Nesti og nýir skór…

Stundum þegar maður gerir nóg af því að flækjast um heiminn endar maður á því að lenda í ævintýrum, algerlega óvart. Og stundum lendir maður í hryllingssögum.

Málið er bara að maður er aldrei viss um í hvernig sögu maður endar fyrr en maður er kominn á staðinn.

Þegar ég og Ruo komum til Nordstemmen, sem er næsta lestarstöð við kastalann sem við ætluðum að skoða, vorum við eiginlega vissar um að við værum lentar í hryllingssögu.

Fyrsta vísbendingin var lestarstöðin, sem var vægast sagt spúkí. Allir gluggar voru brotnir og huldir með krossviðarplötum, en það var smá vindur og golan gerði draugaleg hljóð þegar hún hvein í rafmagnslínunum.

Ástandið batnaði ekki þegar við lögðum af stað í gegnum bæinn til að komast að kastalanum, en þangað áttu að vera um það bil þrír kílómetrar. Hvergi var líf að sjá. Við gengum meðfram aðalgötunni, og reyndum að koma auga á fólk, en allar verslanir virtust lokaðar, og meira að segja lókalbarirnir voru dimmir og tómir. Ein blómabúð virtist opin, en þrátt fyrir að við reyndum að sjá hver héldi blómabúð opinni á laugardegi þegar enginn var á ferli sáum við engan. Það voru ekki einusinni bílar á ferð á götunni. Það var eins og bæjarbúar hefðu verið numdir á brott.

Við þurftum að ganga töluverðan spotta í gegnum íbúðarhverfi, sem var óþægilega hljótt. Á hlýjum laugardegi á Íslandi myndi fólk alltaf vera á ferli: krakkar úti að leika sér, íbúðareigendur í haustverkum í garðinum, fjölskyldur á leið til afa og ömmu í laugardagsmat. Í Nordstemmen sáum við gardínur bærast stundum þegar við löbbuðum framhjá, en að öðru leyti var eina lífið við tvær og þrjár kindur sem voru í girðingu miðja vegu á leiðinni og komu hlaupandi þegar þær sáu okkur eins og þær hefðu ekki séð fólk í margar vikur.

Okkur var hætt að lítast á blikuna, og ekki leið okkur betur þegar við gengum fram hjá stærðarinnar steinslípunarverksmiðju þar sem voru til sýnis legsteinar af öllum stærðum og gerðum. Hinum megin við götuna var krá með Biergarten, þar sem var stór leikvöllur fyrir börn… rólurnar sveifluðust til og frá, en enginn sat í garðinum, meira að segja þó klukkan væri akkúrat passlega hádegismatur.

Allan tímann meðan við gengum í gegnum bæinn vorum við búnar að reyna að tala saman, til þess að slá á þögnina, og þegar hér var komið sögu var okkur farinn að liggja hátt rómur því þögnin var svo þrúgandi.

“ÞETTA ER SVOLÍTIÐ DRAUGALEGT,” sagði Ruo.

“HEFUR ÞÚ TEKIÐ EFTIR EINHVERJUM Á FERLI?” spurði ég.

“ÉG SÁ KONU Í ELDHÚSGLUGGA Á EINU HÚSINU,” svaraði Ruo.

“NÚJÆJA, ÞÁ ER ÞETTA EKKI DRAUGABÆR!” sagði ég.

“ÉG ER EKKI VISS,” sagði Ruo, “HÚN GÆTI HAFA VERIÐ UPPVAKNINGUR. EÐA VAMPÍRA.”

Það fór um mig hrollur. “KANNSKI VEIT HÚN AÐ ÞAÐ ERU UPPVAKNINGAR EÐA VAMPÍRUR Á FERLI OG HÚN ÞORIR EKKI AÐ KOMA ÚT? KANNSKI ERU ALLIR BÆJARBÚAR AÐ FELA SIG VEGNA ÞESS AÐ EITTHVAÐ HRÆÐILEGT LIGGUR Í LEYNI.”

Við þögðum í smá stund.

“Ef eitthvað hræðilegt liggur í leyni,” hvíslaði Ruo, “þá ættum við ekki að tala svona hátt.”

Við þögðum það sem eftir var út úr bænum, þangað til kastalinn kom í ljós uppi á næstu hæð.

Eftir þennan draugalega bæ áttum við hálfvegis von á því að kastalinn væri umsetinn af dreka, að við myndum þurfa að berja okkur leið gegnum þyrnigerði, eða að í efsta turninum væri prinsessa með nógu síða fléttu til að leyfa okkur að klifra alla leiðina upp, en þrátt fyrir að kastalinn væri eins og klipptur út úr ævintýri var ekkert slíkt á seyði.

Okkur leið aðeins betur að vera komnar út úr draugabænum Nordstemmen og þrátt fyrir að eiga hálft í hvoru von á að prins á hvítum hesti tæki fram úr okkur hvað á hverju vorum við aftur farnar að velta fyrir okkur hvernig í ósköpunum okkur hefði tekist að ganga í gegnum meðalstórt þorp um hádegisbil á laugardegi án þess að sjá hræðu. Við vorum rétt nýbúnar að komast að þeirri niðurstöðu að við værum bara ímyndunarveikar og það væri ekkert að ske, þegar hópur af slökkviliðsmönnum hljóp framhjá okkur í áttina að bænum.

Við litum fyrst á hvor aðra og störðum svo í forundran á eftur þeim. “Sást þú þetta líka?” spurði ég Ruo á endanum.

“Uppvakningar,” sagði Ruo, “eru hræddir við eld.”

Við héldum áfram upp hæðina að kastalanum, og reyndum að láta sem ekkert væri þegar tveir aðrir hópar af slökkviliðsmönnum hlupu framhjá okkur.

Kastalinn var fullur af ferðamönnum, og við fengum leiðsögn í gegnum flottustu herbergin í hóp. Kastalar verða pínku þreytandi eftir ákveðinn tíma, ekki síst kastalar í Þýskalandi, þar sem smákóngar ríktu yfir hálfum héröðum og byggðu sér fáránlega velútbúna kastala. Til þess að botna nokkurn skapaðan hlut í sögu kastalans reynist manni því nauðsynlegt að reyna að rekja ættartré smákónganna saman við einhvern sem maður kannast við, eða að reyna að átta sig á því hvernig landið lá fyrir tvöhundrað árum. Og svo er þetta allt skylt, og alltaf verið að benda manni á að þessi prinsessa hafi gifst þessum kóngi og að þessi skápur hafi verið brúðargjöf handa þessum konungbornu hjónum þegar þau giftu sig, og svo framvegis. Algerlega vonlaust mál.

Mér var hinsvegar alveg fullkomlega saman þegar ég sá bókasafnið. Mig langaði að eignast það eins og það lagði sig. Þetta var flottasta bókaherbergi sem ég hef nokkurntíman séð, þar með talið bókasafnið í Strahov og Carolinum í Prag.

Verst að ég fann ekki stærri og betri mynd. Búhiss.

Við stoppuðum í smástund í kastalagarðinum til að fá okkur hressingu, enda báðar þyrstar eftir klifrið upp á kastalahæðina. Þar sem klukkan var ekki nema tæplega þrjú ákváðum við að halda áfram til Hildesheim – en það þýddi að við urðum að fara til baka til Nordstemmen.

Þar hafði ekkert breyst; rólur sveifluðust drungalega, þögnin var yfirgnæfandi, og meira að segja kindurnar, sem við höfðum hálf hlakkað til að sjá aftur, voru horfnar. Hvergi var manneskja á ferli, og við sáum hvorki tangur né tetur af slökkuliðsmönnunum.

Okkur var farið að hlakka til að komast burt – burt, burt, bara með fyrstu lest, en burt héðan – þegar við rákumst á fyrstu lifandi manneskjuna sem við höfðum séð í bænum, og svo ótrúlega vildi til að það var herbergisfélagi minn, hún Sabine. Þegar við vorum búnar að spyrja hvor aðra í forundran hvað hin væri eiginlega að gera HÉR bauð Sabine okkur far til Hildesheim, því þar á hún heima, og mamma hennar var á leiðinni til að ná í hana. Meðan við biðum svipuðumst við um eftir merkjum um líf, og útskýrðum fyrir Sabine að við hefðum verið á ferli í bænum allan eftirmiðdaginn og ekki séð lifandi hræðu.

“Ég kem oft hér í gegn og hef aldrei séð neinn. Og það er eins og lestarstöðin hafi orðið fyrir árás,” sagði hún.

Úff. Við vorum mikið fegnar þegar mamma hennar birtist og við gátum klifrað inn í bílinn. Þegar við keyrðum út af aðalgötunni sáum við stelpu standandi uppi við húsgafl að reykja. “Þarna er manneskja,” sagði Sabine. “En hún gæti verið uppvakningur, aldrei að vita.”

Við Ruo samsinntum. Það var ekki fyrr en við vorum búin að keyra í fimm mínútur að við sáum næstu merki um líf. Það var fyrir utan slökkviliðsstöðina í bænum; þar var lúðrasveit að koma sér fyrir, hoppukastali, og meirihluti bæjarbúa samankomnir að borða pulsur.

Ójæja. Okkur Ruo kemur allavega vel saman því við erum með álíka ofvirkt ímyndunarafl.

Ég neita að vera verri bloggari en bróðir minn.

Jæja gott fólk.

Þegar ég skrifaði síðustu færslu – í tilefni af því að maí átti bráðum að vera búinn – var ég svona á mörkunum með það að fara á límingunum. Ég var alltaf búin að tala um að það myndi hægjast aðeins um hjá mér í lok maí, og þá ætti ég að geta farið að taka lífinu með aðeins meiri ró.

Í stuttu máli sagt var þetta algerlega kolbandvitlaust hjá mér. Júní herti þumalskrúfurnar á okkur, ef eitthvað var.

Það er alltaf frekar strembið að byrja svo að skrifa eftir svona langa pásu. Um hvað á maður að tala? Allt sem gerðist í millitíðinni? Hvað ef það sem gerðist í millitíðinni er eitthvað sem best er að útskýra með eftirfarandi grafi:

Semsé: Ritgerðir. Og fleiri ritgerðir.

Svo ég hlakkaði vitanlega til þess að fara til Kraká. Þó Kraká væri ráðstefnuferð á vegum Evrópufræðaprógrammsins í heild sinni vissi ég að það yrðu skoðunarferðir, og ég myndi hitta fólk sem ég hafði ekki séð síðan í Olomouc og það yrði ógeðslega gaman. Og þó að þetta væri vinnuferð hlyti að vera einhver frítími, og ferðin myndi allavega vera tilbreyting.

Tímanotkun nemanda í Evrópumenningarfræði í Kraká er best sýnd með ÞESSU grafi:

Og það var alveg sama hvað maður reyndi: Maður þurfti alltaf að taka þrjár sturtur – það var ÓGEÐSLEGA HEITT – það var alltaf biðföð eftir kaffi, það var alltaf hæg þjónusta á öllum veitingastöðum, og það voru alltaf vandræði að finna leigubíl.

Ég er, í stuttu máli sagt, enn að jafna mig.

Auðvitað er meira frá Kraká að segja en að útskýra að þegar maður var ekki að gera eitthvað var maður að hlaupa á milli staða. En ég er að hugsa um að setja það í sérpóst. Með myndum. Semég tók á myndavélina, en bjó ekki til í Excel…

En svona til að gefa ykkur forskot á þennan planaða myndapóst ætla ég að pósta hér eina mynd alveg sérstaklega fyrir föður minn:

Snjallir lesendur geta líka elt þennan link aftur á myndasíðuna mína, sem er hér

Nýr skóli, nýtt blogg, nýtt líf.

Nú er ég búin að vera í næstum tvær vikur hér í Göttingen og allar góðar áætlanir um að uppfæra þessu blessaða bloggi mínu reglulega (helst einu sinni í viku!) runnu út í sandinn á fyrsta degi. Bæði vegna þess að ég var fyrst í dag að fá skólanetið til að virka, og líka vegna þess að aðstæður heima hjá mér voru ekki góðar til vélritunar. Ég er nefnilega ekki enn búin að verða mér úti um skrifborð – þó að það líti út fyrir að ég fái eitt slíkt á morgun! Vei!

Þar fyrir utan var netsnúran mín of stutt, svo að ég er núna í tvær vikur búin að liggja á maganum fyrir framan tölvuna ef ég notaði netið. Prufið að vélrita í þeirri stellingu… það er ekkert sérstaklega þægilegt.

En nú sit ég á bókasafninu í háskólanum – sem er dásamlegt - og skrifa á skólanetinu og drekk kaffi. Af þessu tilefni er ég búin að breyta útlitinu á blogginu smá. Mamma kvartaði nefnilega yfir að það væri of dökkt og mér var farið að finnast kominn tími á tilbreytingu.

í gær var svo fyrsti tíminn í skólanum. Jább, ég er búin að vera í fjögurra mánaða fríi frá því að mæta í fyrirlestra, og hvort sem þið trúið því eða ekki þá var ég hreinlega orðin hundleið á því. Það var ágætt að vera heima, þó að það sé kannski ekki skemmtilegasti tíminn til að vera á Íslandi – Janúar, febrúar og mars – en ég var sko meira en tilbúin að setja mig í stellingarnar upp á nýtt. Ég á jú að heita að vera í námi, fjandinn hafi það.

Og hvað haldiði að mér hafi heppnast að gera? Ég skildi heilann eftir heima! Það er eina hugsanlega útskýringin á því að ég tók viljandi og vitandi vits að mér að halda framsögu og skrifa ritgerð um skoðanir Richards Rorty á Evrópumálum. Ef einhverjir gamlir HHSingar skoða þetta blogg þá skilja þeir hvað ég er að fara. Ég er viss um að næstum allir HHSingar sem sæju grein eftir hann á leslista fyrir námskeið myndu súpa hveljur – sem ég og gerði – og kannski fara að hlæja þegar kennarinn spyr hvort einhver kannist við náungann – sem ég gerði líka.

Ekki misskilja mig hér. Mér þótti ekki leiðinlegt í Kenningum í Heimspeki – sem var námskeiðið þar sem við lásum bókina hans. Það var bara eitt mest krefjandi námskeið sem við vorum sett í gegnum í HHS. Og það hjálpaði ekki að Rorty er torlesinn. Og maður er ekki alltaf í stuði til að meðtaka algera endurhugsun á heiminum eins og maður sér hann klukkan átta á fimmtudagsmorgnum.

En ég held að ef ég ætti að nefna námskeið sem ég græddi hvað mest á þá myndi ég telja Kenningar í Heimspeki með – ef eingöngu vegna þess að maður komst alls ekki í gegnum það nema að hugsa eins og heimspekingur. Sem eftir á að hyggja var sennilega tilgangurinn með því. Og eftir Rorty er önnur heimspeki almennt lítið mál.

Ég held að það hafi verið lógíkin bak við það að ég valdi Rorty. Það voru nefnilega aðrir menn á listanum, eins og Habermas og Derrida og fleiri kumpánar, og ég var allavega með það 100% á hreinu að ég kemst í gegnum Rorty. Ég þoli nefnilega hvorki Habermas né Derrida. (Maður má jú halda upp á heimspekinga eins og hvað annað, ekki satt?)

Meðan ég man, getur einhver sagt mér hvort það gerðist eitthvað merkilegt á Íslandi árið 1968? Við eigum að gera verkefni um 1968 og velja land, og ég bara hef ekki hugmynd um það hvort það var einhver “1968-kynslóð” á Íslandi.

Að öðru leyti lítur út fyrir að lífið fari smám saman að komast í einhverjar fastar skorður. Þessa vikuna er ég að reyna að velja góða valkúrsa. Og ég þarf að fara að koma mér – ég er að fara í tíma um Islam og Evrópu…