In Medias Res.

“Heldurðu að þetta sé nokkuð japönsk heilabólga?” fæ ég í símapósti á þriðjudagseftirmiðdegi. Það er greinilega ekki nóg að forðast sjálfur Dr. Google eins og heitann eldinn þegar maður verður óvænt snögglega mjög veikur í útlöndum, heldur verður maður líka að klippa á internetið hjá samstarfsfélögunum.

“Nei,” skrifa ég til  baka. “Ég held þetta séu streptókokkar.” Það tekur mig sirka hálftíma að skrifa orðið “streptókokkar” enda enn óvön lyklaborðinu á símanum mínum.

“Nei bara,” fæ ég um hæl. “Því þú eyddir miðvikudagsmorgninum í síðustu viku á hrísgrjónaakrinum og mér var sagt að þú hefðir verið berfætt. Heldurðu að það hafi ekkert með þetta að gera?” Ég reyni að halda svarinu stuttu; samstarfskona mín er vís til að kalla út hjálparsveit ef það tekur mig of langan tíma að skrifa.

“Ég varð náttúrlega rennandi blaut því það var rigning, en það voru allir berfættir,” sendi ég til baka.

“Ertu ekki stíf í hálsinum?” skrifar samstarfskonan, ekki af baki dottin. “Þú varst að tala um að þig vantaði hitateppi…” Ég er reyndar helaum í hálsinum, en… líka í bakinu, öxlunum, mjöðmunum, handleggjunum og magavöðvunum.

Ég pikka inn svar. “Ég held það hafi meira að gera með það að ég eyddi sunnudagskvöldinu á hvolfi.”

“Já Mariko sagði mér það. Hvernig var?”

“Fínt,” svara ég og vona að veikindi mín séu þarmeð horfin af málefnaskrá. “Ég fer örugglega aftur. Og ég fann gallabuxur í GAP svo stóra buxnavandamálið eru úr sögunni.”

Það líða 45 mínútur þangað til ég fæ næst skilaboð, sem ég átti von á, enda umræddur samstarfsfélagi í vinnunni. Ég kíki á klukkuna og það stemmir akkúrat; hún var að kenna fimmtu skólastund.

“Vantar þig saumastofu?” kemur næst. “Ég þarf að fara með buxur fyrir manninn minn, ég get kippt þínum með ef þú ert enn í vandræðum.”

“Neh,” skrifa ég. “Hefurðu ekki tekið eftir því að ég er stundum í bláum buxum núna? Ég fann stofu og heppnaðist meira að segja að tjá mig?”

“Er ekki yfirkennarinn himinlifandi?” kemur þegar sjöttu skólastund er lokið.

“Örugglega,” svara ég. “En ég á bara ekki fleiri föt eins og stendur. Hann verður bara að sætta sig við það að ég sé stundum í bláum buxum. Hey, það gæti verið verra, ég gæti komið í grænni skyrtu.”

“Líður þér örugglega betur?” fæ ég eftir nokkra stund.

“Ég lofa,” svara ég, “að ef ég dey í svefni í nótt skal ég hringja í þig fyrst.”

+++

EAE: Ég verð að uppfæra, en það er svo langt síðan síðast að ég veit ekki hvar ég á að byrja!

IÞ: In medias res. (Lat: Byrja í miðjunni.)

+++

Þetta var ekki japönsk heilabólga. Þetta voru streptókokkar. Ég er að fara til læknis á morgun.

+++

Sunnudagskvöld á hvolfi líta út fyrir að verða reglulegur fídus hjá mér. Ég man ekki til þess að Jóhanna Jóhanns hafi látið okkur eyða svona miklum tíma á hausnum í jóga á Bifröst forðum daga, en þetta tók bæði á og var mjög afslappandi á sama tíma. Einhvern veginn.

+++

Inga Þóra: Hvað varstu að gera á hrísgrjónaakri?
Elín: Nú, planta hrísgrjónum.
Inga Þóra: Afhverju varstu að planta hrísgrjónum?
Elín: Vegna þess að það var hrísgrjónaplöntunardagurinn.
Elín: … ég er að gefa þér smá innsýn í líf mitt.
Inga Þóra: Þar sem þú hefur hrísgrjónaplöntunardaga?
Elín: Þar sem ég spyr spurninga eins og “bíddu, planta hrísgrjónum?” og fæ svör eins og “Því hrísgrjónaplöntunardagur, já?”
Inga Þóra: Ó Japan
Elín: só
Elín:  Eftir því sem ég næst kemst, þá er allt heila fyrirtækið gert til þess að fá börnin til að skilja HVAÐAN MATURINN KEMUR. Þessvegna planta fyrstu og þriðjubekkingarnir hrísgrjónum á vorin.
Elín: Og það er hellingur af hrísgrjónaumhugsun og hrísgrjónaheimsóknum og hvað veit ég og svo er uppskerudagur.
Inga Þóra: Virðist mjög lærdómsríkt.
Elín: Líka mjög drullugt.

+++

Stefnan er að uppfæra meir. Sjáum hvernig þróunin verður.

Kv. EA