Lífið með ró.

Ég er búin að komast að þeirri niðurstöðu að einn af mínum helstu kostum er sá að ég tek lífinu yfirleitt með stökustu ró.

Það er reyndar best að fara varlega í að kalla það kost, því að þetta á einmitt til að vera einn af mínum helstu ókostum!

Það er kannski nokkuð auðvelt að koma mér úr jafnvægi – ég á það til að stressast upp yfir smávægilegum hlutum, og þróa með mér meinlokur á hitt og þetta. Ég er alger sérfræðingur í því að mikla fyrir mér heimavinnuna þangað til að hún virðist óyfirstíganlegt verkefni. Á hinn bóginn kippi ég mér mjög sjaldan upp við það að mér séu sett fyrir óyfirstíganleg verkefni á nokkurn áþreifanlegan hátt, þannig að þetta jafnast út.

Það er hinsvegar mjög erfitt að setja mig alveg úr skorðum: Yfirleitt lít ég svo á að hlutirnir hljóti hreinlega að reddast, og þetta gefur mér ákveðið forskot á fólk sem fær taugaáfall fyrir próf – ég get kvartað og kveinað yfir því að mér hafi gengið illa að læra og að mér finnist ég ekkert vita, en þegar á hólminn er komið vinn ég mig í gegnum vandræðin með næstum stærðfræðilegri nákvæmni. Ég er yfirleitt fullkomlega með það á hreinu eftir stór próf eða stór verkefni hvort mér gekk vel eða illa, og hefur yfirleitt heppnast að giska nokkuð nákvæmlega á einkunn.

Og eins mikið og mér er illa við rútínur þá er ég mjög hefðbundin í öllum atriðum hvað þetta varðar: Ég drekk yfirleitt einn bjór á hverjar fimm blaðsíður sem ég þarf að skrifa af ritgerð, ég les aldrei fram fyrir mig í prófum – ég tækla hverja spurningu eins og hún kemur fyrir – og ég les aldrei, aldrei, yfir próf þegar ég er einusinni búin með þau.

Mér varð hugsað til þessa þegar ég fór og hitti Jóhönnu í Búdapest þarsíðustu helgi. Við vorum nefnilega á gistiheimili sem hét “Mellow Mood Hostel” – sem á íslensku myndi væntilega þýðast sem “Gistiheimilið Rólegt í tíðinni” – og mér fannst þetta alveg sérstaklega viðeigandi. Ég og Jóhanna vorum nefnilega alveg einstaklega rólegar í tíðinni í Búdapest. Við skoðuðum jólamarkaðinn, röltum aðeins á milli búða, fórum í C&A og borðuðum alveg ógrynni af hrikalega góðum mat. Ég hef eiginlega ekki verið svöng síðan í Búdapest.

Svo hefur þessi ró þjónað mér nokkuð vel síðustu vikuna – við erum nefnilega búin að vera frekar upptekin, hér í Evrópumenningarfræðinni, og ég væri löngu farin á taugum ef ég tæki mér ekki reglulega tíma til að reyna að stoppa og anda og slappa af. Þessvegna er ég að skrifa þetta á pöbbnum rétt hjá skólanum – mér var reyndar skemmt, því að hér birtist barþjónninn með bjór um leið og ég settist niður – áður en ég pantaði. Ég geri ráð fyrir að þetta þýði að ég sé fastagestur?

Orðaforði.

Eitt af því nauðsynlegasta sem maður lærir í nýju tungumáli þegar maður býr í landinu – fyrir utan “takk” – er matartengdur orðaforði. Ég man ennþá eftir því þegar ég fór fyrst í búðina í Prag 2003 og endaði á því að kaupa frekar fátt, því að jógúrtið var allt með dularfullu bragði, það voru til svona sextíu tegundir af osti og enginn þeirra var merktur “venjulegur ostur”, maður kaupir ekki skinkubréf hér, heldur biður um grömm af skinku í kjötborðinu o.s.frv.

Nútildags er ég leiknari í þessu. Ég er engan veginn altalandi í matvörubúðinni – mér hættir til að afskrifa hluti í flokka, til dæmis. Jahoda eru jarðarber, en svo kann ég heilan helling af orðum sem ég þýði bara í huganum sem “einhverskonar ber”. Sama með brauð og baunir.

Hvað varðar veitingastaði er ég líka nokkuð sleip. Ég er með stöku “ekki undir nokkrum kringumstæðum” orð – það borgar sig að vita að ‘játra’ er lifur, því Tékkar borða frekar mikið af lifur. Maður þarf líka á ákveðnum stöðum að gæta sín á hlutum eins og ‘králík’ sem er kanína, og maður pantar eitthvað sem er ‘držskový’ ekki nema einusinni – það er eitthvað sem er gert úr svínafitu. Mín lífsreynsla var af spekk-súpu. Mæli ekki með því.

Nemendakaffiterían í næsta húsi er hinsvegar alveg sérstaklega dularfull fyrir mér. Mig grunar að allir réttirnir á matseðlinum séu nefndir eitthvað eins og “Provencal pottréttur”, “Paradísarrúlla” eða “Biskupssteik”, sem er náttúrlega gjörsamlega vonlaust fyrir fólk sem er ekkert spes í málinu, því jafnvel þó mér takist að komast til botns í því hvað maturinn heitir þýðir það ekki að ég viti hvað maturinn er – ég vil að maturinn heiti það sem hann heitir, takk.

Þetta nafngiftaflóð er líklega allt til þess að breiða yfir hvað maturinn er… ég segi ekki vondur en… jah. Mexikanskur kjúklingur = kjúklingur + baunir + sósa. Franskur kjúklingapottréttur = kjúklingur + paprika + sósa. Kjúklingur í indversku karrí = kjúklingur + laukur + æpandi gul sósa. Mér er fyrirmunað að botna í hvernig maturinn getur litið út eins og þú hafir misst karrístaukinn ofan í pottinn en samt verið eins á bragðið og Provencal kjúklingur (kjúklingur+sveppir+glær sósa). Mig er farið að gruna að matarlitur komi við sögu einhversstaðar í framleiðsluferlinu.

Eftir að orðið hafði komið upp nokkrum sinnum og eina VERULEGA áhugaverða tilraun á þriðjudagskvöldi fór ég loksins heim og fletti orðinu ‘závitek’ upp í orðabókinni. Það reyndist vera rúlla. Ég held að ‘závitek’ sé notað þegar þeir vilja helst ekki segja manni hverskonar kjöt er um að ræða, því þeir komast upp með að kalla hlutina bara ‘moravíurúlla’ eða ‘bæheimsrúlla’ eða eitthvað þaðan af asnalegra.

Ójæja. Maður getur allavega alltaf borðað hrísgrjónin eða kartöflurnar. Og þetta er ódýrt, meðalverð á máltíð er í kringum 90 kr ísl.

+++

Talandi um orðaforða, er sanngjarnt að þegar við byrjum að tala um veðrið í tékkneskutíma komast allir hinir upp með að segja “haust er uppáhalds árstíðin mín því laufin verða gul” eða “mér þykir langmest gaman á sumrin því þá er hlýtt” í orðaforðaæfingum um veðrið, en ég þarf að geta sagt “zemětřesení” (jarðskjálfti)  og “sopeční erupce” (eldgos) ?

Mér finnst það ekki sanngarnt. Sérstaklega því mér finnst alveg hrikalega erfitt að muna “zemětřesení”.

Og hvað er þetta með að hafa bara eitt orð yfir vind? Það dugar engan veginn.

Mér finnst hinsvegar pínulítið fyndið að ef maður flettir upp “jarðskjálfti” í tölvuorðabókinni er möguleiki númer tvö orðið ‘katastrofa’. “Það var katastrofa á Íslandi í gær! Bara lítil!” Ehe.

+++

Það er byrjað að snjóa og orðið frekar kalt úti. Tölurnar duttu allar af kápunni minni eina ferðina enn og ég er búin að vera í þykku flíspeysunni í staðinn þangað til að ég man einhverntíman eftir að setja þær allar á aftur. Það er orðið pínu jólalegt hér og ég er farin að velta jólagjöfum fyrir mér. Í ár er Marteinn elskulegur bróðir minni stærsti hausverkurinn (yfirleitt er það afi) – hann er nefnilega að útskrifast sem stúdent þann 21. des, svo eru jól, og svo verður hann tvítugur þann 31. des. Þannig að það er ekki nóg með að það þurfi að kaupa tvöfaldar gjafir handa honum eins og venjulega, heldur ÞREFALDAR og tvær þeirra eru fyrir merkisviðburði. Pirr!

+++

Nú er farið að líða að ritgerðaskilum. Ég hef ekki miklar áhyggjur, allavega ekki enn. Vona að ég endi ekki sem titrandi taugahrúga heima á Íslandi um jólin eftir fjórfaldar náttvökur eða eitthvað… það væri súrt.

En á þeim nótunum á ég nefnilega að skila tveimur hlutum í næstu viku og ég þarf að halda áfram að vinna í þeim. Ef einhver veit eitthvað um;

1. Hvort Íslendingar eigi að taka upp Evru
2. Washington sáttmálann um efnahagsþróun
3. Jóhannes Pál páfa II

… má hinn sami hafa samband. Eins ef einhver er með brill hugmyndir að ritgerðarefni sem tengist menningu á miðöldum og passar inn í þemað “átök og/eða samvinna”.

Kveðja, EA.

Það var dós, dós, fiskibolludós…

Þegar ég var “lítil” og var að læra tékknesku úti í Prag árið 2003 sendi mamma mér reglulega pakka. Í pökkunum gat verið allskonar dót – bækur, hlutir sem mig vantaði að heiman, óvæntar gjafir, hvað sem var. Nema að þegar mamma sendi svona ‘care packages’ til mín í Prag árið 2003 notaði hún yfirleitt tækifærið og stakk með eins og tveimur pastapökkum frá Knorr.

Skyldi það ekki vera til marks um það að ég er orðin fullorðin að það er alger óþarfi að senda mér pakkapasta núna? Ég er nefnilega orðin mikið snobbaðri á pasta, og ansi dugleg að hreinlega elda mitt eigið. Pakkapasta er ágætt, og ég á yfirleitt einn pakka af pasta og einn pakka af instant núðlum einhversstaðar í matarkistunni heima, en það er alger óþarfi að senda mér pasta frá Íslandi.

Nei, mamma kom með mat til Krakow um síðustu helgi, en það voru ekki pastapakkar. Í staðinn kom hún með fjórar fiskibolludósir. Og svo kom hún með stóra flösku af brennivíni, sem vakti víst mikla undrun meðal kvennafansins í fríhöfninni um síðustu helgi.

Það var alveg dásamlegt að hitta konurnar í Krakow. Það var verst að þær skyldu missa af hálfum degi í borginni, meðan ég ráfaði um hálf áttavillt. Ég náði samt að skoða markaðinn og kíkja inn í stöku búðir á aðalmarkaðstorginu. Þær komu svo um nóttina og þá varð glatt á hjalla, ekki síst þar sem ég hafði verið frekar dugleg í matvörubúðunum og var tilbúin með kvöldsnarl handa þeim.

Þetta voru þrír alveg hrikalega skemmtilegir dagar. Það var ekki verslað alveg eins mikið og þegar við fórum til Edinborgar, en það var ekkert minna skemmtilegt í Krakow. Við fórum líka og skoðuðum saltnámurnar – þ.e.a.s. allar nema amma, sem var heima og þvoði þvott fyrir mig á meðan! Svo fórum við í heilsulind og allar kerlingarnar ( ) fengu einhverskonar andlitsmeðferð meðan við þessar ungu fengum ýmiskonar kósíheit. Það var alveg hrikalega notalegur dagur.

Svo voru verslaðar jólagjafir sitt á hvað – amma keypti jólagjöf handa mér, og mamma líka, svo nú verða Matti og Óskar að standa sig í að gefa mér eitthvað óvænt

Það var alveg hrikalega erfitt að fara frá Krakow og skilja þær allar eftir – ekki síst vegna þess að ég fór í lest þar sem var enginn veitingavagn. Ég hafði stefnt á að eyða nóttinni í það að drekka kaffi í veitingavagninum, en þar sem það var ekki hægt var ég líka alveg ómöguleg allan næsta dag – það var ekki nógu stöðugt koffínflæðið til að halda mér vakandi, og ég var stöðugt dottandi í tímum allan fimmtudaginn. Þarf að standa mig vel næsta fimmtudag, ef það á ekki að dragast af einkunninni minni.

Svo er ég bara búin að eyða helginni í að reyna að sofa úr mér bévítans kvef sem ég náði mér í einhversstaðar milli Tékklands og Póllands, og lesa fyrir vikuna. Er að klikkast á bókasafninu hér, mig vantar bækur en veit ekki hvernig ég á að nálgast þær.

En þar sem ég er eins og stendur á bar að skrifa er kannski best ég fari að koma mér… internetið í dorminu er svo leiðinlegt að ég sit hér ansi oft og drekk bjór og nota netið, held ég breytist í byttu ef internetið hér fer ekki að lagast!

Kv. Elín!

Hvað er ég eiginlega að LÆRA?

Þegar ég var úti í Tékklandi síðasta haust og bloggaði fyrir Bifröst á heimasíðu háskólans benti mamma mér á það, ansi seint á önninni, að ég hafði víst aldrei skrifað neitt um það sem ég var að læra eða gera í skólanum.

Þeir sem voru ekki alveg vissir um hvað ég hef eytt síðustu tveimur árunum í að læra þegar ég útskrifaðist núna í september geta varpað öndinni léttar – ég er ekki í þremur fögum lengur. Ég er bara í Evrópufræði, sem er mun einfaldara að muna, ekki satt? (Fyrir þá sem þurfa á áminningunni að halda, þá útskrifaðist ég frá Bifröst með BA gráðu í Heimspeki, Hagfræði og Stjórnmálafræði.)

Ég er í alveg helling af fögum þessa önnina. Mér heppnaðist alveg stórvel að finna valfög, og er alveg hæstánægð með þau öllsömul. Hvað varðar skyldufögin eru þau flest skemmtileg, en fara mikið eftir kennurunum, samt.

Ég er bara í einum tíma á bæði mánudögum og þriðjudögum og mánudagstíminn er tékkneska. Ég er í alveg hrikalega erfiðri tékknesku, en mér finnst ég þó allavegana vera að læra eitthvað, ólíkt því hvernig mér leið í Brno.

Á þriðjudagsmorgnum rétt fyrir tíu er ég svo í sögu A-Evrópu eftir 1945, sem er alveg hrikalega áhugaverður áfangi. Ég hef töluverða þekkingu á efninu núþegar, en hann fer nánar ofan í saumana á öllusaman, þannig að mér finnst ég loksins hafa eitthvað vit á hlutunum, ekki bara svona lauslegar hugmyndir.

Á miðvikudögum mæti ég í skólann klukkan 9.45. Fyrsti tíminn er í félagshagfræði. Ég er ekki búin að fara nema í tvo svoleiðis tíma – kennarinn er mikið upptekinn – en mér líst ágætlega á hann. Það er hinsvegar pínu fyndið að kúrsinn er í grundvallaratriðum nánari skoðun á efninu sem ég tók fyrir í BA ritgerðinni minni, og er um alla A-Evrópu, ekki bara Tékkland og Slóvakíu. Sem gerir það að verkum að ég þarf stundum ekki að lesa heima þar sem ég hef þegar lesið greinarnar, og að meðan skólafélögunum finnst þessi kúrs í erfiðara lagi þykir mér hann frekar einfaldur. Hagfræðin kemur til bjargar! Svo er ég í pásu þangað til rétt eftir eitt, þegar ég fer aftur í tékknesku. Á eftir tékkneskutímanum á ég svo að vera í kúrsi í Evrópupólitík og Evrópusambandinu, en kennarinn þar er jafnvel enn uppteknari en kennarinn í félagshagfræðinni – ég er bara búin að fara í einn tíma. Þessi kúrs verður því væntanlega á einhverju flakki um stundatöfluna mína.

Fimmtudagar eru verstu dagarnir mínir. Þá er ég í skólanum allan heila daginn. Það hjálpar að uppáhaldstíminn minn er fyrst um morguninn, eða klukkan 08.00 – hann er í átökum og þróunarmálum, og er kenndur í raunvísindadeildinni. Kennarinn í þessum kúrsi er æðisleg, og kúrsinn er alveg hrikalega áhugaverður í alla staði. Get ekki útskýrt nákvæmlega af hverju. Hef samt grun um að það verði ekki hægt að rífast við mig þegar hann er búinn Ég er svo í tveimur tímum í Evrópumenningu beint á eftir þessum tíma. Evrópumenningin er kennd í heimspekideildinni, hinum megin í bænum svo það er mikilvægt að geta haskað sér þegar tíminn er búinn. Í dag var ég að flýta mér svo mikið að ég gleymdi svarta treflinum mínum, og hef grun um að ég muni aldrei sjá hann aftur. Búúú. Ég ætla að gá á morgun, en líkurnar eru ekki góðar, því hér eru umkomulausir hlutir bara teknir og notaðir af þeim sem finnur þá fyrst.

Evrópumenningin er skemmtileg, en svolítið þung. Henni er skipt upp eftir tímabilum, svo ég er í seinni tíma Evrópumenningu fyrst, og Evrópumenningu miðalda svo – sem mér þykir reyndar dálítið öfugsnúið. Það er líka yfirleitt brjálað að lesa fyrir þessa tíma.

Síðan fáum við hádegishlé, sem betur fer.

Eftir hádegishléið – sem er reyndar vel útilátið, heilir tveir tímar – erum við í Listasögu. Þetta er eini kúrsinn sem er hreint út sagt leiðinlegur. Hann er svo leiðinlegur að fólk er víst til að sofna. Kennarinn eyðir fyrst lööööngum tíma í að tala um súlur. Svo talar hann um bogaglugga. Sem er yfirleitt haldið upp af súlum, svo hann þarf að tala aðeins meir um súlur. Svo sýnir hann okkur slidesmyndir og bendir okkur á súlur á þeim. Eða bogagluggana. Reyndar hélt hann langan fyrirlestur í dag um það að listamenn á miðöldum hafi ekki verið eins klárir og listamenn í Rómaveldi. Svo sýndi hann okkur svona tuttugu slidesmyndir af miðaldabyggingum með súlum, og útskýrði að súlurnar hafi verið vegna þess að á miðöldum vildi fólk herma eftir Rómverjum. Ég held að það sé erfitt að finna tímabil í mannkynssögunni þar sem fólk vildi EKKI herma eftir Rómverjum, en ok. Allavega var trikkið með þessar myndir að það voru engir bogar á milli súlnanna, því einhvernveginn gleymdu arkitektarnir á miðöldum hvernig maður býr til boga. Þannig að til að herma eftir Rómverjunum tóku iðnaðarmenn miðalda súlur einhversstaðar annarsstaðar og notuðu þær í ný hús.

Þetta voru semsé ENDURUNNAR SÚLUR.

Þetta verður fremur þreytandi til lengdar. Samt gaman að sjá að iðnaðarmenn hafa ekkert breyst í gegnum aldirnar.

Þegar listasagan er búin og ég er búin að fá mér sterkan kaffibolla tekur svo tími í Göldrum og Nornaofsóknum við. Kennarinn í þessum tíma er mjög skemmtilegur og segir mjög lifandi frá. Það er alveg hrikalega gaman bara að sitja og hlusta á það sem hann segir. Þetta er líka alveg rosalega áhugavert efni. Í dag töluðum við um presta og svolítið galdra-lega ritúala í kirkjum. Ég er búin í þessum tíma klukkan sex, svo allt í allt er ég tíu tíma í skólanum á fimmtudögum.

Sem betur fer er ég ekki í neinum tímum á föstudögum. Bæði vegna þess að ef ég þyrfti að vakna snemma, eftir fimmtudagstörnina, yrði ég örugglega geðveik, og líka vegna þess að það gefur mér einn dag þar sem ég þarf ekki að hafa neinar áhyggjur af tímasetningum og get bara verið í útréttingum – eða á ferðalögum.

Dagskráin fyrir morgundaginn mælir reyndar fyrir um það fyrrnefnda. Það er stefnt á bankareikning, fjárfestingu í buxum – eða allavega góðum sokkabuxum svo pilsin komi að notum þegar kólnar – og hugsanlegum matarinnkaupum fyrir helgina. Annars er engin stefna á helginni – mig langar að ferðast en ég veit ekki hvert. Einhverjar hugmyndir?

Kv. Elínin.

Höfuðverkir háskólastúdents…

Það getur verið ægilega gaman að vera háskólanemandi. Því fylgir náttúrlega takmörkuð ábyrgð, hvað það varðar að vinnutíminn er að miklu leyti sveigjanlegur, maður velur sér sjálfur að stórum hluta verkefni, maður er eingöngu ábyrgur gagnvart sjálfum sér og maður kemst upp með ýmislegt þegar maður er sjálfs sín herra.

Það eru hinsvegar ýmsir ókostir sem fylgja því að vera háskólanemandi:

1. Ákvarðanir: Ég á nokkrar mjög skýrar minningar úr barnæsku – svona pínu minningabrot úr daglegu lífi. Ein þeirra er frá því að ég var fjögurra ára og fékk af einhverjum ástæðum að fara með pabba á náttfötunum út í búð. Það var náttúrlega mesta sportið þegar maður var lítill, sérstaklega þegar maður er einstaklingur með næstum sjúklega fóbíu gagnvart venju og rútínu eins og ég. Nema hvað að ég mátti velja mér eitthvað eitt nammi, ef ég man rétt, og ég gat ekki ákveðið mig. Pabbi var farinn að tvístíga óþolinmóður og það hefur örugglega verið fullt af öðru fólki að bíða, en ég bara vissi ekki hvað mig langaði mest í. Ég man alveg rosalega vel eftir þessu, af einhverjum ástæðum. Nema hvað að mér gengur ekkert betur að taka ákvarðanir tuttugu og fjögurra ára en þegar ég var fjögurra ára. Ég þarf að skrifa, að mér telst til, fimm ritgerðir/framsögur, og ég á að láta mér detta í hug efni þeirra allra. Ég hef aldrei verið sterk á svellinu í að láta mér detta eitthvað svona í hug, og er þegar komin með ákvarðanafóbíu. Aukinheldur eru flestar ritgerðirnar á skiladögum í lok desember, sem þýðir að ég verð að fara að hugsa um þetta ekki seinna en núna, ef ég ætla ekki að vera ein rjúkandi taugahrúa í jólafríinu.

Þar fyrir utan var verið að segja mér að ég eigi að vera búin að ákveða efni meistaraverkefnisins míns í lok Nóvember.

Og svo var verið að segja okkur að við verðum að setja algerlega fast í hvaða skóla við viljum fara á næstu önn og nú hefur komið í ljós að Ítalía er ekki eins góður kostur og ég hélt hún væri, og að Spánn er hreint út sagt frekar slæmur kostur, a.m.k. hafa nemendur sem fóru þangað ekki borið skólanum vel söguna. Svo nú veit ég ekki hvernig ég á að snúa mér í þessu – það væri gáfulegt að fara til Uppsala í Svíþjóð en gáfulegt er ekki það sama og spennandi – mig langar ekki baun til Svíþjóðar.

2. Mataræði og innkaup: Ég fór í búðina áðan og ráfaði um eins og glötuð sál… svona Hypermarkets fara alveg með mig. Vandamálið hér er ekki það sama og uppi á Bifröst; þar skipti mestu máli að kaupa ekki of mikinn mat til þess að ég næði ekki að borða hann, og að helst vera með plan fyrir alla vikuna hvað varðaði þá hluti sem höfðu takmarkaðan endingartíma. Hér er málið aðeins flóknara.

Ég hef hvorki ofn né örbylgjuofn sem dregur drastískt úr möguleikum mínum til að elda, sérstaklega skyndimat, en líka bara venjulega hluti eins og kjúkling eða franskar kartöflur. Að auki, ef ég elda of mikið af mat, þá get ég ekki hitað hann í örbylgjuofni. Uppi á Bifröst var ég vön að elda í nokkuð stórum hollum og frysta alla afganga. Hér er það ekki hægt – líka vegna þess að ég hef ekki frysti.

Eða. Reyndar hef ég frystihólf. Ég ætti að taka mynd af því, svo fólk geti hlegið. Það er nefnilega frekar… smátt í sniðum.

Sem náttúrlega leiðir mig að ísskápsvandamálinu. Ísskápurinn minn er lítill. Hann er svo lítill að ég þarf að fara fínt í matarinnkaupin með tilliti til rúmmáls umbúða. Ég myndi koma mjólkurfernu inn í hann… en bara meðan hún er ennþá lokuð, því ég myndi þurfa að snúa henni á hlið. Ég get ekki keypt tólf eggja-bakka. Þ.e.a.s. ef ég vil koma einhverju öðru inn í ísskápinn á sama tíma.

Þetta alltsaman gerir það náttúrlega að verkum að stórinnkaup á þessu heimili eru ómöguleg, og þessvegna finnst mér eins og ég sé stöðugt í kjörbúðinni. Ég er reyndar stöðugt í kjörbúðinni – ég get ekki fryst brauð í litla frystihólfinu mínu, svo ég kaupi það yfirleitt ferskt sirka annan hvern dag. Sem er frekar pirrandi.

Annað sem er pirrandi er vatn. Eða drykkjarvörur, öllu heldur. Kranavatnið er drekkanlegt hér, en hinsvegar er klórbragð af því – kranavatnið í Brno var mun betra en kranavatnið í Olomouc. Svo ég er aftur farin að kaupa vatn í flöskum og bera það heim. Sem væri minna vandamál ef kjörbúðirnar væru einhversstaðar í grenndinni, en næsta búð er Globus Hypermarkaðurinn sem er svona tuttugu mínútna labb. Og svo þarf ég náttúrlega að burðast með þetta alltsaman upp á fjandans fimmtu hæð í lyftulausu húsi. Þannig að maður er kannski með sex lítra af vatni, 2 l fernu af eplasafa, tvo bjóra, 2-3 jógúrtdósir, sex egg og fjölmargt annað á bakinu, þrammandi upp stigana.

3. Þvottur: Í dag er ég uppiskroppa með bæði sokka og boli. Rauða flíspeysan mín þarfnast umferðar í þvottavélinni, og sama er að segja um eitt par af buxum – sem voru, eins og þið ef til vill munið, af skornum skammti til að byrja með. Ég fór í morgun í von um að fá þvottahúslykilinn lánaðan en það var einhver með hann í láni. Ég veit ekki alveg í hverju ég ætla í skólann á morgun. Ætli ég grafi ekki upp það skásta úr óhreinataushrúgunni. Ég held líka að það sé ein fín skyrta inni í skáp. Svo keypti ég nælonsokka áðan, svo sokkamálin geta haldið áfram að þróast eitthvað. Spurningin er hvort mér heppnist að fá lykilinn lánaðan á morgun? Og ef svo er, hversu langt er þá þvottaprógrammið á þvottavélinni? Ég þarf helst að þvo eina dökka og eina ljósa vél, en ég má ekki vera með lykilinn lengur en í tvo tíma í senn. Þetta var þægilegra á Bifröst – þar pantaði maður vélarnar fyrirfram og gat skipulagt heilan eftirmiðdag í þvottastúss. Þar gat maður líka pantað fjórar þvottavélar í einu ef manni sýndist svo, og þar með þvegið eina dökka, eina ljósa, eina rúmfatavél og einn suðuþvott, allt á sama tíma. Það var náttúrlega hellingsþvottur í einu – en þá þurfti maður heldur ekki að hafa áhyggjur af nærbuxnaskorti næstu þrjár vikurnar.

4. Pappírsflóð: Ég er ein af þessum manneskjum sem les með highlighterpennanum. Ég get lesið fagurbókmenntir af tölvuskjánum, en mér þykir þægilegra að hafa háskólatextana útprentaða svo ég geti skrifað á þá. Nema hvað að það krefst þess að ég prenti út greinar eða ljósriti þær, og þar af leiðandi þarf ég að vera vakandi fyrir því hvenær greinarnar detta inn á sameiginlega svæðið eða í þartilgerðar möppur á bókasafninu, hvað ég á að ljósrita hverju sinni, hvort ég á pening á ljósritunarkortinu mínu og hvar best er að prenta.

Aukinheldur komst ég að því í gær að ég get lifað í fjóra mánuði án þess að eiga ýmislegt, en heftari er ekki eitt af því sem ég get verið án. Pappírsflóðið var orðið svo yfirþyrmandi að ég keypti líka teygjumöppur. Nú er dótið mitt allt í fjórum möppum: Tékkneska, Þriðjudagur, Miðvikudagur og Fimmtudagur. Einfalt. Vonandi.

+++

Ég er búin að skrifa rúmlega þúsund orð af hreinu væli. Úff, hvernig fer ég að þessu?

Þetta er alls ekki svona slæmt. Það er bara einhvern veginn auðveldara að skrifa um það sem pirrar mann dagsdaglega heldur en það sem er skemmtilegt – það sem er skemmtilegt er oft svo óáþreifanlegt. Þetta verður hinsvegar ekkert mál – jah, kannski ákvarðanirnar verði vandamál, en þær verða teknar, engu að síður.

Matargerðin er einföld. Ég þarf bara aftur að komast inn í rytmann sem fylgir því að versla frekar í litlu búðunum en stóru súpermörkuðunum. Ef ég fer í kjötbúð get ég alveg keypt eina kjúklingabringu eða 250 gr af hakki. Það krefst bara skipulagningar. Og í súpermörkuðunum er yfirleitt hægt að kaupa kalt pastasalat í dollum úr ostaborðinu á í kringum sextíu krónur íslenskar, sem duga alveg sem máltíð ef þær eru borðaðar með brauði og osti. Svo er líka mensa í næsta húsi, þar sem heit máltíð er yfirleitt á 60-100 krónur. Ég svelt ekkert.

Hvað þvottana varðar held ég að ég taki bara sama pól í hæðina og síðast: Ég þvæ boli og nærföt sjálf en fer með buxur og straufatnað í þvottahús. Það kostar lítið og er mun þægilegra en að vesenast í því sjálf. Sokka má, í neyðartilfellum, þvo í baðvaskinum. Asada í næsta herbergi gerir það mikið. Auk þess er alltaf hægt að nota nælonsokka í neyðartilfellum.

Ég er bara þreytt og pirruð eins og stendur. Og mér er illt í bakinu, því að tékkneskir koddar eru allt of mjúkir. Er að gæla við þá hugmynd að láta mömmu koma með minn eigin kodda til Krakow, en finnst það eiginlega einum of. Ég veit líka ekki alveg hvernig þetta verður um jólaleytið og hvert ég er að fara eftir jól. Eins gott að safna ekki of miklu drasli, ef vera kynni að ég þyrfti að drösla því öllu heim yfir jólafríið… úff.

Jæja, þetta er komið gott af skrifum. Held að ég sé ekki nógu skemmtileg hér. Ef þið viljið lesa eitthvað skemmtilegra mæli ég með blogginu hans Matta. Ég ætla að fara að klára greinina sem ég á að lesa fyrir morgundaginn – á eftir fjórar heilar blaðsíður, hah.

Og svona í lokin, til að sanna að ég er bara í góðum gír:

Ég og Carolina frá Þýskalandi á Pegas í Brno, um þarsíðustu helgi.

Urgh.

Ég hef nýja kenningu um sjálfa mig.

Í gærkvöldi leiddist mér alveg hrooooðalega. Ég var búin að gera allt sem mér datt í hug að ég gæti gert, og endaði á því að horfa bara á “sjónvarpið” – þ.e. sjónvarpsþætti í tölvunni. Ég var mest pirruð yfir því að ég var í eitthvað svo miklu stuði til að koma hlutum í verk, en fyrir utan að elda var í raun ekkert sem þarfnaðist framkvæmda. Íbúðarfélagar mínir fara sumir hverjir alveg fáránlega snemma að sofa og ég þori ekki að spila á fiðluna eftir átta. Ég var nýkomin úr tékkneskutíma sem ég var ennþá að reyna að melta, og þrátt fyrir að hafa eytt næstum klukkustund á bókasafninu við athuganir, þá reyndist kennarinn okkar ekki hafa sett lesefni dagsins í dag í möppu námskeiðsins, svo ég hafði ekkert til að lesa heima.

Ég var nýbúin að blogga, hafði ekki áhuga á að lesa annarra manna blogg, keypti fréttablað á ensku í Brno svo ég þurfti ekki að grafast fyrir um heimsfréttirnar, herbergið mitt var í ágætu standi og ég hef ekki ennþá komið því í verk að finna mér eitthvað lesefni sem er órafrænt. Það hvarflaði að mér að setja háreyðingarkrem á fótleggina á mér, en ég nennti því ekki, og auk þess er ég með risastórt skordýrabit á fótleggnum sem ég bara hreinlega get ekki hætt að kroppa í og er því meira blæðandi sár en skordýrabit, og ég veit það af reynslunni að: A. Mér tekst aldrei að setja á mig háreyðingarkrem og sneiða fram hjá skeinum eins og þessum og þar af leiðir að: B. Ég veit fullvel að það er ógeðslega vont að setja háreyðingarkrem í svona, meira að segja þó það sé bara skurður undan pappír.

Kallið mig bara Elínu Veimiltítu, mér er alveg sama.

Í dag hinsvegar er önnur saga. Í dag er eiginlega drasl í herberginu mínu (því ég hafði ekkert að gera í gær og dreifði því úr hinum og þessum hlutum). Í dag þarf ég að lesa greinar fyrir morgundaginn, fyrir félags-hagfræði-landafræði kúrsinn minn, önnur þeirra eftir Petr Pavlínek sem er jú einn af mínum uppáhaldsskrifurum. Svo þarf ég helst að gera heimavinnu fyrir tékknesku.

Í dag er ég hinsvegar alls ekki í stuði fyrir neitt. Mig langar helst bara að leggjast upp í rúm og prjóna, eða horfa á “sjónvarpið”. Ég veit að ég á heila hvítvínsflösku inni í ísskáp, og þrjár tegundir af osti, auk þess sem ég á súkkulaði uppi í hillu, og ég sé alveg fyrir mér hvernig ég get hreiðrað um mig með sængina við bakið og haft það náðugt.

Ég held að stuð-kirtillinn minn sé bilaður. Mig langar aldrei að gera neitt þegar ég þarf að gera það eða ég get gert það, en þegar ég hef ekkert að gera, hvorki skemmtilegt né leiðinlegt, þá er ég eins og snúið roð í hundi og óska þess jafnvel að mér yrði sett fyrir eins og ein heimspekiritgerð.

+++

Það eru svosem engar fréttir. Svörtu flauelisbuxurnar mínar gáfu upp öndina um daginn, þegar þær rifnuðu á óheppilegum stað (lesist: í klofinu) þegar ég var að reima skóna mína um daginn, og skálmin öðrum megin fór næstum af. Þetta hefði verið minna óheppilegt hefði ég ekki verið að reima skóna mína við Súlu Heilagrar Þrenningar á aðaltorginu í Olomouc á háannatíma klukkan fimm um daginn, en svona virkar líf mitt bara. Buxurnar fóru í ruslið um leið og heim var komið, en þetta gerir það að verkum að nú er ég ekki með neinar þægilegar buxur með mér. Ég er með svona fínar buxur, úr ullarefni, sem ég get verið í, en þær eru bláar og passa ekki við allt. Ég er með svartar teinóttar buxur, en þær eru of síðar til þess að ég geti verið í þeim nema á hælum. Ég er með svartar hnébuxur, sem ganga alveg upp, nema að veturinn fer að koma og þá verða hnébuxur úr sögunni.  Svo er ég með pils. Mig vantar góðar gallabuxur.

Verst er að jafnvel þó ég rekist á góðar gallabuxur, þá eru fæstar buxur hugsaðar með 1.6 metra konur í huga. Ég myndi þurfa að stytta þær ein og sjálf, og í höndunum í þokkabót.

+++

Ég er búin að vera að hlusta á Mýrina á hljóðbók, á ferðum mínum með sporvagninum fram og aftur um bæinn. Ég hef miklar mætur á þessari lesningu og hef skemmt mér konunglega við að hlusta á upplesturinn, jafnvel þrátt fyrir að upp hafi komið stöku atvik þar sem ég hef hlegið, að því er virðist upp úr eins manns hljóði, innan um annað fólk. Nú er Mýrin hinsvegar búin, og þrátt fyrir að ég hafi reynt að finna fleiri hljóðbækur á ástkæra ylhýra til að lífga upp sporvagnaferðirnar, þá vilja þær sem ég finn ekki niðurhlaðast í tölvuna mína… ekki nógu mikið fólk að deila skránum, geri ég ráð fyrir. Þannig að ég gafst upp, og hlóð þess í stað niður upptöku á ensku af Emmu, eftir Jane Austen.

Ef einhver lesandi getur mælt með skemmtilegu podcasti eða einhverju slíku eru allar uppástungur vel þegnar. Bónuspunktar ef um er að ræða efni á íslensku… svo ég gleymi ekki tungumálinu.

+++

Ætli það sé svo ekki best að ég reyni að koma mér að verki, þrátt fyrir óstuðið? Ég get alltaf notað hvítvínið og ostana og súkkulaðið sem hvatningu til að koma hlutnum frá… úff.

Kv. Elínin

Myndapóstur.

Hér kemur 1 stk ljósmyndapóstur, vegna þess að ég er einfaldlega of löt til að skrifa langa sögu hér…

Þessi dýrðlega bygging mun vera stúdentagarður númer 4 í Neředin í Olomouc, þar sem ég á þessa stundina heima. Ekki setja mig fast inn í adressubókina ykkar, ég á það til að skipta um heimilisföng eins og sokka. Ég er í stigaganginum fjær, á fimmtu hæð, og það er engin lyfta. Það er ekki skemmtilegt.

Vivian og Ian á Caesars á efra torginu í Olomouc, eftir alveg sérstaklega erfiðan dag í skólanum. Sem sést best á magninu af bjór á borðinu. Vivian er tékknesk, en Ian er frá Nebraska.

Ég og Maria frá Úkraínu á sama stað. Þeir búa til dýrðlegt Pasta Carbonara, ef Lilja skyldi vera að lesa

Við fórum öll á veitingahús þegar ég átti afmæli og fengum okkur létt kvöldsnarl… (þ.e.a.s. steik í mínu tilviki). Vivian og ég.

Rosangela frá Venesúela í afmælinu mínu…

Ég þreif herbergið mitt hátt og lágt um daginn og tók svo myndir. Það er nú ekki mikið að sjá. Athugið að þetta stóra svarta ofan á skápnum er ekki ferðabaðkar eða ferðabátur, heldur ferðataska. Hún gæti hinsvegar sennilega gegnt hinum tveimur hlutverkunum með prýði.

Skrifborðsaðstaðan mín er ansi fábrotin, en þetta dugar. Eins og flestir sem þekkja mig vita er nóg að ég hafi einhvern stað til að setja tölvuna í samband, þá get ég unnið.

Annars er ekkert að frétta nema að ég er stjörf af þreytu eftir tveggja daga ferðalag til Brno með þremur öðrum stelpum, og er að hugsa um að fara að sofa. Ég þarf líka að vakna í fyrramálið til að gera heimavinnuna mína fyrir tékknesku.

Bestu kveðjur frá Olomouc.

Og þið haldið að ég sé slæm…

Tölvan mín er víðförult apparat. Fyrir utan það að hún var keypt frá Bandaríkjunum og send til Íslands hefur hún ferðast á ólíklegustu staði, þar sem mér þykir afar erfitt að skilja hana við mig.

Það vita það allir sem þekkja mig að ég er slæmur tölvusjúklingur. Tölvan er mér allt í senn; námstæki, skemmtimiðstöð, sjónvarp, útvarp, fréttaveita, minnisbók, geymslusvæði, upplýsingamiðstöð og dagbók. Að auki er ég búin að vera í tvö ár í skóla þar sem fartölvan var helsta hjálpartækið; maður fór með hana í skólann á hverjum degi, las úr henni námsefnið, skrifaði á hana verkefnin, fylgdist með nýjustu upplýsingum um námsframvindu, fékk skilaboð frá kennaranum um verkefni, sótti sér upplýsingar á netið og leitaði aðstoðar meðal samnemenda. Bifrestingar eru almennt vanir því að vera með sex útlimi: Höfuðið, tvo handleggi, tvo fætur og eina fartölvu.

Það má því segja að tölvan hafi verið mér meira og minna innan seilingar, síðustu tvö árin, og ég er vanari því en ekki að vera með hana á annarri öxlinni. Sem slík hefur hún fylgt mér eins og skugginn í daglegu lífi: Í skólann, á kaffihúsið, stöku sinnum í vinnuna, heim í Gunnarssundið, til Óskars, jafnvel í heimsóknir til vina þegar þannig ber undir. Ég hef farið með hana til útlanda nokkrum sinnum, jafnvel þó að ég viti ekki til hvers ég ætla að nota hana – bara því það er vani að hafa hana með.

Hún hefur líka verið notuð á ólíklegustu stöðum; eina herbergi hússins sem er algerlega fartölvu-frítt er klósettið. Ég hef setið undir henni í flestum stólum heima hjá mér, og ég hugsa að ég gæti málað línu á gólfið á þriðju hæðinni í Gunnarssundinu eftir minni, eftir því hvar hún nær þráðlausa netinu og hvar ekki – því routerinn er í kjallaranum. Ég hef kveikt á henni í flestum farartækjum sem maður getur látið sér detta í hug, meðal annars breskum Narrowboat – því auðvitað fór hún með í þá ferð.

Í stuttu máli sagt: Ég er tölvusjúklingur.

En í dag, þar sem ég gekk mín þungu spor frá Globus upp í Neředín þar sem ég á heima, með mörg kíló af matvöru á bakinu, varð ég vitni að manni sem er lengra leiddur en ég hvað þetta varðar. Þar sem ég gekk fram hjá blokkunum á leið á aðalgötuna fór nefnilega fram úr mér maður á reiðhjóli. Hann var með opna fartölvu á stýrinu, og var, að því er mér sýndist, að velja sér tónlist úr Winamp til að hlusta á.

Ég fylgdist stóreyg með honum hjóla eftir reiðhjólastígnum niður á aðalgötu, taka 3/4 af hringtorgi og beygja til vinstri niður í bæ þar sem hann hvarf úr augsýn – allt án þess að tölvan færi á flug.

Gott að sjá að maður er skárri en sumir…

Hauslausar hænur og sorgir sem synda.

Þá er fyrsta skólavikan á enda liðin. Loksins.

Ég var eiginlega orðin pínu óþolinmóð að byrja í skólanum. Allir vinir mínir sem eru enn í skóla eru byrjaðir fyrir lifandis löngu síðan og sumir meira að segja í miðannarprófum eins og stendur, og ég hérna eins og auli enn í “Orientation”.

Það fór þó svo að við hefðum flest þegið meiri og lengri Orientation, þegar að ævintýrið loksins byrjaði. Við sem erum í Euroculture erum nefnilega búin að eyða meiripartinum af vikunni í að eltast við ólíklegustu hluti, hlaupandi fram og aftur eins og hauslausar hænur. Við þurftum sjálf að finna okkur valfög, sem áttu að vera í kringum 1/3 af önninni, og þegar ég segi að við höfum sjálf átt að finna þau þá er ég að tala um svona skemmtilegt “nál í heystakki” dæmi. Það er nefnilega hvergi listi yfir kúrsa á engilsaxnesku. Og jafnvel þó að við höfum heyrt ávæning af því hvaða kúrsar verði kenndir á ensku þessa önnina hefur verið hægara sagt en gert að finna út hvænær þeir eru kenndir, hvað þá hvar þeir eiga að hittast. Háskólinn hér í Olomouc er nefnilega svona klassískur mið-Evrópskur háskóli, sem hefur hvergi höfuðstöðvar, en heldur til í eldgömlum byggingum út um allan bæ. Heimspekideildin nær yfir hálft hverfi, ein og sjálf, og það er vandamál að finna tíma í næstu húsum, hvað þá ef okkur langar til að sækja námskeið sem kennt er í annarri deild, sem er hinumegin í bænum.

Við höfum ekki fengið mikla hjálp frá skólayfirvöldum, og ekki bætir úr skák að fólkið sem við höfum mest verið að spyrja eru dónalegar skrifstofukonur. (Þær eru sér þjóðflokkur, hér í Tékklandi.) Sum okkar erum alveg á síðustu hálmstráunum hvað þetta varðar – ég er tildæmis búin að vera alla síðustu viku að eltast við að komast í tékkneskutíma við hæfi.

Í ofanálag erum við flest á hálfgerðri óvissu með húsnæði, ekki það að ég hef ekki enn fengið herbergisfélaga, svo þetta er enn alltílagi.

Annars eru þeir tímar sem okkur hefur heppnast að komast í búnir að vera mjög skemmtilegir og lofa almennt góðu. Fyrsti tíminn er í félagshagfræði Austur-Evrópu og umbreytingarinnar. Sem er það sem ég skrifaði um í BA ritgerðinni minni, svo það verður eitthvað skemmtilegt. Svo er ég búin að fara í fyrsta tíma í þróunarmálum og átakalausnum sem er valfag – sem lítur alveg svakalega vel út. Svo er ég búin að fara í Evrópumenningarsögu 1 og 2, bæði fög sem virka áhugaverð, sérstaklega afþví að kennararnir í báðum fögum eru alveg stórkostlegir. Svo fór ég í listasögu sem var nú fagið sem ég hafði mestar áhyggjur af, en mér heppnaðist að heilla kennarann algerlega upp úr skónum – hann var mjög hrifinn af Einari Jónssyni

Miðvikudagurinn var erfiðasti dagurinn. Bekkurinn hljóp fram og til baka eftir misgóðum upplýsingum allan daginn, og þegar kennarinn okkar mætti 16.15 í tíma sem átti að byrja klukkan 16.00 einungis til þess að segja okkur að tímanum hefði verið aflýst litum við hvert á annað og sögðum “nei hver fjandinn, nú förum við á barinn.”

Við reyndar notuðum tækifærið, þar sem ég flækist alltaf um með tölvuna, og á veitingastaðnum sem við fórum á var þráðlaust net, og hökkuðum okkur inn í námsskjáinn þeirra hérna í Olomouc, með smá aðstoð frá herbergisfélaga Vivien – sem er tékknesk, svo þetta er ekki bara vegna þess að við erum útlenskir vitleysingar – sem lánaði okkur aðgangsorðin. Það reyndist hið mesta happaspor, þar sem okkur heppnaðist að finna töluvert magn af áföngum á ensku sem við gátum reynt að komast í. Þessu var fagnað með enn meiri bjór, í tilraun til að drekkja sorgum okkar.

Fimmtudagurinn var eitthvað skárri, aðallega vegna þess að það voru fleiri tímar, og þrátt fyrir að stundum tæki það nokkrar tilraunir að finna stofurnar, heppnaðist okkur að komast í þá alla. Það er nefnilega alveg rosalega gremjulegt að ráfa um eins og glötuð sál því maður fær aldrei réttar upplýsingar um neitt, en það skánar strax um leið og maður rambar á réttan stað.

Svo átti ég líka afmæli á fimmtudaginn, og dró því mannskapinn út að borða. Það voru reyndar fæstir svangir, en við fengum okkur aðeins að drekka og það var mjög skemmtilegt að allir skyldu koma. Ég fékk steik

Svo eru þetta bara búin að vera notalegheit um helgina – ég er aðeins búin að reyna að lesa, en aðallega búin að eyða tímanum í að gera almennilegt í kringum mig og svoleiðis. Á enn eftir einn dag í fríi og er að hugsa um að fara í stóra mollið á morgun og kaupa mér bakpoka. Svo er stefnan á mánudaginn tekin á það að vera bara leiðinleg og neita að taka nei sem gilt svar. Vonandi fer þetta svo eitthvað að skríða saman hjá mér…

Í öðrum fréttum er útlit fyrir að ég geti komið heim um jólin. Ég þarf að tala við einn kennara í viðbót en þá ætti það líka að vera komið á hreint. Og svo lítur líka út fyrir að ég fái gest hingað í byrjun Desember, ef allt fer að óskum. Þannig að lífið er svona á leiðinni að komast í fastar skorður – sem betur fer.

Ferðalangar hér á jörð…

Áætlunin mín um að vera nú dugleg að blogga fór eiginlega í norður og niðurfallið strax á fyrsta degi. Það er nefnilega svo margt að sjá og gera og arranséra þegar maður er á svona nýjum stað, ýmislegar útréttingar reynast nauðsynlegar og svo þarf nú á endanum að taka upp úr töskunum, þegar maður er kominn á áfangastað.

Það fór nefnilega svo að eftir þriggja tíma flug til Stansted, tveggja tíma bið eftir Ryanair, tveggja tíma flug til Brno, töluverða bið á lestarstöðinni, tveggja tíma hossulestarferð og leigubíl heim á kolejið, þar sem ég mætti um níuleytið á mánudagskvöldinu, var ég ekki í neinu andlegu ástandi til að takast á við það sem beið mín. Mig hlakkaði bara til að komast í rúm og var búin að telja sjálfri mér trú um að það mætti vera hvaða rúm sem er.

Svo þegar ég segi að það hvarflaði varla að mér að vera þar sem ég var niðurkomin fyrsta kvöldið, þrátt fyrir þrettán tíma ferðalag með 25 kílóa tösku í eftirdragi, fiðluna og tölvutöskuna hangandi utan á mér og kápuna á handleggnum, þá skiljið þið að ástandið var virkilega slæmt, og varla mönnum bjóðandi.

Svo ég gerði það sem allar sjálfstæðar og ákveðnar ungar konur hefðu gert í sömu aðstæðum: ég settist á rúmið og reyndi að halda aftur af tárunum, sem reyndar heppnaðist einungis takmarkað. Sjokkið var svo mikið að mér féllust algerlega hendur og það var ekki fyrr en mamma hringdi til að gá hvort ég væri nú örugglega ekki á lífi að ég hafði mig í að gera eitthvað í málunum. Mamma nefnilega hefur þann eiginleika að hún verður alltaf reiðari fyrir mína hönd heldur en mér heppnast í fyrstu tilraun, sem gerir það aftur að verkum að ég þarf að verða sæmilega reið sjálfrar mín vegna til þess að koma í veg fyrir að hún mæti hreinlega á svæðið og geri allt vitlaust.

Svo meðan mamma leitaði á netinu að hótelum sem ég gæti farið á marséraði ég niður í afgreiðslu og heimtaði svör – reyndar eiginlega með grátstafinn í kverkunum en kannski var það áhrifaríkara en nokkuð annað, þar sem konugreyið hrökk í kút og skoðaði málið betur. Í ljós kom að svínastían sem mér hafði verið vísað til var tímabundið herbergi, meðan mitt rétta herbergi væri hreinsað út eftir síðasta eiganda (sem skildi víst allt dótið sitt eftir…) svo ég kæmist þar fyrir daginn eftir. Því var ég tilbúin að gefa séns og var á leið upp í svínastíuna til að ná í náttkjól og tannbursta til að hola mér niður einhversstaðar á B&B rétt yfir nóttina (herbergið var þvílík viðurstyggð að ég var ekki tilbúin að vera þar eina nótt…) þegar ég gekk fram á hóp af Þjóðverjum, sem voru farin að velta fyrir sér hversvegna ég væri svona mikið á ferðinni fram og til baka og á svipinn eins og dæmd manneskja í þokkabót.

Ég var ekki fyrr búin að útskýra málið en að mér var boðin gisting hjá einu þeirra í skárra herbergi. Svo að fyrstu nóttinni eyddi ég í herbergi með þýskri stelpu sem heitir Hanne. Þetta er sérgrein mín, meðan ég man… ég hef gert þetta oft. Verið svo aumkunnarverð að ókunnugt fólk á engra annarra kosta völ en að taka mig undir verndarvæng sinn. Þetta er alls ekki í fyrsta skiptið sem eitthvað svona gerist, og verður væntanlega ekki það síðasta.

Næstu dagar gengu aðeins betur. Mér var vísað til herbergis á nýjum stað, í byggingu sem er mun skárri og einingu sem er eitthvað smærri. Eldhúsfélagar mínir hafa reynst vera skemmtilegar, allar kvenkyns, og lítil vandræði fólgin í því að deila baðherbergi, heldur. Hinsvegar er herbergið sem ég er núna í ekki nema svona 3×4, og í því eru tvö rúm, sem gerir mig dálítið óörugga. Þetta væri fínt ef ég hef herbergið útaf fyrir sjálfa mig, en ég veit ekki alveg hvernig fer ef hér birtist herbergisfélagi, enn síður ef hún er svona manneskja sem vill fara að sofa klukkan tíu og vakna klukkan sjö… ég hafði nú reyndar efasemdir um Önnu þegar ég kom til Brno á sínum tíma, en okkur gekk sæmilega… það var hinsvegar ekki svona þröngt um mann á Vinařská!

Svo mætti maður í kynningarvikuna í skólanum, sem var ágætt. Það er svosem ekkert hrikalega skemmtilegt að þræða hinar ýmsustu skrifstofur til að fá hina ýmsustu stimpla og vottorð, einn hér, annan þar, kvittun á einum staðnum, eyðublað á öðrum… en í lok dags vorum við öll komin með ISIC kort, staðfestingu á skólavist, passa í almenningssamgöngurnar, búin að tilkynna veru okkar til útlendingaeftirlitsins, kynna okkur bókasafnið, finna þær skólastofur sem við sækjum helst tíma í og höfðum lært á helstu þarfaþing í Olomouc, eins og til dæmis ljósritunarstofur, bókabúðir, ferðaskrifstofur og ýmislegt fleira. Sem var nokkuð vel af sér vikið. Reyndar vantar mig ennþá staðfestingu á því hversu mikið ég borga í skólagjöld, fyrir LÍN.

Svo fórum við á pöbb um kvöldið sem var mjög skemmtilegt og við kynntumst töluvert betur þegar tékkneskar veigar losuðu um málbeinið á okkur

Það var frí í gær og ég eyddi deginum að mestu leyti á röltinu – kíkti á nokkrar fasteignaskrifstofur til að sjá hvort þeir ættu eitthvað brilliant að leigja mér, en ég er sein í því og fátt um fína drætti. Hér eru jú í kringum 15.000 nemendur í skóla sem eru allir að byrja á sama tíma, svo ekki er við öðru að búast en að hvert horn sé þaulsetið. Það er reyndar skemmtileg íbúð til leigu sem ég væri til í að búa í, á góðum stað, frekar ódýr, vel búin húsgögnum… en hún losnar ekki fyrr en í nóvember og ég er ekki viss að það taki því að flytja svo seint. Ég er hinsvegar búin að ákveða að hér verður tekin íbúð á leigu á þriðju önn, og stúdentagarðarnir látnir eiga sig.

Í dag fórum við svo og skoðuðum kastala. Þeir eru nú farnir að verða hver öðrum líkir, að mínu mati. Bouzov er þó svolítið ævintýralegur í bókstaflegum skilningi. Og við tókum almenningssamgöngur sem gerði allt áhugaverðara. Tékkneskar rútur… aaah, hvað ég hef saknað þeirra.

Það er aftur frí um helgina, fyrir utan það að við erum búin að fá eitthvað lesefni, og heimaverkefni (áður en tímar byrja!) frá listasögukennaranum. Ég þarf líka að pæla í því hvernig ég ætla að kjafta mig upp úr tékkneskukúrs fyrir byrjendur og reyna að fá inni í erfiðara námskeiði. Betra að skipuleggja slíkt örlítið fyrirfram, svona svo maður standi ekki á gati hvað orðaforða varðar. Eins og þegar ég fór inn í verslun um daginn og ætlaði að kaupa herðatré, en reyndist verða að biðja um þau, og neyddist til að grípa til látbragðsleiks. Fyndið, því ég var nýkomin út af fasteignasölu þar sem kjaftaði á mér hver tuska á tékknesku.

Svo er ég að plana að versla. Mig vantar bakpoka, bæði ef ske kynni að ég færi í helgarferðalög – virðist jú frekar heimskulegt að draga 80 l risaferðatösku á eftir sér fyrir tvær nætur – og líka vegna þess að matvöruverslanir í Tékklandi eru hættar að gefa manni poka til að setja dótið sitt í. Maður verður að koma með þá með sér, eða kaupa svona veglega haldfangaplastpoka dýrum dómum. Mig langar líka í skó. En það er ekkert nýtt.

Og þá held ég að þarmeð sé það upptalið í bili Restar, ef einhverjar eru, fara þá bara í næsta blogg…

Bestu kveðjur frá Olomouc

Elín