Ég neita að vera verri bloggari en bróðir minn.

Jæja gott fólk.

Þegar ég skrifaði síðustu færslu – í tilefni af því að maí átti bráðum að vera búinn – var ég svona á mörkunum með það að fara á límingunum. Ég var alltaf búin að tala um að það myndi hægjast aðeins um hjá mér í lok maí, og þá ætti ég að geta farið að taka lífinu með aðeins meiri ró.

Í stuttu máli sagt var þetta algerlega kolbandvitlaust hjá mér. Júní herti þumalskrúfurnar á okkur, ef eitthvað var.

Það er alltaf frekar strembið að byrja svo að skrifa eftir svona langa pásu. Um hvað á maður að tala? Allt sem gerðist í millitíðinni? Hvað ef það sem gerðist í millitíðinni er eitthvað sem best er að útskýra með eftirfarandi grafi:

Semsé: Ritgerðir. Og fleiri ritgerðir.

Svo ég hlakkaði vitanlega til þess að fara til Kraká. Þó Kraká væri ráðstefnuferð á vegum Evrópufræðaprógrammsins í heild sinni vissi ég að það yrðu skoðunarferðir, og ég myndi hitta fólk sem ég hafði ekki séð síðan í Olomouc og það yrði ógeðslega gaman. Og þó að þetta væri vinnuferð hlyti að vera einhver frítími, og ferðin myndi allavega vera tilbreyting.

Tímanotkun nemanda í Evrópumenningarfræði í Kraká er best sýnd með ÞESSU grafi:

Og það var alveg sama hvað maður reyndi: Maður þurfti alltaf að taka þrjár sturtur – það var ÓGEÐSLEGA HEITT – það var alltaf biðföð eftir kaffi, það var alltaf hæg þjónusta á öllum veitingastöðum, og það voru alltaf vandræði að finna leigubíl.

Ég er, í stuttu máli sagt, enn að jafna mig.

Auðvitað er meira frá Kraká að segja en að útskýra að þegar maður var ekki að gera eitthvað var maður að hlaupa á milli staða. En ég er að hugsa um að setja það í sérpóst. Með myndum. Semég tók á myndavélina, en bjó ekki til í Excel…

En svona til að gefa ykkur forskot á þennan planaða myndapóst ætla ég að pósta hér eina mynd alveg sérstaklega fyrir föður minn:

Snjallir lesendur geta líka elt þennan link aftur á myndasíðuna mína, sem er hér

Hvað er ég eiginlega að LÆRA?

Þegar ég var úti í Tékklandi síðasta haust og bloggaði fyrir Bifröst á heimasíðu háskólans benti mamma mér á það, ansi seint á önninni, að ég hafði víst aldrei skrifað neitt um það sem ég var að læra eða gera í skólanum.

Þeir sem voru ekki alveg vissir um hvað ég hef eytt síðustu tveimur árunum í að læra þegar ég útskrifaðist núna í september geta varpað öndinni léttar – ég er ekki í þremur fögum lengur. Ég er bara í Evrópufræði, sem er mun einfaldara að muna, ekki satt? (Fyrir þá sem þurfa á áminningunni að halda, þá útskrifaðist ég frá Bifröst með BA gráðu í Heimspeki, Hagfræði og Stjórnmálafræði.)

Ég er í alveg helling af fögum þessa önnina. Mér heppnaðist alveg stórvel að finna valfög, og er alveg hæstánægð með þau öllsömul. Hvað varðar skyldufögin eru þau flest skemmtileg, en fara mikið eftir kennurunum, samt.

Ég er bara í einum tíma á bæði mánudögum og þriðjudögum og mánudagstíminn er tékkneska. Ég er í alveg hrikalega erfiðri tékknesku, en mér finnst ég þó allavegana vera að læra eitthvað, ólíkt því hvernig mér leið í Brno.

Á þriðjudagsmorgnum rétt fyrir tíu er ég svo í sögu A-Evrópu eftir 1945, sem er alveg hrikalega áhugaverður áfangi. Ég hef töluverða þekkingu á efninu núþegar, en hann fer nánar ofan í saumana á öllusaman, þannig að mér finnst ég loksins hafa eitthvað vit á hlutunum, ekki bara svona lauslegar hugmyndir.

Á miðvikudögum mæti ég í skólann klukkan 9.45. Fyrsti tíminn er í félagshagfræði. Ég er ekki búin að fara nema í tvo svoleiðis tíma – kennarinn er mikið upptekinn – en mér líst ágætlega á hann. Það er hinsvegar pínu fyndið að kúrsinn er í grundvallaratriðum nánari skoðun á efninu sem ég tók fyrir í BA ritgerðinni minni, og er um alla A-Evrópu, ekki bara Tékkland og Slóvakíu. Sem gerir það að verkum að ég þarf stundum ekki að lesa heima þar sem ég hef þegar lesið greinarnar, og að meðan skólafélögunum finnst þessi kúrs í erfiðara lagi þykir mér hann frekar einfaldur. Hagfræðin kemur til bjargar! Svo er ég í pásu þangað til rétt eftir eitt, þegar ég fer aftur í tékknesku. Á eftir tékkneskutímanum á ég svo að vera í kúrsi í Evrópupólitík og Evrópusambandinu, en kennarinn þar er jafnvel enn uppteknari en kennarinn í félagshagfræðinni – ég er bara búin að fara í einn tíma. Þessi kúrs verður því væntanlega á einhverju flakki um stundatöfluna mína.

Fimmtudagar eru verstu dagarnir mínir. Þá er ég í skólanum allan heila daginn. Það hjálpar að uppáhaldstíminn minn er fyrst um morguninn, eða klukkan 08.00 – hann er í átökum og þróunarmálum, og er kenndur í raunvísindadeildinni. Kennarinn í þessum kúrsi er æðisleg, og kúrsinn er alveg hrikalega áhugaverður í alla staði. Get ekki útskýrt nákvæmlega af hverju. Hef samt grun um að það verði ekki hægt að rífast við mig þegar hann er búinn Ég er svo í tveimur tímum í Evrópumenningu beint á eftir þessum tíma. Evrópumenningin er kennd í heimspekideildinni, hinum megin í bænum svo það er mikilvægt að geta haskað sér þegar tíminn er búinn. Í dag var ég að flýta mér svo mikið að ég gleymdi svarta treflinum mínum, og hef grun um að ég muni aldrei sjá hann aftur. Búúú. Ég ætla að gá á morgun, en líkurnar eru ekki góðar, því hér eru umkomulausir hlutir bara teknir og notaðir af þeim sem finnur þá fyrst.

Evrópumenningin er skemmtileg, en svolítið þung. Henni er skipt upp eftir tímabilum, svo ég er í seinni tíma Evrópumenningu fyrst, og Evrópumenningu miðalda svo – sem mér þykir reyndar dálítið öfugsnúið. Það er líka yfirleitt brjálað að lesa fyrir þessa tíma.

Síðan fáum við hádegishlé, sem betur fer.

Eftir hádegishléið – sem er reyndar vel útilátið, heilir tveir tímar – erum við í Listasögu. Þetta er eini kúrsinn sem er hreint út sagt leiðinlegur. Hann er svo leiðinlegur að fólk er víst til að sofna. Kennarinn eyðir fyrst lööööngum tíma í að tala um súlur. Svo talar hann um bogaglugga. Sem er yfirleitt haldið upp af súlum, svo hann þarf að tala aðeins meir um súlur. Svo sýnir hann okkur slidesmyndir og bendir okkur á súlur á þeim. Eða bogagluggana. Reyndar hélt hann langan fyrirlestur í dag um það að listamenn á miðöldum hafi ekki verið eins klárir og listamenn í Rómaveldi. Svo sýndi hann okkur svona tuttugu slidesmyndir af miðaldabyggingum með súlum, og útskýrði að súlurnar hafi verið vegna þess að á miðöldum vildi fólk herma eftir Rómverjum. Ég held að það sé erfitt að finna tímabil í mannkynssögunni þar sem fólk vildi EKKI herma eftir Rómverjum, en ok. Allavega var trikkið með þessar myndir að það voru engir bogar á milli súlnanna, því einhvernveginn gleymdu arkitektarnir á miðöldum hvernig maður býr til boga. Þannig að til að herma eftir Rómverjunum tóku iðnaðarmenn miðalda súlur einhversstaðar annarsstaðar og notuðu þær í ný hús.

Þetta voru semsé ENDURUNNAR SÚLUR.

Þetta verður fremur þreytandi til lengdar. Samt gaman að sjá að iðnaðarmenn hafa ekkert breyst í gegnum aldirnar.

Þegar listasagan er búin og ég er búin að fá mér sterkan kaffibolla tekur svo tími í Göldrum og Nornaofsóknum við. Kennarinn í þessum tíma er mjög skemmtilegur og segir mjög lifandi frá. Það er alveg hrikalega gaman bara að sitja og hlusta á það sem hann segir. Þetta er líka alveg rosalega áhugavert efni. Í dag töluðum við um presta og svolítið galdra-lega ritúala í kirkjum. Ég er búin í þessum tíma klukkan sex, svo allt í allt er ég tíu tíma í skólanum á fimmtudögum.

Sem betur fer er ég ekki í neinum tímum á föstudögum. Bæði vegna þess að ef ég þyrfti að vakna snemma, eftir fimmtudagstörnina, yrði ég örugglega geðveik, og líka vegna þess að það gefur mér einn dag þar sem ég þarf ekki að hafa neinar áhyggjur af tímasetningum og get bara verið í útréttingum – eða á ferðalögum.

Dagskráin fyrir morgundaginn mælir reyndar fyrir um það fyrrnefnda. Það er stefnt á bankareikning, fjárfestingu í buxum – eða allavega góðum sokkabuxum svo pilsin komi að notum þegar kólnar – og hugsanlegum matarinnkaupum fyrir helgina. Annars er engin stefna á helginni – mig langar að ferðast en ég veit ekki hvert. Einhverjar hugmyndir?

Kv. Elínin.

Höfuðverkir háskólastúdents…

Það getur verið ægilega gaman að vera háskólanemandi. Því fylgir náttúrlega takmörkuð ábyrgð, hvað það varðar að vinnutíminn er að miklu leyti sveigjanlegur, maður velur sér sjálfur að stórum hluta verkefni, maður er eingöngu ábyrgur gagnvart sjálfum sér og maður kemst upp með ýmislegt þegar maður er sjálfs sín herra.

Það eru hinsvegar ýmsir ókostir sem fylgja því að vera háskólanemandi:

1. Ákvarðanir: Ég á nokkrar mjög skýrar minningar úr barnæsku – svona pínu minningabrot úr daglegu lífi. Ein þeirra er frá því að ég var fjögurra ára og fékk af einhverjum ástæðum að fara með pabba á náttfötunum út í búð. Það var náttúrlega mesta sportið þegar maður var lítill, sérstaklega þegar maður er einstaklingur með næstum sjúklega fóbíu gagnvart venju og rútínu eins og ég. Nema hvað að ég mátti velja mér eitthvað eitt nammi, ef ég man rétt, og ég gat ekki ákveðið mig. Pabbi var farinn að tvístíga óþolinmóður og það hefur örugglega verið fullt af öðru fólki að bíða, en ég bara vissi ekki hvað mig langaði mest í. Ég man alveg rosalega vel eftir þessu, af einhverjum ástæðum. Nema hvað að mér gengur ekkert betur að taka ákvarðanir tuttugu og fjögurra ára en þegar ég var fjögurra ára. Ég þarf að skrifa, að mér telst til, fimm ritgerðir/framsögur, og ég á að láta mér detta í hug efni þeirra allra. Ég hef aldrei verið sterk á svellinu í að láta mér detta eitthvað svona í hug, og er þegar komin með ákvarðanafóbíu. Aukinheldur eru flestar ritgerðirnar á skiladögum í lok desember, sem þýðir að ég verð að fara að hugsa um þetta ekki seinna en núna, ef ég ætla ekki að vera ein rjúkandi taugahrúa í jólafríinu.

Þar fyrir utan var verið að segja mér að ég eigi að vera búin að ákveða efni meistaraverkefnisins míns í lok Nóvember.

Og svo var verið að segja okkur að við verðum að setja algerlega fast í hvaða skóla við viljum fara á næstu önn og nú hefur komið í ljós að Ítalía er ekki eins góður kostur og ég hélt hún væri, og að Spánn er hreint út sagt frekar slæmur kostur, a.m.k. hafa nemendur sem fóru þangað ekki borið skólanum vel söguna. Svo nú veit ég ekki hvernig ég á að snúa mér í þessu – það væri gáfulegt að fara til Uppsala í Svíþjóð en gáfulegt er ekki það sama og spennandi – mig langar ekki baun til Svíþjóðar.

2. Mataræði og innkaup: Ég fór í búðina áðan og ráfaði um eins og glötuð sál… svona Hypermarkets fara alveg með mig. Vandamálið hér er ekki það sama og uppi á Bifröst; þar skipti mestu máli að kaupa ekki of mikinn mat til þess að ég næði ekki að borða hann, og að helst vera með plan fyrir alla vikuna hvað varðaði þá hluti sem höfðu takmarkaðan endingartíma. Hér er málið aðeins flóknara.

Ég hef hvorki ofn né örbylgjuofn sem dregur drastískt úr möguleikum mínum til að elda, sérstaklega skyndimat, en líka bara venjulega hluti eins og kjúkling eða franskar kartöflur. Að auki, ef ég elda of mikið af mat, þá get ég ekki hitað hann í örbylgjuofni. Uppi á Bifröst var ég vön að elda í nokkuð stórum hollum og frysta alla afganga. Hér er það ekki hægt – líka vegna þess að ég hef ekki frysti.

Eða. Reyndar hef ég frystihólf. Ég ætti að taka mynd af því, svo fólk geti hlegið. Það er nefnilega frekar… smátt í sniðum.

Sem náttúrlega leiðir mig að ísskápsvandamálinu. Ísskápurinn minn er lítill. Hann er svo lítill að ég þarf að fara fínt í matarinnkaupin með tilliti til rúmmáls umbúða. Ég myndi koma mjólkurfernu inn í hann… en bara meðan hún er ennþá lokuð, því ég myndi þurfa að snúa henni á hlið. Ég get ekki keypt tólf eggja-bakka. Þ.e.a.s. ef ég vil koma einhverju öðru inn í ísskápinn á sama tíma.

Þetta alltsaman gerir það náttúrlega að verkum að stórinnkaup á þessu heimili eru ómöguleg, og þessvegna finnst mér eins og ég sé stöðugt í kjörbúðinni. Ég er reyndar stöðugt í kjörbúðinni – ég get ekki fryst brauð í litla frystihólfinu mínu, svo ég kaupi það yfirleitt ferskt sirka annan hvern dag. Sem er frekar pirrandi.

Annað sem er pirrandi er vatn. Eða drykkjarvörur, öllu heldur. Kranavatnið er drekkanlegt hér, en hinsvegar er klórbragð af því – kranavatnið í Brno var mun betra en kranavatnið í Olomouc. Svo ég er aftur farin að kaupa vatn í flöskum og bera það heim. Sem væri minna vandamál ef kjörbúðirnar væru einhversstaðar í grenndinni, en næsta búð er Globus Hypermarkaðurinn sem er svona tuttugu mínútna labb. Og svo þarf ég náttúrlega að burðast með þetta alltsaman upp á fjandans fimmtu hæð í lyftulausu húsi. Þannig að maður er kannski með sex lítra af vatni, 2 l fernu af eplasafa, tvo bjóra, 2-3 jógúrtdósir, sex egg og fjölmargt annað á bakinu, þrammandi upp stigana.

3. Þvottur: Í dag er ég uppiskroppa með bæði sokka og boli. Rauða flíspeysan mín þarfnast umferðar í þvottavélinni, og sama er að segja um eitt par af buxum – sem voru, eins og þið ef til vill munið, af skornum skammti til að byrja með. Ég fór í morgun í von um að fá þvottahúslykilinn lánaðan en það var einhver með hann í láni. Ég veit ekki alveg í hverju ég ætla í skólann á morgun. Ætli ég grafi ekki upp það skásta úr óhreinataushrúgunni. Ég held líka að það sé ein fín skyrta inni í skáp. Svo keypti ég nælonsokka áðan, svo sokkamálin geta haldið áfram að þróast eitthvað. Spurningin er hvort mér heppnist að fá lykilinn lánaðan á morgun? Og ef svo er, hversu langt er þá þvottaprógrammið á þvottavélinni? Ég þarf helst að þvo eina dökka og eina ljósa vél, en ég má ekki vera með lykilinn lengur en í tvo tíma í senn. Þetta var þægilegra á Bifröst – þar pantaði maður vélarnar fyrirfram og gat skipulagt heilan eftirmiðdag í þvottastúss. Þar gat maður líka pantað fjórar þvottavélar í einu ef manni sýndist svo, og þar með þvegið eina dökka, eina ljósa, eina rúmfatavél og einn suðuþvott, allt á sama tíma. Það var náttúrlega hellingsþvottur í einu – en þá þurfti maður heldur ekki að hafa áhyggjur af nærbuxnaskorti næstu þrjár vikurnar.

4. Pappírsflóð: Ég er ein af þessum manneskjum sem les með highlighterpennanum. Ég get lesið fagurbókmenntir af tölvuskjánum, en mér þykir þægilegra að hafa háskólatextana útprentaða svo ég geti skrifað á þá. Nema hvað að það krefst þess að ég prenti út greinar eða ljósriti þær, og þar af leiðandi þarf ég að vera vakandi fyrir því hvenær greinarnar detta inn á sameiginlega svæðið eða í þartilgerðar möppur á bókasafninu, hvað ég á að ljósrita hverju sinni, hvort ég á pening á ljósritunarkortinu mínu og hvar best er að prenta.

Aukinheldur komst ég að því í gær að ég get lifað í fjóra mánuði án þess að eiga ýmislegt, en heftari er ekki eitt af því sem ég get verið án. Pappírsflóðið var orðið svo yfirþyrmandi að ég keypti líka teygjumöppur. Nú er dótið mitt allt í fjórum möppum: Tékkneska, Þriðjudagur, Miðvikudagur og Fimmtudagur. Einfalt. Vonandi.

+++

Ég er búin að skrifa rúmlega þúsund orð af hreinu væli. Úff, hvernig fer ég að þessu?

Þetta er alls ekki svona slæmt. Það er bara einhvern veginn auðveldara að skrifa um það sem pirrar mann dagsdaglega heldur en það sem er skemmtilegt – það sem er skemmtilegt er oft svo óáþreifanlegt. Þetta verður hinsvegar ekkert mál – jah, kannski ákvarðanirnar verði vandamál, en þær verða teknar, engu að síður.

Matargerðin er einföld. Ég þarf bara aftur að komast inn í rytmann sem fylgir því að versla frekar í litlu búðunum en stóru súpermörkuðunum. Ef ég fer í kjötbúð get ég alveg keypt eina kjúklingabringu eða 250 gr af hakki. Það krefst bara skipulagningar. Og í súpermörkuðunum er yfirleitt hægt að kaupa kalt pastasalat í dollum úr ostaborðinu á í kringum sextíu krónur íslenskar, sem duga alveg sem máltíð ef þær eru borðaðar með brauði og osti. Svo er líka mensa í næsta húsi, þar sem heit máltíð er yfirleitt á 60-100 krónur. Ég svelt ekkert.

Hvað þvottana varðar held ég að ég taki bara sama pól í hæðina og síðast: Ég þvæ boli og nærföt sjálf en fer með buxur og straufatnað í þvottahús. Það kostar lítið og er mun þægilegra en að vesenast í því sjálf. Sokka má, í neyðartilfellum, þvo í baðvaskinum. Asada í næsta herbergi gerir það mikið. Auk þess er alltaf hægt að nota nælonsokka í neyðartilfellum.

Ég er bara þreytt og pirruð eins og stendur. Og mér er illt í bakinu, því að tékkneskir koddar eru allt of mjúkir. Er að gæla við þá hugmynd að láta mömmu koma með minn eigin kodda til Krakow, en finnst það eiginlega einum of. Ég veit líka ekki alveg hvernig þetta verður um jólaleytið og hvert ég er að fara eftir jól. Eins gott að safna ekki of miklu drasli, ef vera kynni að ég þyrfti að drösla því öllu heim yfir jólafríið… úff.

Jæja, þetta er komið gott af skrifum. Held að ég sé ekki nógu skemmtileg hér. Ef þið viljið lesa eitthvað skemmtilegra mæli ég með blogginu hans Matta. Ég ætla að fara að klára greinina sem ég á að lesa fyrir morgundaginn – á eftir fjórar heilar blaðsíður, hah.

Og svona í lokin, til að sanna að ég er bara í góðum gír:

Ég og Carolina frá Þýskalandi á Pegas í Brno, um þarsíðustu helgi.