu og heimtaði svör – reyndar eiginlega með grátstafinn í kverkunum en kannski var það áhrifaríkara en nokkuð annað, þar sem konugreyið hrökk í kút og skoðaði málið betur. Í ljós kom að svínastían sem mér hafði verið vísað til var tímabundið herbergi, meðan mitt rétta herbergi væri hreinsað út eftir síðasta eiganda (sem skildi víst allt dótið sitt eftir…) svo ég kæmist þar fyrir daginn eftir. Því var ég tilbúin að gefa séns og var á leið upp í svínastíuna til að ná í náttkjól og tannbursta til að hola mér niður einhversstaðar á B&B rétt yfir nóttina (herbergið var þvílík viðurstyggð að ég var ekki tilbúin að vera þar eina nótt…) þegar ég gekk fram á hóp af Þjóðverjum, sem voru farin að velta fyrir sér hversvegna ég væri svona mikið á ferðinni fram og til baka og á svipinn eins og dæmd manneskja í þokkabót.

Ég var ekki fyrr búin að útskýra málið en að mér var boðin gisting hjá einu þeirra í skárra herbergi. Svo að fyrstu nóttinni eyddi ég í herbergi með þýskri stelpu sem heitir Hanne. Þetta er sérgrein mín, meðan ég man… ég hef gert þetta oft. Verið svo aumkunnarverð að ókunnugt fólk á engra annarra kosta völ en að taka mig undir verndarvæng sinn. Þetta er alls ekki í fyrsta skiptið sem eitthvað svona gerist, og verður væntanlega ekki það síðasta.

Næstu dagar gengu aðeins betur. Mér var vísað til herbergis á nýjum stað, í byggingu sem er mun skárri og einingu sem er eitthvað smærri. Eldhúsfélagar mínir hafa reynst vera skemmtilegar, allar kvenkyns, og lítil vandræði fólgin í því að deila baðherbergi, heldur. Hinsvegar er herbergið sem ég er núna í ekki nema svona 3×4, og í því eru tvö rúm, sem gerir mig dálítið óörugga. Þetta væri fínt ef ég hef herbergið útaf fyrir sjálfa mig, en ég veit ekki alveg hvernig fer ef hér birtist herbergisfélagi, enn síður ef hún er svona manneskja sem vill fara að sofa klukkan tíu og vakna klukkan sjö… ég hafði nú reyndar efasemdir um Önnu þegar ég kom til Brno á sínum tíma, en okkur gekk sæmilega… það var hinsvegar ekki svona þröngt um mann á Vinařská!

Svo mætti maður í kynningarvikuna í skólanum, sem var ágætt. Það er svosem ekkert hrikalega skemmtilegt að þræða hinar ýmsustu skrifstofur til að fá hina ýmsustu stimpla og vottorð, einn hér, annan þar, kvittun á einum staðnum, eyðublað á öðrum… en í lok dags vorum við öll komin með ISIC kort, staðfestingu á skólavist, passa í almenningssamgöngurnar, búin að tilkynna veru okkar til útlendingaeftirlitsins, kynna okkur bókasafnið, finna þær skólastofur sem við sækjum helst tíma í og höfðum lært á helstu þarfaþing í Olomouc, eins og til dæmis ljósritunarstofur, bókabúðir, ferðaskrifstofur og ýmislegt fleira. Sem var nokkuð vel af sér vikið. Reyndar vantar mig ennþá staðfestingu á því hversu mikið ég borga í skólagjöld, fyrir LÍN.

Svo fórum við á pöbb um kvöldið sem var mjög skemmtilegt og við kynntumst töluvert betur þegar tékkneskar veigar losuðu um málbeinið á okkur

Það var frí í gær og ég eyddi deginum að mestu leyti á röltinu – kíkti á nokkrar fasteignaskrifstofur til að sjá hvort þeir ættu eitthvað brilliant að leigja mér, en ég er sein í því og fátt um fína drætti. Hér eru jú í kringum 15.000 nemendur í skóla sem eru allir að byrja á sama tíma, svo ekki er við öðru að búast en að hvert horn sé þaulsetið. Það er reyndar skemmtileg íbúð til leigu sem ég væri til í að búa í, á góðum stað, frekar ódýr, vel búin húsgögnum… en hún losnar ekki fyrr en í nóvember og ég er ekki viss að það taki því að flytja svo seint. Ég er hinsvegar búin að ákveða að hér verður tekin íbúð á leigu á þriðju önn, og stúdentagarðarnir látnir eiga sig.

Í dag fórum við svo og skoðuðum kastala. Þeir eru nú farnir að verða hver öðrum líkir, að mínu mati. Bouzov er þó svolítið ævintýralegur í bókstaflegum skilningi. Og við tókum almenningssamgöngur sem gerði allt áhugaverðara. Tékkneskar rútur… aaah, hvað ég hef saknað þeirra.

Það er aftur frí um helgina, fyrir utan það að við erum búin að fá eitthvað lesefni, og heimaverkefni (áður en tímar byrja!) frá listasögukennaranum. Ég þarf líka að pæla í því hvernig ég ætla að kjafta mig upp úr tékkneskukúrs fyrir byrjendur og reyna að fá inni í erfiðara námskeiði. Betra að skipuleggja slíkt örlítið fyrirfram, svona svo maður standi ekki á gati hvað orðaforða varðar. Eins og þegar ég fór inn í verslun um daginn og ætlaði að kaupa herðatré, en reyndist verða að biðja um þau, og neyddist til að grípa til látbragðsleiks. Fyndið, því ég var nýkomin út af fasteignasölu þar sem kjaftaði á mér hver tuska á tékknesku.

Svo er ég að plana að versla. Mig vantar bakpoka, bæði ef ske kynni að ég færi í helgarferðalög – virðist jú frekar heimskulegt að draga 80 l risaferðatösku á eftir sér fyrir tvær nætur – og líka vegna þess að matvöruverslanir í Tékklandi eru hættar að gefa manni poka til að setja dótið sitt í. Maður verður að koma með þá með sér, eða kaupa svona veglega haldfangaplastpoka dýrum dómum. Mig langar líka í skó. En það er ekkert nýtt.

Og þá held ég að þarmeð sé það upptalið í bili Restar, ef einhverjar eru, fara þá bara í næsta blogg…

Bestu kveðjur frá Olomouc

Elín