Lífið með ró.

Ég er búin að komast að þeirri niðurstöðu að einn af mínum helstu kostum er sá að ég tek lífinu yfirleitt með stökustu ró.

Það er reyndar best að fara varlega í að kalla það kost, því að þetta á einmitt til að vera einn af mínum helstu ókostum!

Það er kannski nokkuð auðvelt að koma mér úr jafnvægi – ég á það til að stressast upp yfir smávægilegum hlutum, og þróa með mér meinlokur á hitt og þetta. Ég er alger sérfræðingur í því að mikla fyrir mér heimavinnuna þangað til að hún virðist óyfirstíganlegt verkefni. Á hinn bóginn kippi ég mér mjög sjaldan upp við það að mér séu sett fyrir óyfirstíganleg verkefni á nokkurn áþreifanlegan hátt, þannig að þetta jafnast út.

Það er hinsvegar mjög erfitt að setja mig alveg úr skorðum: Yfirleitt lít ég svo á að hlutirnir hljóti hreinlega að reddast, og þetta gefur mér ákveðið forskot á fólk sem fær taugaáfall fyrir próf – ég get kvartað og kveinað yfir því að mér hafi gengið illa að læra og að mér finnist ég ekkert vita, en þegar á hólminn er komið vinn ég mig í gegnum vandræðin með næstum stærðfræðilegri nákvæmni. Ég er yfirleitt fullkomlega með það á hreinu eftir stór próf eða stór verkefni hvort mér gekk vel eða illa, og hefur yfirleitt heppnast að giska nokkuð nákvæmlega á einkunn.

Og eins mikið og mér er illa við rútínur þá er ég mjög hefðbundin í öllum atriðum hvað þetta varðar: Ég drekk yfirleitt einn bjór á hverjar fimm blaðsíður sem ég þarf að skrifa af ritgerð, ég les aldrei fram fyrir mig í prófum – ég tækla hverja spurningu eins og hún kemur fyrir – og ég les aldrei, aldrei, yfir próf þegar ég er einusinni búin með þau.

Mér varð hugsað til þessa þegar ég fór og hitti Jóhönnu í Búdapest þarsíðustu helgi. Við vorum nefnilega á gistiheimili sem hét “Mellow Mood Hostel” – sem á íslensku myndi væntilega þýðast sem “Gistiheimilið Rólegt í tíðinni” – og mér fannst þetta alveg sérstaklega viðeigandi. Ég og Jóhanna vorum nefnilega alveg einstaklega rólegar í tíðinni í Búdapest. Við skoðuðum jólamarkaðinn, röltum aðeins á milli búða, fórum í C&A og borðuðum alveg ógrynni af hrikalega góðum mat. Ég hef eiginlega ekki verið svöng síðan í Búdapest.

Svo hefur þessi ró þjónað mér nokkuð vel síðustu vikuna – við erum nefnilega búin að vera frekar upptekin, hér í Evrópumenningarfræðinni, og ég væri löngu farin á taugum ef ég tæki mér ekki reglulega tíma til að reyna að stoppa og anda og slappa af. Þessvegna er ég að skrifa þetta á pöbbnum rétt hjá skólanum – mér var reyndar skemmt, því að hér birtist barþjónninn með bjór um leið og ég settist niður – áður en ég pantaði. Ég geri ráð fyrir að þetta þýði að ég sé fastagestur?