Elín í tíu Spurningum og Svörum, Apríl 2010.

[English version below]

Úff, þetta blogg er orðið svolítið ryðgað og rykugt, ekki satt?

Ég ætti eiginlega að fara að sofa í staðinn fyrir að uppfæra, en mig er búið að langa til þess núna í nokkrar vikur án þess að geta það, og eftir að hafa fundið út úr öllum fixunum sem ég þurfti til að geta yfirleitt uppfært langar mig svolítið til þess… ég get sofið þegar ég er dauð og ég þarf ekki að mæta í vinnuna á morgun fyrr en um hádegið – þó að ég eigi samt að komast inn í miðborg (1,5 klst) og borða (45 mín), svo ég þarf hvort eð er að vakna klukkan átta. Einfaldasta leiðin til að uppfæra eftir svona langan tíma er sennilega þessi:

Elín í tíu Spurningum og Svörum, Apríl 2010.

Spurning 1: Svo… inn í miðborg? 1,5 klst? Hvar í ósköpunum ertu niðurkomin?

Svar: Uh, ef ég á að vera fullkomlega hreinskilin er ég ekki alveg viss… Ég hef íbúð en enginn sagði mér hvert heimilisfangið er og þar sem ég kann ekki að lesa eins og stendur hef ég ekki minnstu hugmynd.

Spurning 2: Bíddu… kanntu ekki að lesa? Síðan hvenær kanntu ekki að lesa?

Svar: Síðan ég flutti til Japan fyrir þremur vikum síðan.

Spurning 3: Japan? Fyrir þremur vikum? Þú ert ekki beint búin að vera mjög dugleg að uppfæra fólk, er það?

Svar: Eeeeh, nei, sorrý.

Spurning 4: Svo, þrjár vikur? Hversvegna ertu ekki búin að pósta neitt?

Svar: Tölvan mín ákvað að hún væri leið á lífinu. Þegar mér heppnaðist að hreinsa út af henni alla vírusana og spyware-ið sem náði að safnast fyrir á henni í þær þrjár sekúndur milli þess að ég fræsti hana niður og reinnstallaði Windows og þess að ég náði að setja inn vírusvörn, var tölvan komin með nýja strategíu. Nú vill hún ekki lengur vera með “Enter” lykil eða “Delete” lykil. Það tók mig viku – út af skorti á interneti – að komast til botns í þvi hvort þetta væri forritavandamál eða mekkanískt vandamál. Ég kaupi laust lyklaborð fljótlega, en í millitíðinni er ég að nota svona sex mismunandi aðferðir við að skrifa þennan póst. Og minntist ég a að ég hef ekki haft mjög gott internet? Eða að ég er í Japan?

Spurning 5: Við náðum því. Japan? Hvað ertu að gera þar?

Svar: Ég er að kenna ensku í grunnskóla. Og tónlist. Á ensku, þeas. Ég hefði sennilega ekki átt að ljóstra því upp að ég spilaði á fiðlu í 13 ár, en það var annaðhvort að upplýsa að ég kann tónfræði eða eiga á hættu að mér væri falið að kenna leikfimi.

Spurning 6: Leikfimi?

Svar: Eg sagði þeim líka að ef þeir létu mig kenna leikfimi ættu þeir á hættu að verða á óbeinan hátt móður minni að bana, þar sem ég er nokkuð viss um að hún hefði hlegið þangað til hún fengi einhverskonar áfall.

Spurning 7: En í alvörunni, leikfimi?

Svar: Það er ekki það fyndnasta; það fyndnasta er að ég má ekki vera með naglalakk þegar ég fer í vinnunna… eða í háhæluðum skóm. Eða kannski er það fyndnasta að ég þarf að vera í einhverju dragtarlegu í vinnunni (það þarf ekki að vera heil dragt sem betur fer) helst með hvítri skyrtu. Ég má líka vera í eftirfarandi “litum”: Gráu, svörtu, dökk til ljósbrúnu, dökkbláu. Spennandi! Þegar ég fór að kaupa skyrtur með vinnufélaga mínum var ég að reyna að spyrja hana um aðra liti og hún sagði mér: “Ein af kennslukonunum í hlutastarfi á græna peysu sem hún er stundum í… Ég held ekki að neinn hafi SAGT NEITT við hana…”

Spurning 8: Ertu ekki að grínast?

Svar: Ónei. Það eru lika flóknar reglur um skyrtukraga og jakkakraga. Í stuttu máli sagt; ef ég er í peysu eða skyrtu sem er ekki með kraga verð ég að vera í jakka með kraga, en ef ég er í skyrtu með kraga kemst ég upp með að vera í kragalausum jakka…

Spurning 9: Bíddu, þú ert að ekki að tala um það sem skiptir mestu máli! JAPAN?

Svar: Þetta er góð vinna og vel borguð. Samstarfsfélagarnir virðast líka mjög kúl og rútínan sem þeir setja mann i hér er eiginlega nokkuð þægileg. Og þegar maður mætir a fund og fær allt niðurnjörfað, frá kennsluplani niður i það hver á hvaða skó-hólf og hversu margir stólar eiga að vera í hvaða stofu, eftir mörg ár þar sem ég hef bara lifað eftir hentugleika, er bara nokkuð skemmtilegt. Þar fyrir utan, eftir að hafa verið á flakki af og á síðan 2003 er það fínt að vera að koma sér fyrir einhversstaðar til langframa.

Spurning 10: Bíddu, langframa? Áttirðu ekki kærasta? Hvað ætlarðu að vera þarna lengi?

Svar: Kærastinn minn tók upp á því að fá vinnu í sínu fagi rétt áður en ég fór, svo auðvitað er eg ánægð fyrir hans hönd, en kemst ekki hjá því að vona hálft í hvoru að hann verði mjög hrifinn af landinu og ákveði að koma og vera þegar hann kemur í heimsókn Eg skrifaði upp á samning til eins árs, með sjens a að lengja hann, svo við sjáum til.

Spurning 11: En…

Svar: Sorrý, uppiskroppa með spurningar! Og ég verð að fara að sofa Goða nótt (dag!) og ef þið þekkið fólk í Japan, látið mig vita!

---

Okay, then! This journal is just a mite dusty, isn’t it?

I… probably should go to bed instead of updating but I’ve been wanting to update for a couple of weeks now and not been able to, and I’m using about six different workarounds to do this post, so what the hell, I can sleep when I’m dead, and I don’t have to be at work tomorrow until noon – though I do have to make my way into the city (1,5 hours) and eat (45 minutes), so that means I have to get up at eight, anyway… In any case, probably the simplest way to do this is this:

Sarka ten Questions and Answers for April, 2010.

Question 1: So… into the city? 1,5 hours? Where in the world is , anyway?

Answer: Uh, to be perfectly honest, I am not rightly sure. I have an apartment, but nobody bothered to tell me the address and since I am currently unable to read, I have no clue.

Question 2: Hang on a second, unable to read? Since when are you unable to read?

Answer: Since I moved to Japan three weeks ago.

Question 3: Japan? Three weeks ago? You haven’t really kept us up to date recently, have you?

Answer: Uh, no, sorry about that.

Question 4: So three weeks? How come you haven’t posted anything?

Answer: My computer decided that it was sick and tired of working at all. Once I’d managed to clean out the whole host of viruses it accumulated in the three seconds between the time I erased the harddrive and reinstalled windows and the time I managed to install virus protection, it came up with a new strategy and has now become extremely tired of having an enter key. And a backspace key. It took me a week – because of the no internet thing – to determine that I had a hardware problem, not a software problem. I’ll be buying a new keyboard soonish. In the meantime, you don’t even want to KNOW the lengths I went to to be able to write this post. Also, did I mention the “not so much internet” thing? And maybe the I’M IN JAPAN thing?

Question 5: We got that. Seriously, Japan? What are you doing there?

Answer: Teaching English at an elementary school. And music. In English. I should probably not have mentioned the thing about playing violin for 13 years, but it was either reveal that I know my music theory or risk being made to teach PE.

Question 6: PE?

Answer: I also told them that if they made me teach PE, they might become indirectly responsible for the untimely death of my mother, as I’m fairly certain she would have immediately laughed herself into some sort of an attack.

Question 7: But seriously, PE?

Answer: Oh, that’s not even the best part, the best part is the one where I am not allowed to wear nailpolish to work. Or heels. Or maybe the best part is that I have to wear a dark suit-ish thing (fortunately, it doesn’t have to be a matching suit) with preferably a white shirt. I’m also allowed the following colours: Gray, Black, Dark brown to light brown, Navy. Exciting, right? When I went shopping for shirts with a coworker, I tried to feel her out a bit about other colours… she told me that “One of the Part Time Teachers has a green cardigan she wears sometimes… I don’t think anybody has ever SAID ANYTHING to her…”

Question 8: Are you serious?

Answer: Oh yeah. There are also extensive rules about shirt collars and jacket collars. In short, if I’m wearing a shirt or cardigan that doesn’t have a collar, I need to be wearing a jacket with one. If I’m wearing shirts with a collar, I can put on the collar-less jacket.

Question 9: Wait, you’re distracting us. JAPAN?

Answer: It’s a good job, and it’s well paid. Also, so far my coworkers seem awesome and the level of routine they impose is a little refreshing, actually. It’s kind of nice to go to a meeting where they hand out everything from teaching assignments to shoe locker assignations and tell you how many chairs and tables there should be in each classroom, after years of playing my life by the ear. And I’ve been transient on and off since 2003, it’s kind of an interesting feeling to be purposefully settling somewhere.

Question 10: Wait didn’t you have a boyfriend? Is he there? How long are you going to stay?

Answer: My boyfriend, much to my mixed emotions, managed to get a job in Iceland just before I left. I’m happy for him, naturally, because it’s what he’s trained for and in his field, but… I am kind of hoping he falls in love with Japan when he comes for a visit and decides to stick around with me over here I have signed a contract for one year, but they’re already making noises about wanting me to stay longer. We’ll see. It depends very much on the circumstances.

Question 11: Don’t you….

Answer: You had ten questions.Sorry! Still have to translate this whole thing into Icelandic, too! Cheers, and by all means, if any of you are in Japan, or have friends in Japan, I totally need more friends over here!