Sagan endurtekur sig?
Símtal við móður mína, 18. apríl 2003.
Elín: Ykkur getur ekki verið alvara. Lóð?
Mamma: Hún er á rosafínum stað í Hafnarfirði. Akkúrat niðri í miðbæ.
Elín: Þið gerið ykkur grein fyrir því að ef að þið kaupið lóð verðið þið að byggja annað hús.
Mamma: Þetta er nú bara svona til gamans gert, það eru engar líkur á að við fáum þetta. Við erum bara að sjá hvað gerist.
Elín: Langar ykkur virkilega að eyða næstu milljón árum í áframhaldandi byggingarvinnu?
Símtal við móður mína, 18. ágúst 2008.
Elín: Ég trúi ekki að þið hafið gert tilboð. Þið eruð galin.
Mamma: Þetta er náttúrlega gamall sumarbústaður, það væri gaman að eiga heima þarna, flottur staður.
Elín: Já, en er húsið ekki ónýtt? Pabbi sagði það. Ætlið þið að byggja annað hús?
Mamma: Þetta er nú bara svona til gamans gert, það eru engar líkur á að við fáum þetta. Við erum bara að sjá hvað gerist.
Elín: … ég hef heyrt þennan áður.
Ég held að foreldrum mínum vanti eitthvað þægilegt og róandi hobbí, eins og fallhlífarstökk eða rallíakstur.
4500 kílómetrar – and counting
Mér telst svo til eftir nákvæmar fyrirspurnir – Google er besti vinur minn – að á rúmum mánuði hafi mér tekist að ferðast rúmlega 4500 kílómetra. Fyrir þá sem gera sér enga grein fyrir því hvað þetta er langt þá er Þjóðvegur 1 á Íslandi 1381 km. Það er að segja, ég er búin að fara þrisvar sinnum hringinn og vel það.
Þessir 4500 kílómetrar eru semsé ferðalagið til Kraká í Póllandi – sem ég hef ekkert talað um (ég er enn að bíða eftir að það hafi verið gaman) – og svo nýlegt ferðalag mitt á ættarmót í London. Eða þannig. Þar voru allavega mamma og pabbi og Matti, og svo voru Guðný Lára og Erla með okkur nokkra daga.
Það væri gaman að sjá hversu mikið vegalengdin lengdist ef tekið væri með í reikninginn allt sem við vorum látin gera í Póllandi, öll skiptin sem ég tók lestina frá Kingston og inn til London (og til baka) með pabba, allt ráfið okkar pabba hingað og þangað í London og allt sem ég gekk. Ég hugsa að það nái því alveg að verða fjórði hringurinn kringum Ísland.
Það eru nokkrir hlutir sem eru alveg bráðnauðsynlegir til þess að svona ferðalög gangi yfirleitt upp.
- Númer 1: Góð ferðataska.
Samanburðarstærð á venjulegum bakpoka og yðar einlægri.
Ferðataskan sem ég kom með hingað og ég ferðast með núna er í daglegu tali innan fjölskyldunnar kölluð “baðkarið”. Ég læt ykkur um að ímynda ykkur hvað það þýðir hvað varðar stærðina á henni. Hún er það stór að maður verður virkilega að halda aftur af sér ef maður ætlar sér ekki að borga yfirvigt í flugvélum. Ég held að það sé hugsanlega ástæðan fyrir því að mér finnast lestar æðislegar… ég þoli ekki vesenið á flugvöllum.
- Númer 2: Góðir skór.
Ekki alveg.
Þegar ég var í Póllandi var svo sjúklega heitt að maður vildi helst ekki vera í fleiri fötum en var bráðnauðsynlegt. Eitt af því augljósasta til að sleppa voru sokkar. Af þessu leiddi að þegar ég kom heim voru allir skór sem ég hafði tekið með mér gersamlega viðurstyggilegir. Ýmsum aðferðum var beitt til að ná úr þeim táfýlunni. Svörtu strigaskórnir mínir voru erfiðastir, en voru þó húsum hæfir eftir nokkuð rækilegan þvott, svo ég ákvað að taka þá með til London.
Á dauða mínum átti ég von frekar en því að helvítis skórnir tækju upp á því að hlaupa í þvotti.
Sem betur fer fann ég skóbúð þar sem var útsala og keypti mér annað par, en ekki fyrr en þeir voru búnir að kvelja mig í nokkra daga. Pabbi minn, sem ég og mamma eigum til að láta fást við allt sem er óþægilegt, sárt, eða leiðinlegt, (þetta er ástæðan fyrir því að pabbi vaxar á okkur fótleggina) stakk svo á blöðruna, svo ég gat gengið daginn eftir.
Sem betur fer voru þeir ekki byrjaðir að meiða mig þegar ég og pabbi keyptum eldhúsinnréttinguna og fórum með hana í neðanjarðarlestina. En það er önnur saga.
- Númer 3: Þolinmæði.
Ég ætla ekki að setja inn neina mynd við þetta atriði, en bendi ykkur þess í stað á myndina af mér sem prýðir bloggið mitt að staðaldri. Fyrir þá sem ekki vita er sú mynd tekin af mér á flugvellinum í Glasgow, þar sem 3 sentimetrar af snjó urðu til þess að flugvellinum var lokað. Eftir að við höfðum beðið á honum allan daginn (og ég hafði reynt að tengjast internetinu) vorum við keyrð á hótel og flogið með okkur morguninn eftir. Þetta varð til þess að ég missti af lokaprófi á Bifröst.
Finnst ykkur ég ekki einstaklega þolinmóð á svipinn á þessari mynd?
- Númer 4: Góðir ferðafélagar.
Mamma, pabbi og Matti á ströndinni í Bournemouth. (Ég tók þessa mynd bara til að geta sagt "STOPPSTOPPSTOPP TAKA MYND" því þau voru komin lengst á undan mér, enda skórnir að drepa mig.)
Það er ekki næstum því eins skemmtilegt að ferðast einn. Það er ekki leiðinlegt, en það er miklu meira gaman ef maður er með skemmtilegu fólki. Annað fólk gerir það yfirleitt að verkum að maður skoðar hluti sem maður myndi annars aldrei sjá. Eins og byggingavöruverslanir (pabbi), smábæi á suðurströndinni (Matti) úthverfi London þar sem eru næstum engir ferðamenn (mamma) og hitt og þetta annað skemmtilegt. Og svo er það líka alltaf þannig að maður kynnist fólki allt öðruvísi þegar maður ferðast með því. Ég og pabbi eigum til dæmis ýmis sameiginleg áhugamál (bjór) og ég og mamma vinnum alveg hrikalega vel saman á ferðalögum.
- Númer 5: Nóg – og þá meina ég NÓG – af bjór.
Bjór
