Poetry.

As every flower fades and as all youth
Departs, so life at every stage,
So every virtue, so our grasp of truth,
Blooms in its day and may not last forever.
Since life may summon us at every age
Be ready, heart, for parting, new endeavor,
Be ready bravely and without remorse
To find new light that old ties cannot give.
In all beginnings dwells a magic force
For guarding us and helping us to live.
Serenely let us move to distant places
And let no sentiments of home detain us.

The Cosmic Spirit seeks not to restrain us
But lifts us stage by stage to wider spaces.
If we accept a home of our own making,
Familiar habit makes for indolence.
We must prepare for parting and leave-taking
Or else remain the slave of permamence.
Even the hour of our death may send
Us speeding on to fresh and newer spaces,
And life may summon us to newer races.
So be it, heart: bid farewell without end.

- Herman Hesse

Tsukiji

“Það er svolítið eins og það sé verið að leiða okkur til slátrunar,” segir mamma.

Ég og pabbi samsinna, og pabbi togar í bláa vestið sem okkur var úthlutað til að sýna að við megum vera hér.

Sólin er rétt nýkomin upp og klukkan er eitthvað rúmlega fimm, tæplega sex. Mér gengur alltaf illa að henda reiður á því hvað klukkan er þegar ég vakna fyrir allar aldir. Við erum í röð sem trítlar á eftir einkennisklæddum lögreglumanni og reynum sem mest við getum að verða hvorki fyrir bíl né vélknúnu fisktrillunum sem fara hreint óþægilega hratt yfir. Sem verður auðvitað til þess að ég stíg í eitthvað ógeðslegt, og ég er bara í sandölum.

Áfangastaðurinn er stór salur, þægilega svalur, og fullur af gaddfreðnum túnfiski og japönskum karlmönnum í stígvélum (hefði betur lært af þeim). Háværar raddir hljóma úr næsta sal við hliðina á, sérstök syngjandi japanska sem ég þekki helst úr daglegu lífi þegar maður segir eitthvað sem er orðin alger rútína.

Japönsku karlmennirnir rölta um og höggva í túnfiskana með krókum, pota í sporðbitann, þar sem er búið að skera flipa svo sést í kjötið.

“Þeir eru að velja hvað þeir vilja bjóða í,” segir pabbi, og við mamma nikkum og veltum fyrir okkur hvað það sé sem þeir sjái.

Og svo allt í einu byrjar hávær bjölluhljómur, hróp og köll, og mér finnst helst eins og verið sé að kalla mig inn úr frímínútum í Álftanesskóla… Inga Gangó var einmitt með svona handbjöllu. Einn af Japönunum stekkur upp á kassa, setur sig í stellingar, og svo byrjar ballið, og hávaðinn er ekki lengur í næsta sal heldur beint fyrir framan okkur. Uppboðshaldarinn tónar eins og prestur, og kaupendurnir gefa merki með fingrunum, þangað til að öllum finnst nóg komið fyrir þennan ákveðna fisk og uppboðashaldarinn tónar að fiskurinn sé seldur og heldur áfram.

Uppboðið fer fram nánast á ljóshraða – ein röð af túnfiski seld, og maðurinn á kassanum hoppar yfir í næstu og byrjar upp á nýtt. Á bak við hann birtast menn á vélknúnu trillunum ógurlegu, en líka eldri menn með handkerrur, og starfsmenn markaðsins höggva í fiskinn með krókum og sveifla honum upp á farartæki kaupandans, hvert svo sem það kann að vera.

Og svo eins og hendi væri veifað er uppboðið í okkar sal búið, og einkennisklæddi lögreglumaðurinn gefur okkur merki um að elta sig, gegnum króka og kima, nema nú erum við í ganginum sem túnfiskurinn fer í gegnum og allsstaðar eru menn með kerrur og á mótortrillum með frosna fiska, heila eða sagaða, og ég er svo upptekin af að verða ekki keyrð niður að ég stíg í eitthvað ógeðslegt með hinn fótinn.

Á Tsukiji fiskmarkaðnum (‘u-ið’ er ekki borið fram, svo nafnið hljómar meira eins og Tskvídjí) eru seld 2300 tonn af fiski á hverjum degi. Maður þarf að mæta klukkan fimm ef maður ætlar að sjá uppboðið, og svo má maður ráfa um ákveðin svæði þar sem allskonar annar matur og matartengdur varningur er seldur.

Við röltum heim á hótel í gegnum sushibásana skömmu eftir sjö – himininn var enn að blána – og ég lét mér fátt um finnast þó tærnar á mér væru frekar óspennandi og skreið undir sæng.

Pabbi lýsti því svo yfir þegar við fórum aftur af stað að honum fyndist dagurinn eiginlega ónýtur því við fórum ekki af hótelinu fyrr en klukkan tíu.

Ég held að ef pabbi fengi að ráða í öllum ferðalögum myndum við leggja af stað klukkan fimm út af hótelinu á hverjum degi.