Nesti og nýir skór…
Stundum þegar maður gerir nóg af því að flækjast um heiminn endar maður á því að lenda í ævintýrum, algerlega óvart. Og stundum lendir maður í hryllingssögum.
Málið er bara að maður er aldrei viss um í hvernig sögu maður endar fyrr en maður er kominn á staðinn.
Þegar ég og Ruo komum til Nordstemmen, sem er næsta lestarstöð við kastalann sem við ætluðum að skoða, vorum við eiginlega vissar um að við værum lentar í hryllingssögu.
Fyrsta vísbendingin var lestarstöðin, sem var vægast sagt spúkí. Allir gluggar voru brotnir og huldir með krossviðarplötum, en það var smá vindur og golan gerði draugaleg hljóð þegar hún hvein í rafmagnslínunum.
Ástandið batnaði ekki þegar við lögðum af stað í gegnum bæinn til að komast að kastalanum, en þangað áttu að vera um það bil þrír kílómetrar. Hvergi var líf að sjá. Við gengum meðfram aðalgötunni, og reyndum að koma auga á fólk, en allar verslanir virtust lokaðar, og meira að segja lókalbarirnir voru dimmir og tómir. Ein blómabúð virtist opin, en þrátt fyrir að við reyndum að sjá hver héldi blómabúð opinni á laugardegi þegar enginn var á ferli sáum við engan. Það voru ekki einusinni bílar á ferð á götunni. Það var eins og bæjarbúar hefðu verið numdir á brott.
Við þurftum að ganga töluverðan spotta í gegnum íbúðarhverfi, sem var óþægilega hljótt. Á hlýjum laugardegi á Íslandi myndi fólk alltaf vera á ferli: krakkar úti að leika sér, íbúðareigendur í haustverkum í garðinum, fjölskyldur á leið til afa og ömmu í laugardagsmat. Í Nordstemmen sáum við gardínur bærast stundum þegar við löbbuðum framhjá, en að öðru leyti var eina lífið við tvær og þrjár kindur sem voru í girðingu miðja vegu á leiðinni og komu hlaupandi þegar þær sáu okkur eins og þær hefðu ekki séð fólk í margar vikur.
Okkur var hætt að lítast á blikuna, og ekki leið okkur betur þegar við gengum fram hjá stærðarinnar steinslípunarverksmiðju þar sem voru til sýnis legsteinar af öllum stærðum og gerðum. Hinum megin við götuna var krá með Biergarten, þar sem var stór leikvöllur fyrir börn… rólurnar sveifluðust til og frá, en enginn sat í garðinum, meira að segja þó klukkan væri akkúrat passlega hádegismatur.
Allan tímann meðan við gengum í gegnum bæinn vorum við búnar að reyna að tala saman, til þess að slá á þögnina, og þegar hér var komið sögu var okkur farinn að liggja hátt rómur því þögnin var svo þrúgandi.
“ÞETTA ER SVOLÍTIÐ DRAUGALEGT,” sagði Ruo.
“HEFUR ÞÚ TEKIÐ EFTIR EINHVERJUM Á FERLI?” spurði ég.
“ÉG SÁ KONU Í ELDHÚSGLUGGA Á EINU HÚSINU,” svaraði Ruo.
“NÚJÆJA, ÞÁ ER ÞETTA EKKI DRAUGABÆR!” sagði ég.
“ÉG ER EKKI VISS,” sagði Ruo, “HÚN GÆTI HAFA VERIÐ UPPVAKNINGUR. EÐA VAMPÍRA.”
Það fór um mig hrollur. “KANNSKI VEIT HÚN AÐ ÞAÐ ERU UPPVAKNINGAR EÐA VAMPÍRUR Á FERLI OG HÚN ÞORIR EKKI AÐ KOMA ÚT? KANNSKI ERU ALLIR BÆJARBÚAR AÐ FELA SIG VEGNA ÞESS AÐ EITTHVAÐ HRÆÐILEGT LIGGUR Í LEYNI.”
Við þögðum í smá stund.
“Ef eitthvað hræðilegt liggur í leyni,” hvíslaði Ruo, “þá ættum við ekki að tala svona hátt.”
Við þögðum það sem eftir var út úr bænum, þangað til kastalinn kom í ljós uppi á næstu hæð.
Eftir þennan draugalega bæ áttum við hálfvegis von á því að kastalinn væri umsetinn af dreka, að við myndum þurfa að berja okkur leið gegnum þyrnigerði, eða að í efsta turninum væri prinsessa með nógu síða fléttu til að leyfa okkur að klifra alla leiðina upp, en þrátt fyrir að kastalinn væri eins og klipptur út úr ævintýri var ekkert slíkt á seyði.
Okkur leið aðeins betur að vera komnar út úr draugabænum Nordstemmen og þrátt fyrir að eiga hálft í hvoru von á að prins á hvítum hesti tæki fram úr okkur hvað á hverju vorum við aftur farnar að velta fyrir okkur hvernig í ósköpunum okkur hefði tekist að ganga í gegnum meðalstórt þorp um hádegisbil á laugardegi án þess að sjá hræðu. Við vorum rétt nýbúnar að komast að þeirri niðurstöðu að við værum bara ímyndunarveikar og það væri ekkert að ske, þegar hópur af slökkviliðsmönnum hljóp framhjá okkur í áttina að bænum.
Við litum fyrst á hvor aðra og störðum svo í forundran á eftur þeim. “Sást þú þetta líka?” spurði ég Ruo á endanum.
“Uppvakningar,” sagði Ruo, “eru hræddir við eld.”
Við héldum áfram upp hæðina að kastalanum, og reyndum að láta sem ekkert væri þegar tveir aðrir hópar af slökkviliðsmönnum hlupu framhjá okkur.
Kastalinn var fullur af ferðamönnum, og við fengum leiðsögn í gegnum flottustu herbergin í hóp. Kastalar verða pínku þreytandi eftir ákveðinn tíma, ekki síst kastalar í Þýskalandi, þar sem smákóngar ríktu yfir hálfum héröðum og byggðu sér fáránlega velútbúna kastala. Til þess að botna nokkurn skapaðan hlut í sögu kastalans reynist manni því nauðsynlegt að reyna að rekja ættartré smákónganna saman við einhvern sem maður kannast við, eða að reyna að átta sig á því hvernig landið lá fyrir tvöhundrað árum. Og svo er þetta allt skylt, og alltaf verið að benda manni á að þessi prinsessa hafi gifst þessum kóngi og að þessi skápur hafi verið brúðargjöf handa þessum konungbornu hjónum þegar þau giftu sig, og svo framvegis. Algerlega vonlaust mál.
Mér var hinsvegar alveg fullkomlega saman þegar ég sá bókasafnið. Mig langaði að eignast það eins og það lagði sig. Þetta var flottasta bókaherbergi sem ég hef nokkurntíman séð, þar með talið bókasafnið í Strahov og Carolinum í Prag.
Verst að ég fann ekki stærri og betri mynd. Búhiss.
Við stoppuðum í smástund í kastalagarðinum til að fá okkur hressingu, enda báðar þyrstar eftir klifrið upp á kastalahæðina. Þar sem klukkan var ekki nema tæplega þrjú ákváðum við að halda áfram til Hildesheim – en það þýddi að við urðum að fara til baka til Nordstemmen.
Þar hafði ekkert breyst; rólur sveifluðust drungalega, þögnin var yfirgnæfandi, og meira að segja kindurnar, sem við höfðum hálf hlakkað til að sjá aftur, voru horfnar. Hvergi var manneskja á ferli, og við sáum hvorki tangur né tetur af slökkuliðsmönnunum.
Okkur var farið að hlakka til að komast burt – burt, burt, bara með fyrstu lest, en burt héðan – þegar við rákumst á fyrstu lifandi manneskjuna sem við höfðum séð í bænum, og svo ótrúlega vildi til að það var herbergisfélagi minn, hún Sabine. Þegar við vorum búnar að spyrja hvor aðra í forundran hvað hin væri eiginlega að gera HÉR bauð Sabine okkur far til Hildesheim, því þar á hún heima, og mamma hennar var á leiðinni til að ná í hana. Meðan við biðum svipuðumst við um eftir merkjum um líf, og útskýrðum fyrir Sabine að við hefðum verið á ferli í bænum allan eftirmiðdaginn og ekki séð lifandi hræðu.
“Ég kem oft hér í gegn og hef aldrei séð neinn. Og það er eins og lestarstöðin hafi orðið fyrir árás,” sagði hún.
Úff. Við vorum mikið fegnar þegar mamma hennar birtist og við gátum klifrað inn í bílinn. Þegar við keyrðum út af aðalgötunni sáum við stelpu standandi uppi við húsgafl að reykja. “Þarna er manneskja,” sagði Sabine. “En hún gæti verið uppvakningur, aldrei að vita.”
Við Ruo samsinntum. Það var ekki fyrr en við vorum búin að keyra í fimm mínútur að við sáum næstu merki um líf. Það var fyrir utan slökkviliðsstöðina í bænum; þar var lúðrasveit að koma sér fyrir, hoppukastali, og meirihluti bæjarbúa samankomnir að borða pulsur.
Ójæja. Okkur Ruo kemur allavega vel saman því við erum með álíka ofvirkt ímyndunarafl.
