Matti, gjaldeyriskreppa og Köln, úje.

Eftir að Matti tók það sem voru, að því að mér skilst, skrilljón próf (meira um það á hans bloggi hér) ákváðu foreldrar vorir að splæsa á hann flugmiða hingað til mín, og lestarmiða fyrir mig til Köln. Ég og Matti vorum mikið búin að hlakka til og hvarflaði ekki til hugar að hætta við þrátt fyrir yfirstandandi gjaldeyriskreppu, sem náði lítið að slá á gleðina hjá okkur þessa helgi. Eða, við létum það allavega ekki trufla okkur.

Ég fékk frí í vinnunni á föstudeginum til að fara til Köln og hitta Matta. Ég vaknaði nógu seint til þess að ég þurfti að hjóla á milljón á lestarstöðina og hlaupa upp á brautarpall. Ég stökk af hjólinu og ég læsti því einhversstaðar fyrir utan lestarstöðina án þess að veita því mikla athygli hvar það var. Þetta gerði það að verkum að ég og Matti þurftum að ganga nokkra hringi í kringum reiðhjólastæðin og ég var farin að velta fyrir mér hvort ég fyndi það nokkurntímann aftur. Viðbrögð Matta við reiðhjólastæðinu fyrir utan lestarstöðina voru nokkuð lýsandi – hann sagði; “Vó.” Og svo var bara þögn.

Hingað koma reiðhjól til að deyja.

Í lestinni uppgötvaði ég að ég hafði gleymt aukaprjónunum í prjónadótið mitt. Þannig að ég gat ekkert prjónað. Í staðinn hlustaði ég á tónlist og las grein í International Herald Tribune um að Ísland stefni í gjaldþrot. Gaman gaman. Enda horfði ég ákveðið framhjá öllum dagblaðastöndum, bæði í Kassel og í Dortmund þar sem ég skipti um lestir, og reyndi að hugsa ekki um að ég veit ekki hvort Visakortið mitt virkar í þessu ástandi.

Matti var kominn til Köln á undan mér og beið á lestarstöðinni. Þar urðu fagnaðarfundir og við ákváðum að fara fyrst á hótelið, þar sem Matti var frekar slæptur eftir að hafa sofið á Heathrow og ég hafði gleymt að greiða mér um morguninn í flýtinum við að komast út úr húsinu. Hótelherbergið var ekki tilbúið, en þeir tóku töskurnar okkar, svo við röltum út í næsta bakarí og borðuðum hádegissnarl. Á leiðinni reyndum við að taka út úr hraðbanka. Það virkaði ekki.

Við stóðum við hraðbankann og ræddum kenningar okkar um það í hversu djúpum skít við værum eiginlega ef að við ættum engan pening. Skyndilega snýr maðurinn í átómatinu við hliðina sér að okkur og segir: “I hope you’re not trying to get money from Landsbanki!” Svo tístir í honum og hann snýr sér aftur að eigin bankaviðskiptum.

Íslendingar eru ekki vinsælasta fólk á jarðarkringlunni eins og stendur.

Eftir hádegismat fórum við aftur á hótelið (sem við vorum ekki viss um að geta borgað fyrir…) og komum okkur fyrir – fórum í sturtu, tékkuðum á fréttum og sáum að búið var að loka fyrir millifærslur til og frá Íslandi. Það var allavega enging hætta á að við hefðum ekki nóg að tala um!

Moment of Truth

Við ákváðum að gera gott úr hlutunum og fórum út í bæ til að skoða okkur um og fá okkur kaffi (þ.e.a.s. Elín fékk sér kaffi.) Eftir að hafa mælt út götur miðbæjarins og skoðað innviði dómkirkjunnar ákváðum við að gera áhlaup á annan hraðbanka. Þar hélt hann okkur í óvissu í örugglega tvær mínútur, en ég hef aldrei upplifað eins stressandi bið eins og biðina meðan á skjánum stóð; “we are processing your request.” En við fengum pening. Húrra!

Við fögnuðum því með því að drekka bjór.

Svo ráfuðum við um aðeins meir í leit að veitingastað. Enduðum á að borða súpergóða pitsu og pasta á ítölskum stað, og fórum svo heim á hótel, þar sem Matti ætlaði að “leggja sig” fyrir kvöldfréttir sjónvarpsins, en mér tókst ekki að vekja hann meir fyrr en morguninn eftir.

Systkin!

Við hófum laugardaginn á að fá okkur morgunmat. Það er, við hófum laugardaginn á því að kaupa Berlínarbollur.

Ich bin ein Berliner

Svo fórum við niður að á, settumst í grasið og nutum lífsins.

Hamingja!

Þar sem við höfðum byrjað daginn svona vel ákváðum við að bæta um betur og fara á safn. Súkkulaðisafn. Þar var sýnt hvernig súkkulaði er búið til, og talað um hvaðan kakóbaunin kemur og hvernig súkkulaði var borðað í gamladaga. Vissuð þið að súkkulaðistykki urðu ekki til almennilega fyrr en í kringum 1850? Fram að því var súkkulaði bara drukkið. Og til að drekka súkkulaði þurfti maður 1. að vera ríkur og 2. að hita könnuna alltaf vegna þess að annars storknaði drykkurinn. Þessvegna eru sérstakar súkkulaðikönnur alltaf með tréhaldfangi. Mér þótti þetta merkilegt.

Mér þótti líka merkilegt að komast að því að á hverri sekúndu eru 418 manns að bíta í KitKat, og að miðað við framleiðsluhraðann á KitKat væri hægt að byggja Eiffelturn úr framleiðslu fimm mínútna.

Til að setja punktinn yfir heimsóknina á súkkulaðisafnið fórum við á kaffihús safnsins. Þar pöntuðum við heitt súkkulaði, Matti með Baileys og ég með myntulíkjör.

Það má eiginlega segja að þögn hafi slegið á okkur á þessum tímapunkti, þar sem súkkulaðið var svo yfirgengilega gott að við sátum bara og nutum þess í botn. Namm. Mig langar aftur. Og í meir.

Til að vinna af okkur súkkulaðið og berlínarbollurnar ákváðum við að heimsækja dómkirkjuna aftur. Það er að segja, dómkirkjuturninn.

Varúð, tröppur.

Okkur fannst þessi viðvörun frekar fyndin, þar sem tekið var fram í miðasölunni að um væri að ræða 157 metra klifur, eða heilar 509 tröppur.

Og svo var klifrað af stað, hring eftir hring eftir hring. Okkur var farið að svima, og ég var farin að anda eins og eimreið. Við hvern einasta hring hugsaði ég; “þetta hlýtur að fara að enda…” en áfram héldum við, upp, upp, upp. Loksins fóru að koma svona mjóir gluggar, og við gátum séð að við vorum komin hátt, nógu hátt til að vera í svipaðri hæð og minni turnarnir. Þá héldum við nú að það gæti ekki verið langt eftir, en mér reiknaðist svo til eftirá að við höfum verið hálfnuð um það leyti sem gluggarnir byrjuðu. Þegar við vorum loksins komin efst í turninn vorum við bæði andstutt og sveitt, og algerlega ófær um að ganga beint eða beygja til vinstri, þar sem hringstiginn hafði snúið til hægri.

En það var ekki nóg að komast efst á turninn, nei, til að sjá eitthvað útsýni þurfti maður að fara upp í þak. Þegar hér var komið sögu vorum við orðin svo þreytt að 200 tröppur í viðbót voru ekkert vandamál, svo við höfðum okkur alla leið upp. Og svimaði. Ekki nóg með að Kölnardómkirkja sé að flatarmáli stærri en sumir íslenskir smábæir, heldur er hún líka mun hærri en maður á einhvernveginn von á – auðvitað sér maður á jörðu niðri að hún sé svimandi há, en maður nær því einhvernveginn ekki fyrr en mann byrjar að svima.

Eftir að hafa notið útsýnisins og skoðað kirkjuklukkurnar lögðum við af stað niður. Þá beygði stiginn náttúrlega til vinstri, sem var erfitt fyrst, en þegar við loksins komumst út var mjög erfitt að byrja aftur að beygja til hægri.

Við höfðum fjörutíu mínútur, svo við skutluðum í okkur einum bjór – en þurftum svo að hlaupa á hótelið til að ná í töskurnar, og til baka á lestarstöðina. Það var pínu erfitt, sérstaklega þar sem hvorugt okkar var komið upp á lag með að beygja til hægri, og lestin sem við áttum að fara í var hægra megin á brautarpallinum… en það hafðist allt á endanum.

Við þurftum að skipta tvisvar um lest áður en við komum til Göttingen, og svo ákváðum við að labba heim, með ferðatöskuna hans Matta í eftirdragi. Þegar við loksins komum í Númer Níu var klukkan orðin ansi margt, og við ákváðum að senda tölvupóst með beiðni um aðföng á næsta Joey’s. Mér finnst alltaf jafn merkilegt að panta pitsu í tölvupósti, en Matti segir að maður geti gert það á Íslandi líka.

Svo sátum við með pitsuna og horfðum á Iron Man, sem er svona bíómynd þar sem maður þarf ekki heilastarfsemi nema í algeru lágmarki til að hafa gaman af. Mamma og pabbi hringdu, og við tékkuðum á fréttunum – eyjan okkar var ekki sokkin í sæ, en peningarnir okkar voru jafn pikkfastir á Íslandi.

Svona er lífið. Ég held að Matti ætli að skrifa meir um næstu tvo daga bráðlega – getur verið að ég geri það líka. Ef þið viljið sjá allar myndirnar úr ferðinni er albúmið mitt hér.

Svo skil ég ykkur eftir með þessa uppskrift, sem varð til þegar ég vann misserisverkefni um hvort gengiskreppa væri í nánd á Íslandi, vorið 2006.

Verðbólguskot.
Hálft skotglas Jägermeister
Hálft skotglas Absinth
1 kreist sítrónusneið

Hrærið saman í viskíglasi og kveikið í. Drekkið logandi.