Nýr skóli, nýtt blogg, nýtt líf.

Nú er ég búin að vera í næstum tvær vikur hér í Göttingen og allar góðar áætlanir um að uppfæra þessu blessaða bloggi mínu reglulega (helst einu sinni í viku!) runnu út í sandinn á fyrsta degi. Bæði vegna þess að ég var fyrst í dag að fá skólanetið til að virka, og líka vegna þess að aðstæður heima hjá mér voru ekki góðar til vélritunar. Ég er nefnilega ekki enn búin að verða mér úti um skrifborð – þó að það líti út fyrir að ég fái eitt slíkt á morgun! Vei!

Þar fyrir utan var netsnúran mín of stutt, svo að ég er núna í tvær vikur búin að liggja á maganum fyrir framan tölvuna ef ég notaði netið. Prufið að vélrita í þeirri stellingu… það er ekkert sérstaklega þægilegt.

En nú sit ég á bókasafninu í háskólanum – sem er dásamlegt - og skrifa á skólanetinu og drekk kaffi. Af þessu tilefni er ég búin að breyta útlitinu á blogginu smá. Mamma kvartaði nefnilega yfir að það væri of dökkt og mér var farið að finnast kominn tími á tilbreytingu.

í gær var svo fyrsti tíminn í skólanum. Jább, ég er búin að vera í fjögurra mánaða fríi frá því að mæta í fyrirlestra, og hvort sem þið trúið því eða ekki þá var ég hreinlega orðin hundleið á því. Það var ágætt að vera heima, þó að það sé kannski ekki skemmtilegasti tíminn til að vera á Íslandi – Janúar, febrúar og mars – en ég var sko meira en tilbúin að setja mig í stellingarnar upp á nýtt. Ég á jú að heita að vera í námi, fjandinn hafi það.

Og hvað haldiði að mér hafi heppnast að gera? Ég skildi heilann eftir heima! Það er eina hugsanlega útskýringin á því að ég tók viljandi og vitandi vits að mér að halda framsögu og skrifa ritgerð um skoðanir Richards Rorty á Evrópumálum. Ef einhverjir gamlir HHSingar skoða þetta blogg þá skilja þeir hvað ég er að fara. Ég er viss um að næstum allir HHSingar sem sæju grein eftir hann á leslista fyrir námskeið myndu súpa hveljur – sem ég og gerði – og kannski fara að hlæja þegar kennarinn spyr hvort einhver kannist við náungann – sem ég gerði líka.

Ekki misskilja mig hér. Mér þótti ekki leiðinlegt í Kenningum í Heimspeki – sem var námskeiðið þar sem við lásum bókina hans. Það var bara eitt mest krefjandi námskeið sem við vorum sett í gegnum í HHS. Og það hjálpaði ekki að Rorty er torlesinn. Og maður er ekki alltaf í stuði til að meðtaka algera endurhugsun á heiminum eins og maður sér hann klukkan átta á fimmtudagsmorgnum.

En ég held að ef ég ætti að nefna námskeið sem ég græddi hvað mest á þá myndi ég telja Kenningar í Heimspeki með – ef eingöngu vegna þess að maður komst alls ekki í gegnum það nema að hugsa eins og heimspekingur. Sem eftir á að hyggja var sennilega tilgangurinn með því. Og eftir Rorty er önnur heimspeki almennt lítið mál.

Ég held að það hafi verið lógíkin bak við það að ég valdi Rorty. Það voru nefnilega aðrir menn á listanum, eins og Habermas og Derrida og fleiri kumpánar, og ég var allavega með það 100% á hreinu að ég kemst í gegnum Rorty. Ég þoli nefnilega hvorki Habermas né Derrida. (Maður má jú halda upp á heimspekinga eins og hvað annað, ekki satt?)

Meðan ég man, getur einhver sagt mér hvort það gerðist eitthvað merkilegt á Íslandi árið 1968? Við eigum að gera verkefni um 1968 og velja land, og ég bara hef ekki hugmynd um það hvort það var einhver “1968-kynslóð” á Íslandi.

Að öðru leyti lítur út fyrir að lífið fari smám saman að komast í einhverjar fastar skorður. Þessa vikuna er ég að reyna að velja góða valkúrsa. Og ég þarf að fara að koma mér – ég er að fara í tíma um Islam og Evrópu…

Hauslausar hænur og sorgir sem synda.

Þá er fyrsta skólavikan á enda liðin. Loksins.

Ég var eiginlega orðin pínu óþolinmóð að byrja í skólanum. Allir vinir mínir sem eru enn í skóla eru byrjaðir fyrir lifandis löngu síðan og sumir meira að segja í miðannarprófum eins og stendur, og ég hérna eins og auli enn í “Orientation”.

Það fór þó svo að við hefðum flest þegið meiri og lengri Orientation, þegar að ævintýrið loksins byrjaði. Við sem erum í Euroculture erum nefnilega búin að eyða meiripartinum af vikunni í að eltast við ólíklegustu hluti, hlaupandi fram og aftur eins og hauslausar hænur. Við þurftum sjálf að finna okkur valfög, sem áttu að vera í kringum 1/3 af önninni, og þegar ég segi að við höfum sjálf átt að finna þau þá er ég að tala um svona skemmtilegt “nál í heystakki” dæmi. Það er nefnilega hvergi listi yfir kúrsa á engilsaxnesku. Og jafnvel þó að við höfum heyrt ávæning af því hvaða kúrsar verði kenndir á ensku þessa önnina hefur verið hægara sagt en gert að finna út hvænær þeir eru kenndir, hvað þá hvar þeir eiga að hittast. Háskólinn hér í Olomouc er nefnilega svona klassískur mið-Evrópskur háskóli, sem hefur hvergi höfuðstöðvar, en heldur til í eldgömlum byggingum út um allan bæ. Heimspekideildin nær yfir hálft hverfi, ein og sjálf, og það er vandamál að finna tíma í næstu húsum, hvað þá ef okkur langar til að sækja námskeið sem kennt er í annarri deild, sem er hinumegin í bænum.

Við höfum ekki fengið mikla hjálp frá skólayfirvöldum, og ekki bætir úr skák að fólkið sem við höfum mest verið að spyrja eru dónalegar skrifstofukonur. (Þær eru sér þjóðflokkur, hér í Tékklandi.) Sum okkar erum alveg á síðustu hálmstráunum hvað þetta varðar – ég er tildæmis búin að vera alla síðustu viku að eltast við að komast í tékkneskutíma við hæfi.

Í ofanálag erum við flest á hálfgerðri óvissu með húsnæði, ekki það að ég hef ekki enn fengið herbergisfélaga, svo þetta er enn alltílagi.

Annars eru þeir tímar sem okkur hefur heppnast að komast í búnir að vera mjög skemmtilegir og lofa almennt góðu. Fyrsti tíminn er í félagshagfræði Austur-Evrópu og umbreytingarinnar. Sem er það sem ég skrifaði um í BA ritgerðinni minni, svo það verður eitthvað skemmtilegt. Svo er ég búin að fara í fyrsta tíma í þróunarmálum og átakalausnum sem er valfag – sem lítur alveg svakalega vel út. Svo er ég búin að fara í Evrópumenningarsögu 1 og 2, bæði fög sem virka áhugaverð, sérstaklega afþví að kennararnir í báðum fögum eru alveg stórkostlegir. Svo fór ég í listasögu sem var nú fagið sem ég hafði mestar áhyggjur af, en mér heppnaðist að heilla kennarann algerlega upp úr skónum – hann var mjög hrifinn af Einari Jónssyni

Miðvikudagurinn var erfiðasti dagurinn. Bekkurinn hljóp fram og til baka eftir misgóðum upplýsingum allan daginn, og þegar kennarinn okkar mætti 16.15 í tíma sem átti að byrja klukkan 16.00 einungis til þess að segja okkur að tímanum hefði verið aflýst litum við hvert á annað og sögðum “nei hver fjandinn, nú förum við á barinn.”

Við reyndar notuðum tækifærið, þar sem ég flækist alltaf um með tölvuna, og á veitingastaðnum sem við fórum á var þráðlaust net, og hökkuðum okkur inn í námsskjáinn þeirra hérna í Olomouc, með smá aðstoð frá herbergisfélaga Vivien – sem er tékknesk, svo þetta er ekki bara vegna þess að við erum útlenskir vitleysingar – sem lánaði okkur aðgangsorðin. Það reyndist hið mesta happaspor, þar sem okkur heppnaðist að finna töluvert magn af áföngum á ensku sem við gátum reynt að komast í. Þessu var fagnað með enn meiri bjór, í tilraun til að drekkja sorgum okkar.

Fimmtudagurinn var eitthvað skárri, aðallega vegna þess að það voru fleiri tímar, og þrátt fyrir að stundum tæki það nokkrar tilraunir að finna stofurnar, heppnaðist okkur að komast í þá alla. Það er nefnilega alveg rosalega gremjulegt að ráfa um eins og glötuð sál því maður fær aldrei réttar upplýsingar um neitt, en það skánar strax um leið og maður rambar á réttan stað.

Svo átti ég líka afmæli á fimmtudaginn, og dró því mannskapinn út að borða. Það voru reyndar fæstir svangir, en við fengum okkur aðeins að drekka og það var mjög skemmtilegt að allir skyldu koma. Ég fékk steik

Svo eru þetta bara búin að vera notalegheit um helgina – ég er aðeins búin að reyna að lesa, en aðallega búin að eyða tímanum í að gera almennilegt í kringum mig og svoleiðis. Á enn eftir einn dag í fríi og er að hugsa um að fara í stóra mollið á morgun og kaupa mér bakpoka. Svo er stefnan á mánudaginn tekin á það að vera bara leiðinleg og neita að taka nei sem gilt svar. Vonandi fer þetta svo eitthvað að skríða saman hjá mér…

Í öðrum fréttum er útlit fyrir að ég geti komið heim um jólin. Ég þarf að tala við einn kennara í viðbót en þá ætti það líka að vera komið á hreint. Og svo lítur líka út fyrir að ég fái gest hingað í byrjun Desember, ef allt fer að óskum. Þannig að lífið er svona á leiðinni að komast í fastar skorður – sem betur fer.

Ferðalangar hér á jörð…

Áætlunin mín um að vera nú dugleg að blogga fór eiginlega í norður og niðurfallið strax á fyrsta degi. Það er nefnilega svo margt að sjá og gera og arranséra þegar maður er á svona nýjum stað, ýmislegar útréttingar reynast nauðsynlegar og svo þarf nú á endanum að taka upp úr töskunum, þegar maður er kominn á áfangastað.

Það fór nefnilega svo að eftir þriggja tíma flug til Stansted, tveggja tíma bið eftir Ryanair, tveggja tíma flug til Brno, töluverða bið á lestarstöðinni, tveggja tíma hossulestarferð og leigubíl heim á kolejið, þar sem ég mætti um níuleytið á mánudagskvöldinu, var ég ekki í neinu andlegu ástandi til að takast á við það sem beið mín. Mig hlakkaði bara til að komast í rúm og var búin að telja sjálfri mér trú um að það mætti vera hvaða rúm sem er.

Svo þegar ég segi að það hvarflaði varla að mér að vera þar sem ég var niðurkomin fyrsta kvöldið, þrátt fyrir þrettán tíma ferðalag með 25 kílóa tösku í eftirdragi, fiðluna og tölvutöskuna hangandi utan á mér og kápuna á handleggnum, þá skiljið þið að ástandið var virkilega slæmt, og varla mönnum bjóðandi.

Svo ég gerði það sem allar sjálfstæðar og ákveðnar ungar konur hefðu gert í sömu aðstæðum: ég settist á rúmið og reyndi að halda aftur af tárunum, sem reyndar heppnaðist einungis takmarkað. Sjokkið var svo mikið að mér féllust algerlega hendur og það var ekki fyrr en mamma hringdi til að gá hvort ég væri nú örugglega ekki á lífi að ég hafði mig í að gera eitthvað í málunum. Mamma nefnilega hefur þann eiginleika að hún verður alltaf reiðari fyrir mína hönd heldur en mér heppnast í fyrstu tilraun, sem gerir það aftur að verkum að ég þarf að verða sæmilega reið sjálfrar mín vegna til þess að koma í veg fyrir að hún mæti hreinlega á svæðið og geri allt vitlaust.

Svo meðan mamma leitaði á netinu að hótelum sem ég gæti farið á marséraði ég niður í afgreiðslu og heimtaði svör – reyndar eiginlega með grátstafinn í kverkunum en kannski var það áhrifaríkara en nokkuð annað, þar sem konugreyið hrökk í kút og skoðaði málið betur. Í ljós kom að svínastían sem mér hafði verið vísað til var tímabundið herbergi, meðan mitt rétta herbergi væri hreinsað út eftir síðasta eiganda (sem skildi víst allt dótið sitt eftir…) svo ég kæmist þar fyrir daginn eftir. Því var ég tilbúin að gefa séns og var á leið upp í svínastíuna til að ná í náttkjól og tannbursta til að hola mér niður einhversstaðar á B&B rétt yfir nóttina (herbergið var þvílík viðurstyggð að ég var ekki tilbúin að vera þar eina nótt…) þegar ég gekk fram á hóp af Þjóðverjum, sem voru farin að velta fyrir sér hversvegna ég væri svona mikið á ferðinni fram og til baka og á svipinn eins og dæmd manneskja í þokkabót.

Ég var ekki fyrr búin að útskýra málið en að mér var boðin gisting hjá einu þeirra í skárra herbergi. Svo að fyrstu nóttinni eyddi ég í herbergi með þýskri stelpu sem heitir Hanne. Þetta er sérgrein mín, meðan ég man… ég hef gert þetta oft. Verið svo aumkunnarverð að ókunnugt fólk á engra annarra kosta völ en að taka mig undir verndarvæng sinn. Þetta er alls ekki í fyrsta skiptið sem eitthvað svona gerist, og verður væntanlega ekki það síðasta.

Næstu dagar gengu aðeins betur. Mér var vísað til herbergis á nýjum stað, í byggingu sem er mun skárri og einingu sem er eitthvað smærri. Eldhúsfélagar mínir hafa reynst vera skemmtilegar, allar kvenkyns, og lítil vandræði fólgin í því að deila baðherbergi, heldur. Hinsvegar er herbergið sem ég er núna í ekki nema svona 3×4, og í því eru tvö rúm, sem gerir mig dálítið óörugga. Þetta væri fínt ef ég hef herbergið útaf fyrir sjálfa mig, en ég veit ekki alveg hvernig fer ef hér birtist herbergisfélagi, enn síður ef hún er svona manneskja sem vill fara að sofa klukkan tíu og vakna klukkan sjö… ég hafði nú reyndar efasemdir um Önnu þegar ég kom til Brno á sínum tíma, en okkur gekk sæmilega… það var hinsvegar ekki svona þröngt um mann á Vinařská!

Svo mætti maður í kynningarvikuna í skólanum, sem var ágætt. Það er svosem ekkert hrikalega skemmtilegt að þræða hinar ýmsustu skrifstofur til að fá hina ýmsustu stimpla og vottorð, einn hér, annan þar, kvittun á einum staðnum, eyðublað á öðrum… en í lok dags vorum við öll komin með ISIC kort, staðfestingu á skólavist, passa í almenningssamgöngurnar, búin að tilkynna veru okkar til útlendingaeftirlitsins, kynna okkur bókasafnið, finna þær skólastofur sem við sækjum helst tíma í og höfðum lært á helstu þarfaþing í Olomouc, eins og til dæmis ljósritunarstofur, bókabúðir, ferðaskrifstofur og ýmislegt fleira. Sem var nokkuð vel af sér vikið. Reyndar vantar mig ennþá staðfestingu á því hversu mikið ég borga í skólagjöld, fyrir LÍN.

Svo fórum við á pöbb um kvöldið sem var mjög skemmtilegt og við kynntumst töluvert betur þegar tékkneskar veigar losuðu um málbeinið á okkur

Það var frí í gær og ég eyddi deginum að mestu leyti á röltinu – kíkti á nokkrar fasteignaskrifstofur til að sjá hvort þeir ættu eitthvað brilliant að leigja mér, en ég er sein í því og fátt um fína drætti. Hér eru jú í kringum 15.000 nemendur í skóla sem eru allir að byrja á sama tíma, svo ekki er við öðru að búast en að hvert horn sé þaulsetið. Það er reyndar skemmtileg íbúð til leigu sem ég væri til í að búa í, á góðum stað, frekar ódýr, vel búin húsgögnum… en hún losnar ekki fyrr en í nóvember og ég er ekki viss að það taki því að flytja svo seint. Ég er hinsvegar búin að ákveða að hér verður tekin íbúð á leigu á þriðju önn, og stúdentagarðarnir látnir eiga sig.

Í dag fórum við svo og skoðuðum kastala. Þeir eru nú farnir að verða hver öðrum líkir, að mínu mati. Bouzov er þó svolítið ævintýralegur í bókstaflegum skilningi. Og við tókum almenningssamgöngur sem gerði allt áhugaverðara. Tékkneskar rútur… aaah, hvað ég hef saknað þeirra.

Það er aftur frí um helgina, fyrir utan það að við erum búin að fá eitthvað lesefni, og heimaverkefni (áður en tímar byrja!) frá listasögukennaranum. Ég þarf líka að pæla í því hvernig ég ætla að kjafta mig upp úr tékkneskukúrs fyrir byrjendur og reyna að fá inni í erfiðara námskeiði. Betra að skipuleggja slíkt örlítið fyrirfram, svona svo maður standi ekki á gati hvað orðaforða varðar. Eins og þegar ég fór inn í verslun um daginn og ætlaði að kaupa herðatré, en reyndist verða að biðja um þau, og neyddist til að grípa til látbragðsleiks. Fyndið, því ég var nýkomin út af fasteignasölu þar sem kjaftaði á mér hver tuska á tékknesku.

Svo er ég að plana að versla. Mig vantar bakpoka, bæði ef ske kynni að ég færi í helgarferðalög – virðist jú frekar heimskulegt að draga 80 l risaferðatösku á eftir sér fyrir tvær nætur – og líka vegna þess að matvöruverslanir í Tékklandi eru hættar að gefa manni poka til að setja dótið sitt í. Maður verður að koma með þá með sér, eða kaupa svona veglega haldfangaplastpoka dýrum dómum. Mig langar líka í skó. En það er ekkert nýtt.

Og þá held ég að þarmeð sé það upptalið í bili Restar, ef einhverjar eru, fara þá bara í næsta blogg…

Bestu kveðjur frá Olomouc

Elín