Hauslausar hænur og sorgir sem synda.

Þá er fyrsta skólavikan á enda liðin. Loksins.

Ég var eiginlega orðin pínu óþolinmóð að byrja í skólanum. Allir vinir mínir sem eru enn í skóla eru byrjaðir fyrir lifandis löngu síðan og sumir meira að segja í miðannarprófum eins og stendur, og ég hérna eins og auli enn í “Orientation”.

Það fór þó svo að við hefðum flest þegið meiri og lengri Orientation, þegar að ævintýrið loksins byrjaði. Við sem erum í Euroculture erum nefnilega búin að eyða meiripartinum af vikunni í að eltast við ólíklegustu hluti, hlaupandi fram og aftur eins og hauslausar hænur. Við þurftum sjálf að finna okkur valfög, sem áttu að vera í kringum 1/3 af önninni, og þegar ég segi að við höfum sjálf átt að finna þau þá er ég að tala um svona skemmtilegt “nál í heystakki” dæmi. Það er nefnilega hvergi listi yfir kúrsa á engilsaxnesku. Og jafnvel þó að við höfum heyrt ávæning af því hvaða kúrsar verði kenndir á ensku þessa önnina hefur verið hægara sagt en gert að finna út hvænær þeir eru kenndir, hvað þá hvar þeir eiga að hittast. Háskólinn hér í Olomouc er nefnilega svona klassískur mið-Evrópskur háskóli, sem hefur hvergi höfuðstöðvar, en heldur til í eldgömlum byggingum út um allan bæ. Heimspekideildin nær yfir hálft hverfi, ein og sjálf, og það er vandamál að finna tíma í næstu húsum, hvað þá ef okkur langar til að sækja námskeið sem kennt er í annarri deild, sem er hinumegin í bænum.

Við höfum ekki fengið mikla hjálp frá skólayfirvöldum, og ekki bætir úr skák að fólkið sem við höfum mest verið að spyrja eru dónalegar skrifstofukonur. (Þær eru sér þjóðflokkur, hér í Tékklandi.) Sum okkar erum alveg á síðustu hálmstráunum hvað þetta varðar – ég er tildæmis búin að vera alla síðustu viku að eltast við að komast í tékkneskutíma við hæfi.

Í ofanálag erum við flest á hálfgerðri óvissu með húsnæði, ekki það að ég hef ekki enn fengið herbergisfélaga, svo þetta er enn alltílagi.

Annars eru þeir tímar sem okkur hefur heppnast að komast í búnir að vera mjög skemmtilegir og lofa almennt góðu. Fyrsti tíminn er í félagshagfræði Austur-Evrópu og umbreytingarinnar. Sem er það sem ég skrifaði um í BA ritgerðinni minni, svo það verður eitthvað skemmtilegt. Svo er ég búin að fara í fyrsta tíma í þróunarmálum og átakalausnum sem er valfag – sem lítur alveg svakalega vel út. Svo er ég búin að fara í Evrópumenningarsögu 1 og 2, bæði fög sem virka áhugaverð, sérstaklega afþví að kennararnir í báðum fögum eru alveg stórkostlegir. Svo fór ég í listasögu sem var nú fagið sem ég hafði mestar áhyggjur af, en mér heppnaðist að heilla kennarann algerlega upp úr skónum – hann var mjög hrifinn af Einari Jónssyni

Miðvikudagurinn var erfiðasti dagurinn. Bekkurinn hljóp fram og til baka eftir misgóðum upplýsingum allan daginn, og þegar kennarinn okkar mætti 16.15 í tíma sem átti að byrja klukkan 16.00 einungis til þess að segja okkur að tímanum hefði verið aflýst litum við hvert á annað og sögðum “nei hver fjandinn, nú förum við á barinn.”

Við reyndar notuðum tækifærið, þar sem ég flækist alltaf um með tölvuna, og á veitingastaðnum sem við fórum á var þráðlaust net, og hökkuðum okkur inn í námsskjáinn þeirra hérna í Olomouc, með smá aðstoð frá herbergisfélaga Vivien – sem er tékknesk, svo þetta er ekki bara vegna þess að við erum útlenskir vitleysingar – sem lánaði okkur aðgangsorðin. Það reyndist hið mesta happaspor, þar sem okkur heppnaðist að finna töluvert magn af áföngum á ensku sem við gátum reynt að komast í. Þessu var fagnað með enn meiri bjór, í tilraun til að drekkja sorgum okkar.

Fimmtudagurinn var eitthvað skárri, aðallega vegna þess að það voru fleiri tímar, og þrátt fyrir að stundum tæki það nokkrar tilraunir að finna stofurnar, heppnaðist okkur að komast í þá alla. Það er nefnilega alveg rosalega gremjulegt að ráfa um eins og glötuð sál því maður fær aldrei réttar upplýsingar um neitt, en það skánar strax um leið og maður rambar á réttan stað.

Svo átti ég líka afmæli á fimmtudaginn, og dró því mannskapinn út að borða. Það voru reyndar fæstir svangir, en við fengum okkur aðeins að drekka og það var mjög skemmtilegt að allir skyldu koma. Ég fékk steik

Svo eru þetta bara búin að vera notalegheit um helgina – ég er aðeins búin að reyna að lesa, en aðallega búin að eyða tímanum í að gera almennilegt í kringum mig og svoleiðis. Á enn eftir einn dag í fríi og er að hugsa um að fara í stóra mollið á morgun og kaupa mér bakpoka. Svo er stefnan á mánudaginn tekin á það að vera bara leiðinleg og neita að taka nei sem gilt svar. Vonandi fer þetta svo eitthvað að skríða saman hjá mér…

Í öðrum fréttum er útlit fyrir að ég geti komið heim um jólin. Ég þarf að tala við einn kennara í viðbót en þá ætti það líka að vera komið á hreint. Og svo lítur líka út fyrir að ég fái gest hingað í byrjun Desember, ef allt fer að óskum. Þannig að lífið er svona á leiðinni að komast í fastar skorður – sem betur fer.