Nýjustu fréttir.

Það er alltaf erfitt að byrja að blogga upp á nýtt eftir langt hlé. Manni finnst einhvernveginn alltaf eins og maður eigi að uppdeita alla á öllu sem hefur skeð síðan maður uppfærði síðast (í júní 2010, ómægod).

Svo hér er stutt samantekt yfir það sem ég hef verið að gera síðustu… 9 mánuði: Vinna. Borða. Sofa.

Hafandi afgreitt það…

Fjöldi fólks hefur haft samband við mig síðan jarðskjálftinn varð þann 11. mars. Flestir falla í bilið einhverstaðar á milli þess að velta fyrir sér hvort það sé í lagi með mig, og að spyrja hvort ég ætli nú bara ekki að koma heim.

Svörin við þessum spurningum eru, í réttri röð: “Jú, allt í besta,” og “Nei, ekki að ræða það.”

Og þar með verður hugsanleg heimför mín ekki rædd frekar.

Eins og stendur er ég heima hjá mér, með öll ljós slökkt og flest rafmangstæki aftengd, vel dúðuð í peysuteppi og ullarsokkum til að þurfa ekki að keyra hitarann á fullu blússi. Við höfum verið beðin um að spara rafmagn eins og hægt er, og þar sem flestum Tókýóbúum finnast þeir hálf-gagnslausir þessa dagana, ég þar með talin, þá eru ljós dempuð í höfuðborginni þessa dagana, þar sem fólk gerir hvað það getur til að spara.

Ég gisti hjá vini mínum í gærkvöldi og við nutum þess að vera aðeins minna ein í heiminum… bæði niganakatta-gaijin – þ.e.a.s. útlendingur sem skeit ekki á sig og lét sig hverfa við fyrstu merki um vandræði – en búin að vera aðeins of límd við fréttirnar síðustu daga. Við elduðum góðan mat, drukkum bjór og horfðum á vídeó. Hann er á tíundu hæð, svo þegar eftirskjálfti varð á ellefta tímanum sveiflaðist húsið fram og til baka eins og maður væri í rólu.

Íbúðin mín er hinsvegar staðsett við hliðina á umferðargötu þar sem þungaviktartraffík er algeng og verð að viðurkenna að trukkaumferðin er svolítið að taka mig á taugum – ég er vön að húsið hristist, en nú bíð ég alltaf eftir að húsið haldi áfram að hristast.

Ég þarf sennilega að hjóla í vinnuna á morgun, þar sem Group 1 (sem ég er í) missir rafmagnið um 6.20 og fær það ekki aftur fyrr en klukkan 9. Það munu sennilega ekki ganga lestir. Ég veit hinsvegar að allt japanska starfsfólkið verður á sínum stað og ég get ekki verið minni manneskja en þau, allra síst þegar ég veit að sú staðreynd að ekkert okkar hefur yfirgefið landið skiptir samstarfsfólk mitt máli.

Þar fyrir utan veit ég að krakkarnir koma á morgun til að ná í einkunnirnar sínar, og ég vil geta horft framan í nemendur mína þegar ég kenni þeim á næsta ári. Þetta er landið þeirra, og þau geta ekkert farið.

Það eru ellefu dagar frá jarðskjálftanum í dag. Hljómurinn í umræðunum lyftist um skeið eftir að 16 ára strákur og amma hans fundust á lífi á Sunnudaginn. Japanir eru ansi góðir í að vona. En það sem þeir virðast vera bestir í er að halda áfram, þrátt fyrir að lífið sé allt úr skorðum gengið – hér kvartar enginn og samkenndin er ótrúleg.

Á hverjum degi finnst mér meira og meira til þessa fólks koma.

Og á hverjum degi fæ ég hlýlegri og hlýlegri viðtökur í nágrenninu þar sem ég bý. Fólk brosir til mín úti í búð, gefur sig á tal við mig, og spyr mig hvort mig vanti eitthvað. Hvort ég sé á leiðinni heim, hvort ég hafi verið hrædd… og ég segi að ég sé frá Íslandi, og vön því að jörðin skjálfi.

Lífið gengur sinn vanagang. Ég veit að erlendir fréttamiðlar hafa algerlega misst sig í dómsdagsspám, en ég lagði það á mig strax á Sunnudag að læra allt sem ég einusinni kunni í geislafræði upp á nýtt, og ég veit nákvæmlega hverju ég þarf að hafa áhyggjur af. Ég er yfir 200 km frá Fukushima og í vel öruggri fjarlægð.

Það var loksins einhver sem bjó til skiljanlegt graf yfir geislun, kíkið á það: http://blog.xkcd.com/2011/03/19/radiation-chart/

Ég reikna fastlega með að uppfærslur í framtíðinni verði vonandi algengari, en styttri.

Kveðja,

Elínin