Haustdagar.

Haustlitir

Hér í Göttingen er komið haust eins og annarsstaðar, og maður veður haustlaufið upp í ökkla á leiðinni í skólann. Það er frekar lýsandi fyrir andrúmsloftið hér þessa dagana. Það er farið að dimma fyrr á daginn – núna er til dæmis orðið aldimmt – og maður neyðist til að klæða sig betur.

Annars ríkti almenn kátína í Göttingen 5. nóvember eftir að Obama vann. Fólk brosti að tilefnislausu og öðru hvoru heyrði maður fólk hrópa “Yes, we can.” Það er eins og allur heimurinn andi léttar. Nú er bara að vona að hann standi undir væntingum.

Það er búið að vera frekar mikið að gera hjá mér í skólanum. Er að bögglast í rannsóknum og ritgerðum og slíku, og svo er ég aðstoðarkennari í rannsóknaraðferðanámskeiði. Sem þýðir að ég hef nemendur. Ég er búin að komast að því að það er algert pain.

Fyrst kvörtuðu þau yfir að þau þyrftu að læra það sem við vorum að reyna að kenna þeim.

Svo kvörtuðu þau yfir því að námið væri ekki nógu efnismiðað.

Síðan kvörtuðu þau yfir því að það sem við vorum að reyna að kenna þeim væri eitthvað sem þau kynnu.

Á mánudagskvöldið, þegar ég og Arwed vorum búin að sitja undir kvartanahrinu frá tveimur námsmeyjum í Evrópumenningarfræðum í 45 mínútur og vorum alveg að gefast upp á lífinu yfirleitt, fékk ég hinsvegar hugmynd um það hvernig hægt væri að leysa öll þessi vandamál á einu bretti.

Þannig að nú er ég að innleiða misserisverkefni, Bifröst-style, í Göttingen, mér til lúmskrar skemmtunar. Þau fá reyndar lengri tíma til að skrifa, en verða að skila inn allskonar millistigum af ritgerðinni.

Annars er ósköp fátt að frétta. Haustið er að leggjast eitthvað illa í mig – ég er lystarlaus, alltaf þreytt og sjúk í sælgæti. Svo er náttúrlega áhugavert þegar maður hittir fólk svona á förnum vegi og það segir manni að það hafi verið að lesa um “The Icelandic Crisis”. Smá sjálfsímyndaraðlögun í gangi á þessum bæ.

Ég er svosem ekkert illa stödd, þannig séð. Ég hef efni á að borða og vera til, og það dugar í bili. Ég er kannski ekki vön að lifa neinu munaðarlífi á mínum ferðum, en ég hef ekki þurft að horfa í hverja krónu eins og núna síðan áður en ég byrjaði á Kárahnjúkum. Maður er að reyna að komast áfallalaust frá þessari vitleysu, en það heppnast nú bara so-so.

Fyrst eftir að allt fór í klósettið gat maður ekki rifið sig frá fréttunum. Ég sat við tölvuna og las allt sem ég komst yfir um Ísland og gjaldeyrismálin, las öll blogg og allar athugasemdir… þetta var hálf sjúkt. Svo kom þreyta í refresh-puttann, og svo kom þreyta í sálina, þar sem Íslendingar virðast ætla að láta þetta yfir sig ganga eins og allt annað, og ég gafst upp. Núna fletti ég í gegnum mbl.is svona einusinni á dag og les ekkert nema fyrirsagnirnar.

Enda ekki nokkuð skapaðan hlut að marka íslenska fréttamennsku frekar en fyrri daginn. Stundum finnst mér eins og forvitnin hafi verið fjarlægð úr íslensku þjóðinni með skurðaðgerð.

Þó lítur út fyrir að það hafi nú eitthvað gengið á um síðustu helgi – eggjakast í Alþingishúsið og svona. Veit svosem ekki alveg hvort eggjakast er að gera sig, en mér fannst frekar skondið að einhver næði að draga Baugsfána að húni þar. Nú er bara að vona að um næstu helgi verði enn fleiri og að ríkisstjórnin fari að leggja við hlustir. Þetta er ekki hægt – ég sit hér úti og mér finnst ekkert vera að gerast. Allir sem hafa eitthvað vit á málunum botna ekkert í aðgerðarleysinu.

En maður verður bara að halda sínu striki. Og af því tilefni fór ég í verslunarferð um helgina. Jább, verslunarferð. Algerlega takmarkalaus bjartsýni, finnst ykkur ekki?

Nei, það var nú svo að ég var í vandræðum með skófatnað, það er að segja, þegar ég flutti út var ekki gert ráð fyrir vetrarskóm. Þar af leiðandi er mér búið að vera “kalt á bilinu” í allt haust (bilinu milli þess að skórnir enda og buxurnar byrja) og þar sem mér var veittur afmælisstyrkur fyrir stígvélum og ég og Ruo vorum báðar orðnar leiðar á að hanga heima í Göttingen um hverja helgi þá lögðum við upp í leiðangur til Hanover síðasta Laugardag.

Þar var gluggaverslað allverulega, bæði í skóbúðum og öðruvísi búðum – og svei mér þá, ég endaði með þessi líka dömulegu stígvél. Takk fyrir afmælisgjöfina, mamma og Guðný Lára

Næst á dagskrá hjá mér og Ruo er að fara til Berlín, og til Heidelberg. Vinkona hennar er að koma í heimsókn… en ég hef ekki efni á að fara nema að ég geti fært peninga frá Tékklandi til Þýskalands. Ó mig auma, það er erfitt að vera Íslendingur þessa dagana.

Ætla ekki að hafa þetta lengra. Annars neyðist ég til að skrifa um hagfræði, og það vil ég forðast.